Radiohead - OK Computer (1997)

Bij 'Climbin Up the Walls' kan ik me daar nog wel wat bij voorstellen; die klinkt alsof ie opgenomen werd terwijl de band in een wc-rolletje aan het spelen was. Soit, dat is wel erg klein; men zat in het kokertje van een keukenrol. Eentje met ongeveer de helft van de oorspronkelijke hoeveelheid papier er nog aan.

Jammer dat je dat vindt, maar ik heb de grondwet erop nagekeken, en wat blijkt? Je mag.

Als je oprecht niets voelt als Yorke zingt: 'It's going to be a glorious day/ I feel my luck could change', dan benijd ik je niet, maar de meeste goede dichters hadden wel minstens één emotionele blinde vlek, dus nog niet alles is verloren.



Verhef je nou werkelijk Oasis als voorbeeld om een band te verdedigen? Slowgaze toch!

Verder is Blur's 13 inderdaad een betere plaat dan OK Computer, dus wees gerust dat je niet in álles ongelijk hebt.

Gut, wat schattig dat je een eigen mening hebt, maar het moet niet al te gek worden. Het Oasis-argument moet je gewoon gebruiken wanneer je kunt, maar iedereen weet toch dat ik een opportunist van hier tot Tokio ben.
Fijn overigens dat ik van de grondwet het recht heb om 'Lucky' een kutnummer te vinden. Leuk trouwens dat Thom daar iets zegt wat ergens op slaat en dan bedoel ik niet als een kut op een drumstel, maar gewoon iets dat logisch lijkt. Ik kan me voorstellen dat als je een jaar of vijftien, zestien bent, een vlassnorretje hebt, zweetplekken onder je oksels optioneel, voor het eerst een meisje naar je kijkt en tegen je praat, want ja, ze wil je huiswerk overschrijven! de eer! de romantiek! en als je 's avonds in je bedje onder je Thom Yorke-poster ligt je die twee zinnetjes door je hoofd laat zweven, dat je dat dan heel mooi vindt. Maar alleen dan.
Populaire cultuur is tegenwoordig gebaseerd op het impopulair zijn van de consument.

De nummer 1 in de Top 250 en ook al staat dit album niet in mijn top 10, ik kan het moeilijk oneens zijn met dat gegeven. Ik zag dat ik nog niet uitgebreid over dit album, dat ik nu onderhand een jaartje of 4-5 ken. Ik denk dat het wel een beetje bezonken is en het lijkt me tijd dat ik er eens een oordeel over ga vellen.

Op mijn 15e was ik volledig in de ban van Coldplay, die band had net het derde album uitgebracht en ik dacht met mijn kortzichtige puberbrein dat er niets beters bestond dan dat. Bovendien dacht ik dat er nooit iets beter zou kunnen zijn dan dat. Een vriend van mij dwong me echter om een nummer van deze CD te luisteren. Hij duwde twee oordoppen in mijn oren en zei: "dit nummer heet Paranoid Android van Radiohead." Mijn reactie was nogal minachtend, maar ik gaf het toch een kans. Paranoid Android was mijn eerste kennismaking met Radiohead en ik kan u allen vertellen dat dit geen slechte kennismaking was. Het viel wat rauw op m'n dak, zulke gitaren had ik eigenlijk nog nooit bewust gehoord. Er zat echter toch iets in het nummer wat me greep. De eerste vergelijking die in me op kwam was die met Bohemian Rhapsody. Ja, dat was het, een hardere versie van Bohemian Rhapsody.

Toch stiekem wat nieuwsgierig geworden ging ik op zoek naar een album van deze band die het best bij me zou passen. Al snel kwam ik op The Bends uit dat volgens sommigen wel wat weg zou hebben van A Rush of Blood to the Head van Coldplay, nog steeds mijn lievelingsband. Het bleek een fantastische keuze te zijn geweest. Radiohead zou vanaf het instarten van Planet Telex niet meer uit mijn leven verdwijnen en dat album heb ik helemaal stukgedraaid. Het onvermijdelijke vervolg op The Bends was natuurlijk OK Computer, het was een album waar ik voor vreesde. Zou het fenomenale The Bends worden overtroffen?

De eerste luisterbeurt gaf daar een ontkennend antwoord op. Paranoid Android was fantastisch, de rest vond ik maar zozo. Ik ben gelukkig wat lui van aard en was daarom wat te laks om de CD uit de speler te verwijderen en mijn oude vertrouwde The Bends erin te stoppen. Dit was een van de weinige keren waarvoor ik mijn luiheid dankbaar ben. OK Computer bleek de ultieme groeier. Een voor een vielen de nummers op zijn plek. Allereerst was daar No Surprises dat mijn aandacht trok. De ietwat schattige hoge klanken drongen steeds beter door, het kwam kortgezegd steeds meer tot zijn recht. Iets wat vervolgens ook bij Electioneering gebeurde. De snerpende gitaren uit dat nummer, de ongeremde rock die de gitaren in dat nummer produceren grepen me helemaal. Ook de Subterranean Homesick Alien begon me steeds meer te boeien, iets wat zijn oorzaak had in het High Speed (nummer van Coldplay) gevoel dat ik bij dat nummer kreeg. Om de een of andere manier associeerde ik het continu met dat nummer.

Steeds meer opende het album zich voor me, Exit Music (For a Film), Let Down, Karma Police. Deze drie nummers zijn van ongekende schoonheid. Iets wat ik pas later ging beseffen. Het relatief catchy Karma Police waarvan het riedeltje duidelijk geïnspireerd is op een nummer van The Beatles (ik ben de naam van het nummer even kwijt), het hemelse Let Down met de meerstemmigheid aan het eind en als eerste het, naar mijn mening, mooiste nummer van Radiohead. Exit Music (For a Film) is zo ontiegelijk breekbaar en ingetogen gezongen. Er zit zoveel ingehouden woede in dat nummer lijkt het wel, en de uitbarsting die erin verwerkt zit komt op precies het juiste moment en bevat zoveel kracht... Niet voor te stellen. Toen ik dit drietal nummers ook eindelijk wist te waarderen was ik eindelijk omver, dit album is met recht een klassieker, met recht een nummer 1.

Airbag, Lucky en The Tourist nam ik ook vrij snel in genade aan. De twee minpunten van het album bleven echter nog lange tijd minpunten. Ik vond Fitter Happier domweg een onnodig foutje van de heren, het slaat toch nergens op om tussen zoveel muzikaal geweld zo'n gedrocht te zetten? Zo'n vervormde stem een verhaaltje laten ophangen, hoe pretentieus? Ik deed het altijd af als vreselijk en overbodig net als Climbing up the Walls. Waarom moest dat nou zo vreselijk depressief en mineur klinken. Waarom moet er nou een nummer op dit album staan waar ik de koude rillingen van krijg? Ik wil helemaal geen koude rillingen.

Na lang draaien en het tussendoor ontdekken van de rest van de album van Radiohead en het vervolgens weer herbeluisteren van OK Computer ben ik echter tot de conclusie gekomen dat Climbing Up the Walls tot het betere van het album behoort. De koude rillingen zijn veranderd in een warm gevoel dat ik krijg als York het uitschreeuwt in dat nummer en de boodschap in Fitter Happier komt eindelijk over.

De herbeluistering leerde mij echter ook dat niet elk nummer een even goede houdbaarheidsdatum heeft op dit album. Waarschijnlijk komt het ook door een veranderende smaak na al die jaren, maar het eerst zo fantastische Electioneering is nu mijn minst favoriete nummer van het album. Ook Subterranean Homesick Allien kan me niet meer zo boeien als vroeger. Net als het geval is met The Tourist. Paranoid Android is echter nog steeds de wereldklasse die het altijd geweest is, rock zoals het hoort, rock die nooit verveelt.

Het hele album is voor mij hét schoolvoorbeeld van een groeialbum. Het beklijft niet na de eerste keer luisteren op misschien een paar klanken na. Het is een album dat met mij mee gegroeid is en de tand des tijds van smaakverandering heeft doorstaan. Dit album kent geen echte missers, wel nummers die wat gaan vervelen (Electioneering, Subterranean Homesick Alien en The Tourist), maar dit wordt uitstekend opgevangen door de rest van het album.

5*

Niet lullig bedoeld, maar ooit van alinea's gehoord? Zo is er geen doorkomen aan.

Nee tuurlijk niet, maar als je nog eventjes 3 of 4x enter drukt in je bericht(kan je nog wijzigen) dan heb je grotere kans dat meer mensen het lezen. aardig stukje trouwens

Kijk, dat vind ik kritiek op een vriendelijkere manier

Leuk geschreven stukje Louis Inderdaad een behoorlijk groeialbum, de allereerste keer dat ik dit luisterde kon ik hier ook helemaal niets mee, alleen heb ik het vervolgens ook nog maanden onbeluisterd op mijn mp3 speler laten staan toentertijd, om vervolgens eerst Karma Police te ontdekken en later de rest van dit album langzaam te laten bezinken (dit was een tijdje voor ik op MuMe ging, mijn favoriete band was toen ook Coldplay toevallig genoeg ).

Ik bedoelde het helemaal niet vervelend/onvriendelijk. Maar goed, verder vind ik het ook een goed stuk en kan ik mij er ook wel in vinden. Voor mij was het ook een groeialbum en ging het eigenlijk op dezelfde manier als bij Niels. Het verschil is wel dat ik Coldplay met terugwerkende kracht goed ben gaan vinden.

Je bent trouwens vergeten een zin af te maken in het begin

2 Weken gevochten met dit album en dan nu de beoordeling


1 Airbag - 2 *
2 Paranoid Android - 0 *
3 Subterranean Homesick Alien - 3 *
4 Exit Music (For a Film) - 4 *
5 Let Down - 4 *
6 Karma Police - 5 *
7 Fitter Happier - 0 *
8 Electioneering - 1 *
9 Climbing Up the Walls - 4 *
10 No Surprises - 5 *
11 Lucky - 5 *
12 The Tourist - 5 *

Gemiddeld 3 sterren.

Ondanks dat ik een paar nummers niet trek inspireerde "No Surprises" mij dermate dat ik er onderstaande video van heb gemaakt

Ik zing "No Surprises"

Paranoid Android een 0 en Airbag een 2.

Yeps, melodie raakt me totaal niet en gitaarwerk vind ik lelijk.

heel bijzonder inderdaad. Een nul geven voor een nummer als paranoid android is niks anders dan aandachttrekkerijk.

Naja het kan natuurlijk dat ie er echt geen ruk aan vind maar een 0 is wel erruug laag ja... Leuk gezongen btw

nee maar dat betekend dus dat er echt niks slechters bestaat dan dat nummer. Dat kan dan haast niet anderes dan betekenen dat je helemaal niks met rock muziek hebt.

ik heb natuurlijk niks met jouw beoordeling te maken, maar toch valt mij het volgende op:
4 nummers scoren de volle mik,
3 nummers scoren een 4 (dat is samen al meer dan de helft van het album)
en 4 nummers scoren onvoldoende. Daarvan is er 1 Fitter Happier, wat een kort intermezzo is binnen het geheel (althans, zo voelt het voor mij).

Ik vind een 3 hier eigenlijk te weinig als ik jouw lijst zie.

Je hebt gelijk, Fitter Happier staat heel klein op de achterkant van het hoesje, en dat mag je wellicht niet meetellen als muzikale track, en dan kom ik op 3,5 en nu toch ook maar naar 4!

Fitter Happier lijkt op een lijst van goede voornemens, die uiteindelijk niet werkten voor Thom York want ik las dat hij alsnog in een diepe depressie viel na dit album en de tour, en zelf weet ik ook genoeg van depressie en dat voornemens hiertegen niet werken, vandaar de 0.

Bedankt! Al zeg ik het zelf, ik voel de zang van Thom redelijk goed aan.

Paranoid Android wordt voor mij bedorven door het "wilde en ruwe" gedeelte, ik kan niet tegen die plotselinge verandering en dus skip ik hem telkens. En Electioneering doet mijn oren pijn.

Ik vind zelf Fitter Happier ook behoorlijk vervelend. Ik houd eigenlijk niet zo van Computerstemmen, en ja, dat is toch wat dat nummer vooral is.

Toch in de gehele sfeer van het album kan ik hem erbij hebben. Het is voor mij een rustmomentje.

Ik niet en behandel het net zo als een crappy skit op een willekeurig album: SKIP!

Wat dat nummer vooral is, is beklemmend, en dat zou volgens mij hebben gewerkt met een normale stem, althans, stukken minder. Ik heb het altijd heel erg als deel van het album gezien, en ik skip sowieso nooit nummers op albums. In de loop van de tijd ben ik het zelfs gaan waarderen als los nummer. Sowieso, ik denk dat met een computerstem de boodschap het beste aankomt. De tekst, in combinatie met die computerstem, in combinatie met dat pianootje en die geluidseffecten, het zorgt voor een geweldige beklemmende sfeer. Heel sterk gedaan.

Fitter Happier moet je natuurlijk zien in het kader van dit album. Als los nummer zal het niet werken maar als intermezzo van dit album past het perfect.

Paranoid Android is een van mijn favoriete songs allertijden. Ik accepteer geen 0 voor dit meesterwerkje!

Wat wil je er aan doen, Bliksemboy?

Berichten verplaatst naar De Site > Algemeen > Het grote taaltopic

Een stukje over mijn ontdekking in 1998 van het album en de connectie van Thom Yorke met Neil Young op het Rockblog.nl:

De albumklassiekers van Rockblog [deel 3] Radiohead - OK Computer | Rockblog

Heb er inmiddels wat nachtjes over geslapen en besloten om het toch maar te accepteren.

Precies.
Fitter Happier draai ik ook nooit als een los nummer, maar op het album vind ik het zeer zeker een toegevoegde waarde hebben aan het paranoïde sfeertje.
Na meer dan 100 luisterbeurten heeft het album bij mij niks van zwakte ingeleverd bij het gevoel dat ik had toen ik er 20 x naar geluisterd had.
Enkel Airbag en Electrioneering weten we niet echt te boeien, maar daarentegen weten nummers als Exit, Let down, Climbing up the Walls en Lucky me bij elke luisterbeurt nog te raken.

Een dezer dagen deze toch maar eens naar de nr. 1 positie in mijn top 10 gaan verplaatsen, aangezien OK Computer me op langer termijn toch een tikkeltje meer weet te raken dan Turn on the bright lights (wat tevens ook nog altijd een meesterwerkje is).

Hier moet ik in inmiddels op terugkomen. Climbing Up the Walls vind ik bij nader inzien toch niet zo'n geslaagd nummer. Na Fitter Happier kakt het album in mijn ogen toch even in. No Surprises zal ook nooit een favoriet nummer van mij worden. Lucky en The Tourist zijn wel twee zeer geslaagde nummers.

Goede album vind het liedje Paranoid Android een heel goed nummer. No Surprises vind ik een beetje saai en Karma Police is ook een goed nummer.

Hiervoor geef ik een 4