Radiohead - OK Computer (1997)

Dat is inderdaad precies wat ik bedoelde.

Een soort van Seaside Rendezvous wat Queen op A Night At The Opera deed. Of 'Octopussy's Garden' op Abbey Road. Of 'Country Honk' op Let It Bleed. Zoiets.

Ik ben een beetje allergisch voor bands die zichzelf zo serieus nemen. Pink Floyd en Led Zeppelin waren dat ook.

En ok, 1 donkere plaat in carriere, dat kan de beste band overkomen. Maar Radiohead heeft niets anders.

Ik heb gewoon geen zin om uren naar de ellende van Thom Yorke te luisteren:)

Ik heb Radiohead nooit te 'sombere' muziek gevonden. Ik heb soms moeite om naar pakweg Joy Division te luisteren omdat het zo eentonig depressief is. Maar Radiohead... een nummer als 15 Step, om maar iets te noemen, dat kan je toch moeilijk depressief en ellendig noemen?

Sommige vinden dat dus blijkbaar wel.... Als ik iets depressiefs wil horen zet ik Joy Division wel op.

Even voor de goede orde: er is hier niemand die het woord 'depressief' heeft gebruikt.

Zelf zou ik Radiohead ook geen depressieve muziek willen noemen. Wel vind ik Radiohead (en dit album in het bijzonder) nogal somber en serieus. En daar is overigens helemaal niks mis mee.

Zeker niet en Radiohead is toch zo somber niet: Electioneering bijvoorbeeld is redelijk "vrolijk".

Oohh kut, las de zin verkeerd... Was nog niet helemaal wakker blijkbaar..

Ik vind Radiohead eigenlijk helemaal niet zo somber. Exit Music is inderdaad erg triest, maar de overige nummers vind ik allemaal vrij mild en ik word hier ook niet somber van ofzo. Dan denk ik eerder aan bv. The Cure. Eerder zeikerig, maar somber?
Kijk bv. naar de hoes. Die is aardig kleurig.

Ik vind de hoes juist koud en afstandelijk. De hoes past trouwens perfect bij de muziek.

Thom heeft aanleg voor depressie, en dat sijpelt wat mij betreft enigszins door in de muziek maar ik wil het geen depressieve muziek noemen. Serieus vond ik wel mooi voor OKC.

Soms hangt er om een plaat en/of band gewoon een wat onprettige sfeer van ouwelullerigheid, eindeloos opgehemel en 'kijk, dit is verantwoord, ontzettend inventief en vernieuwd, dit moet je wel goed vinden'. U raadt het al, beste lezer, 'OK Computer' is er ook zo eentje. Zo'n album dat 'rockist! rockist!' schreeuwt, al voor je het überhaupt opgezet hebt.

Als we de cd opzetten dan blijkt het dat het tekstueel al een behoorlijk hoog 'Bløf in space'-gehalte heeft, semi-poëtisch geneuzel dus, maar dan met verwijzingen naar Orwell en Douglas Adams (wat betreft 'Paranoid Android' maakt Thom behoorlijk gebruik van het citaatrecht). Wat Thom wil communiceren, geen idee, maar het gaat vast om het zware bestaan als rockster en al dat soort dingen, maar het kan net zo goed gaan over croquet spelen met je schoonmoeder, terwijl je op een ijsbeer rijdt.

Zullen we het dan even over de muziek hebben? De o zo briljante, vernieuwde muziek? (Een jaar eerder kwam 'C'mon Kids' van The Boo Radleys uit, dat is ook een inventieve plaat. Draai maar. Echt.) Het drijft allemaal wel erg op volgestopte arrangementen, maar binnen het glimmende jasje bevindt zich zelden een echt sterk nummer. 'Let Down' is nogal een zeiknummer, 'Lucky' is behoorlijk ondermaats, 'Climbing Up the Walls' gaat nergens heen en in 'The Tourist' komt die vertraging maar niet, terwijl Thom ons wel steeds aanmaant tot 'slow down'. Het zal wel briljant zijn om dan niet te vertragen, maar ik vind van niet.

Zal ik nu even positief gaan doen? Ja, de singles zijn in orde, vooral 'No Surprises' is best wel mooi, een soort liftmuziek maar dan wel boeiend en 'Exit Music (For a Film)' is inderdaad erg sterk. Aangevuld met het prettige, rechttoe rechtaan 'Electioneering' (met koebel, bonuspunten) en het om de een of andere reden erg boeiende 'fitter happier' is ongeveer de helft van de plaat toch wel geslaagd, maar verre van briljant.

En nu ga ik weer zeuren. Misschien reageert er dan nog iemand verontwaardigd op me. Dat vind ik altijd leuk, als mensen verontwaardigd reageren op wat ik zeg. Ik denk dat ik later iemand ga worden die voor zijn beroep anderen op de kast jaagt. De andere helft van de plaat is dus ontzettend zaaddodend, beter zet je die nummers op repeat dan dat je een condoom omknoopt. 'OK Computer' is de 'The Wall' van eind jaren negentig, en dat is het eigenlijk nog steeds wel: bij vlagen geslaagd, maar zeker niet de Heilige Graal die er anderen van maken. De grijze, ouwe Pink Floyd-fans die 'The Wall' nog helemaal te groovy vinden, dat zijn de voorlopers van de in de toekomst even zo grijze 'OK Computer'-sekte, hopelijk zonder de vieze, naar zweet stinkende t-shirts.

En nu nog even 'warm aanbevolen door Maarten, categorie écht inventieve en emotionerende rockmuziek uit de jaren 90, of: als je Radiohead leuk vindt, waarom probeer je dan niet eens een echt goede cd?)': Sparklehorse - Vivadixiesubmarinetransmissionplot. The Boo Radleys - Wake Up!, C'Mon Kids. Blur - Blur, 13.

Ik ben het op meerdere punten niet met je eens maar een geweldige review! . En die platen zal ik eens beluisteren! Die van Sparklehorse kon ik trouwens al.

Je zegt dat de singles ok zijn, maar noemt Karma Police niet. Ik ben benieuwd wat je daarvan vindt! =D

Hoewel ik het niet overal met je eens ben, erg leuk geschreven! Enkele fouten in zinsopbouw ("een bij vlagen geslaagd, maar zeker niet de Heilige Graal die er anderen van maken". Of je had "een" moeten weglaten, of je had het woord "album" of iets dergelijks moeten toevoegen, maakt verder niet uit.), maar de leuke schrijfstijl compenseert al veel.

Heerlijke recensie, Slowgaze.

'Karma Police' is een single.
En Timo, gelieve niet m'n hele recensie te quoten. Dat soort lappen tekst quoten moet men nu eenmaal niet doen, 'Slowgaze's recensie' volstaat.

Begrepen!

Heerlijke recensie.

En dat van iemand van 19!

Een en al verbale masturbatie, maar op deze manier kan ik het hebben. Ik heb me vermaakt met de recensie.

Geweldige Review van Slowgaze; ik heb gelachen. Ik zal de tips die hij noemt aan een uitgebreide luistersessie onderwerpen, maar eens zien of ze zo goed zijn als dit kleine meesterwerkje .

Jaloers op mijn jeugdigheid?

Behoorlijk lege recensie, waarvan de schrijver zich vooral probeert af te zetten tegen wat andere mensen van de plaat vinden en intussen geforceerd probeert grappig en interessant over te komen. Argumentatie ontbreekt volkomen (waarom is Lucky ondermaats, en wat maakt dat je Fitter Happier boeiend vindt?), en het taalgebruik is zo overspannen als Thom Yorke op de rode loper. 'Rockism' is overigens een behoorlijk vervelend modewoord aan het worden op deze site.

Is dat verontwaardigd genoeg, Maarten? Het kan helpen om mij in te beelden als een ongeschoren pummel die woedend voor het scherm zit, met een bezweet Radioheadshirt en rode adertjes in zijn ogen. Zit misschien nog ergens een goede polemiek in.

PS Niemand had ooit van de The Boo Radleys gehoord, als in die tijd niet elk half-getalenteerd en vrolijk brits bandje dat klonk als simpele Blur direct een platencontract te pakken had. 'Rockism' if there ever was such a thing.

Ga je scheren, Sander, en daarna stop je dat shirt in de was. Bah. Ook een man dient zijn uiterlijk te verzorgen. Teveel uiterlijke verzorging, zoals op 'OK Computer', is echter niet goed. Leuk, heel veel laagjes en geluidjes en alles, maar muzikaal boeit het gewoon allemaal niet.
'Lucky' zweeft wat rond, probeert heel intens te doen, maar dat lukt niet, het is vrijblijvend, het is saai.
'fitter happier' is overigens erg boeiend, zo'n computerstem die je vertelt hoe je een beter leven kunt leiden; beetje makkelijke maatschappijkritiek en zo, later zou Thom overal rondzwaaien met 'No Logo' alsof ie het zelf geschreven had en anders-globalisme zelf had uitgevonden.
En de Boo Radleys zijn natuurlijk eindbaas. Natuurlijk, iedereen weet dat ze pas doorbraken toen ze Blur na gingen spelen, maar was Oasis doorgebroken als die niet op Bietels-repertoire overgestapt waren?

Nee hoor. Ik moet altijd wel glimlachen van die kijk mij eens even verstand hebben van muziek achtige recensies van de jeugd van tegenwoordig. En op de kast jagen vind ik ondanks mijn vervlogen jeugdigheid nog steeds leuk.

Na 14 jaar dan toch eindelijk maar eens een aantal keer naar dit album geluisterd. Ik begrijp nu wat de fuss was all about, gevoelige en best wel mooie liedjes uitgevoerd in een artie jasje. Sommige tracks doen prettig denken aan Velvet Underground, en dan weer wat U2 invloeden. Het is véél meer een popalbum (muziek en tekst) dan ik had verwacht.

Ondanks de vrij zware eerste bevalling daarna toch makkelijk te verteren. Na de tweede keer neurie ik al mee

De eerste reeks tracks zijn expres lelijk gemaakt, maar in de tweede helft durven ze ook gewoon aangename dingen te laten horen en hoef je niet door die zware laag.

Vocaal stelt het weinig voor. De ene keer is de zang wat beter ingebed dan de andere keer, maar al met al past zang en muziek wel bij elkaar en verlengen ze elkaars stemming. Ik ga me (nog) niet verdiepen in de serieus verantwoorde teksten, want ik wil niet gedwongen worden tot nadenken wanneer ik naar muziek luister.

De vocalen zijn juist een groot pluspunt aan dit album voor mij. De depressieve en hopeloze zang van Thom slaan altijd in bij mij. Thom is een zanger van weinig techniek , veel gevoel wat mij betreft.

Ik heb zo'n idee dat Muse goed naar dit album heeft gekeken, qua nummers en qua zang

Die uithaal in Climbing Up The Walls is natuurlijk legendarisch.

Correctie: deze jeugdige denkt te menen dat hij overal verstand van heeft en schroomt zich niet om dat te uiten. Mocht je over politiek of literatuur willen praten, dan vind ik dat ook prima. 19e-eeuwse vrouwenliteratuur uit het Verenigd Koninkrijk en de rol van beelden als opsluitingen en verdrinken, lijkt dat je wat?

Mensen die niet meer jong zijn en denken dat ze verstand hebben van muziek, daar word ik nou altijd meewarig en weemoedig van.

Ik snap daarom ook niet wat jij er zo slecht aan vindt? Alles aan deze plaat schreeuwt Slowgaze.

Rare opmerking, kun je daar een voorbeeld van geven?