Radiohead - OK Computer (1997)

Dit album staat sinds 2 weken constant in m'n playlist ... echt een pure groeier. Staat zelfs nu in m'n top 10 , elk lied doet het gewoon voor mij nu .... Eerst was ik wat skeptisch over de zanger en de lyrics maar ben volledig bijgedraaid ...

Dit is gewoon naar mijn mening hun beste album en wordt bij mij op de werkvloer dan ook naar hartelust gedraaid, tot overmaat van ramp voor mijn collega's..

Waar werk u al ik vragen mag?

De laatste tijd luister ik veel naar Climbing Up The Wall, met 'de schreew' na 4 minuten..

"No Surprises" beste nummer van de cd!

Dit blijft een goed album hoor............... maar ik moet er echt zó voor in de stemming zijn. Daarom draai ik hem slechts 1 keer in de -pak hem beet- 3 weken. Dit is voor mij echt geen album wat ik even pak, hij staat dan ook op de nominatie om uit mijn top-10 te gaan.

Wow een album dat je elke 3 weken draait jaar in jaar uit dat moet toch een absolute topper zijn !

en mag dan toch zeker niet uit je top 10 verdwijnen

Merkwaardig idd, een album "slechts" 1 keer in de 3 weken draaien. Da's voor mij dus echt supervaak. Er zijn maar zeer weinig albums van zeg, meer dan 3 jaar oud, waarbij mij dat lukt.

Heb het een beetje verkeerd gezegd misschien.
Ik heb het album nog niet zo lang dus 'jaar in jaar uit' is bij mij niet van toepassing. Alle albums die bij mij in mijn top-10 staan draai ik minimaal 1 keer per 2 weken, en er zijn nog meer albums bij wie ik dat heb. Dus vandaar dat ik zeg dat ik dit album misschien ga schrappen uit mijn top-10. Het blijft natuurlijk een prachtig album maar is niet een album wat ik 'even' pak.

Dus omdat dit geen hapklare brok is die je als tussendoortje kan nuttigen vind je dit album niet goed genoeg voor jouw top 10?

De top 10 gaat natuurlijk over ja FAVORIETE albums. Misschien heeft Music 4-ever albums die minder kwaliteit hebben dan OK Computer, maar die ze gewoon meer kan waarderen, omdat ze deze albums vaker kan beluisteren.

OK Computer, daar gaan we dan.

Eerst even het voorland beschrijven: The Bends was mij in '95 niet helemaal ontgaan (ik zal hem wel al ergens op tape hebben gehad), en met name Street Spirit vond ik prachtig. Vervolgens kwam het moment dat voor mij persoonlijk een belangrijke kentering in mijn muzieksmaak tot gevolg had (die zich tot die tijd redelijk beperkte tot een ziekelijke adoratie van REM): op TMF werd de nieuwe clip van Radiohead met de nodige poeha aangekondigd. Ik ben blijven zitten om eens te kijken, en 6 en een halve minuut later was ik compleet onder de indruk van de prachtige Paranoid Android video. Nog altijd een hoogtepunt ohgv muziek video's, als je het mij vraagt.

Toch triggerde dit me nog niet de plaat te kopen, met name door geldgebrek. Ik had nog wat duwtjes nodig, en de eerste kwam met een live optreden bij Leidsekade Live. Nog niet geheel bekend met de band besloot ik dit concert op te nemen. Bij het beluisteren had ik al snel 2 favorieten: Paranoid Android en een mij onbekend nummer. 'Als die op OKC staat, koop ik hem!' hield ik mezelf voor, geldgebrek of niet.

U raadt het misschien al: dat andere nummer was Karma Police. Toen ik die vervolgens voorbij hoorde komen op de radio wist ik genoeg: deze plaat moest ik hebben. Vervolgens heb ik me op de Sneekweek enigzins ingehouden (ahum), zodat ik nog 40 gulden over had om de plaat te kopen. Al snel werd het een van mijn meest dierbare kleinoden.

In mijn recensie zal ik hinten naar wat ik denk het verhaal achter deze plaat is, deze is geheel subjectief en zelfbedacht en hangt ongetwijfeld van halve waarheden en onzinnige connecties aan elkaar, maar ik zie de plaat zo en vind persoonlijk dat er een redelijk samenhangend verhaal van te breien is . Mijn idee is dus dat OKC een leven van een persoon omvat, in haar verschillende fases. Here goes:

1. Airbag - I'm back to save the universe!
Hallo, wakker worden, zijn jullie er nog!?! Airbag trekt je er meteen bij. Geen tijd meer om te twijfelen, als je de plaat op hebt gezet is er geen weg meer terug! 5*.

Onze held wordt ge-/herboren en toont zijn overmoed. Het is het begin van het leven van de hoofdpersoon en markeert het eerste deel van zijn jeugd.

bliepbliepbliepbliep

2. Paranoid Android - raindown on me
Bevreemdend, raar, gek, lief, angstig, theatraal, briljant. Opus Magnum van de band. Het raindown gedeelte is wel zo bloedmooi, kippenvel is nog maar het begin van de emoties die dan loskomen. 5*.

De hoofdpersoon begint zich af te zetten. Hij wordt wild, is kwaad (why don't you remember my name!?) en melancholisch tegelijkertijd. Theatraal ook. Een puber.

3. Subterranean Homesic Alien - the meaning of life
Na alle onstopbare weirdness feitelijk een recht-door-zee nummer over je raar en uitgesloten voelen op deze wereld. 4*.

Onze protagonist denkt (in zijn overmoed?) antwoorden te kennen op de vragen des levens, maar men gelooft hem niet/neemt hem niet au serieux.

4. Exit Music (For A Film) - today, we escape
Brr wat kruipt dit nummer onder je huid. Emotioneel tot en met. Yorke zingt dit nummer met zoveel overgave, het wordt haast te veel... 5*.

Onze hoofdpersoon zet de stap naar volwassenheid, hij heeft genoeg van het feit dat hij niet serieus wordt genomen en onder de regels van een ander moet leven. Hij wordt onafhankelijk.

5. Let Down - a chemical reaction, hysterical & useless
Even bijkomen met Let Down, dat wat luistervriendelijker klinkt. Maar het vriendelijke deuntje begint steeds intenser te leven, en aan het eind is ook Let Down weer een hele zit (in positieve zin!). 5*.

Onze held komt achter de mechanismes van deze maatschappij, waarin hij zich zal moeten schikken. Alles wat hij nog heeft is zijn hoop om ooit boven de massa uit te stijgen.

6. Karma Police - he buzzes like a fridge
Hoewel niet echt radiovriendelijk, toch de grootste hit (naar ik dacht) van de plaat. Met ook weer een prachtige clip opnieuw een hoogtepunt op de plaat. 5*.

De hoofdpersoon heeft zijn hoop van Let Down grotendeels laten varen, en lijkt te accepteren een onderdeel van de massa te zijn (I've given all I can, but we're still on the payroll).

7. Fitter, Happier - more productive

Het rare eendje zal niet door iedereen gewaardeerd worden, maar past toch perfect op de plaat. Wie voelt zich aangesproken? 3,5*.

De mens van eerder, vol bravoure, hoop en onafhankelijkheid, is verworden tot de persoon in fitter, happier. Een menselijke robot, nog nauwelijks emoties tonend.

8. Electioneering - when I go forward, you go backwards

Stevigste song van het album. Geweldige gitaren, hoewel ik het persoonlijk 1 van de mindere nummers vind. 4*.

Wat is nog lager dan een menselijke robot? Een politicus! De hoofdpersoon vervalt in nepheid, valse beloftes en een verregaand conformisme aan deze maatschappij. Hij zegt datgene wat men wil dat hij zegt, zijn morele onafhankelijkheid is helemaal verloren gegaan.

9. Climbing Up The Walls - the loneliest feeling

Spookachtig, spannend en eigenlijk gewoon ronduit eng nummer. In het begin vond ik het het minste nummer, maar het wordt beter met de jaren. De schreeuw van Yorke is legendarisch. 4,5*.

Ergens komt dan de omslag. De hoofdpersoon denkt na over zijn leven, wat er goed en vooral fout is gegaan. Wat er over is van zijn idealen, wat voor voorbeeld hij is aan anderen (zijn kinderen).

10. No Surprises - silent

Wat een *mooi* nummer is dit toch. Het lieflijke deuntje en de zang komen precies goed samen. 5*.

Onze protagonist staat aan het einde van zijn leven. Hij lijkt met zichzelf in het reine te komen. Soms maakt hij zich nog druk over dingen (bring down the government), maar verder weet hij te relativeren.

11. Lucky - the head of state has called for me

Een absoluut hoogtepunt. Lucky is zo'n prachtig sluimerend nummer met een geweldige lading. De definitie van spannende muziek wat mij betreft. 5*.

Onze held voelt het einde nu echt naderen, krijgt visioenen. Tijdens het epische einde wordt duidelijk: er is geen weg meer terug. Hij sterft.

12. The Tourist - idiot, slow down

Loom, sloom, teruggetrokken einde van de plaat, eindigend met de microwave-ping. Het minste nummer van de plaat IMO. 3,5*.

De tocht van onze protagonist naar het oneindige (a ghost). Voor de reincarnatie-liefhebbers onder u: gelieve hierna opnieuw de plaat te draaien. I am born again!

Onzinnige verklaringen of niet, de plaat staat zoals nog maar zelden een plaat heeft gestaan. Een belevenis, een tocht langs de krochten van de ziel, een niet te missen ervaring, een ceedee van een niveau zoals ze zelden worden gemaakt. Radiohead schaart zich in het rijtje van de groten, en is zelf misschien wel de allergrootste.

5*.

Yup ik. Los van het feit dat ik in 8 jaar tijd nog niet heb kunnen ontdekken wat er nu precies zo geniaal aan dit album is, is dit deze mislukte grap een van de redenen dat dit album voor mij niet meer dan 3 sterren waard is. Hoezeer het thematisch ook bij het album zou horen, de uitwerking slaat echt helemaal nergens op. Dit soort grapjes haalde ik 2 jaar eerder ook al uit met mijn eigen soundblaster geluidskaart. Oh oh, wat was het toch leuk om teksten door je computer te laten uitspreken.

Dat je dit dan serieus op een album gaat zetten wil er bij mij echt niet in.

Mooi, stukje trouwens, otherfool, ik kan me grotendeels in je analyse vinden. Het wordt er alleen geen betere plaat door.

Klopt precies wat je zegt Nicolage Rico, je hebt me helemaal door.

Deze plaat doet het ook bij kenners zeer goed. Vreemd eigenlijk dat ik het album niet kende voordat ik inlogde op MusicMeter. De radio geeft er weinig aandacht aan. Misschien veranderd dat volgend jaar als Radiohead met een nieuw album op de proppen komt.

De radio geeft in het algemeen weinig aandacht aan albums die meer dan een jaar oud zijn, behalve mss eighties-albums, omdat dit tegenwoordig toevallig 'in' is...

Inderdaad. Met name 538 draait alleen maar nieuwe nummers. Veronica draait een vast aantal gouwe ouwe. Doe mij dan toch 538 maar. Als je dat op je werk een dag moet aanhoren kun je thuis extra genieten van oude platen

Hehe, prachtige post otherfool... Zal hem speciaal voor jou nog eens een keer gaan luisteren om te kijken of hij voor mij al meer dan 4* is. (betwijfel het trouwens).

Exit Music (For A Film) vind ik een beetje overschat.
Het is een mooi nummer en goed gezongen, maar niet zo bijzonder als veel mensen erover doen.

Vind ik wel. Geweldige tekst en als dan die vervormde bas erin komt... Smullen.

Heb hem dus beluisterd (maar liefst 2x!) en tja, sorry, maar ik kan er echt nog geen halve ster bij doen. Er staan echt geweldig briljante stukken op dit album. Bijvoorbeeld in, inderdaad, Exit Music. Het beste nummer vind ik Electioneering. Maar er zijn toch ook momenten dat ik mn aandacht er gewoon niet bij kan houden of dat ik me mateloos erger.

Die riff van ´Electioneering´ vind ik echt briljant, maar er staan idd ook veel saaie stukken op.

OK Computer is voor mij juist één van de weinige platen die nergens zo'n moment heeft.

Electioneering vind ik nu juist het minste nummer van de hele plaat.

Yup, ik ook (als we even niet naar Fitter Happier kijken).

Na een lange tijd weer eens beluisterd, en na 'Climbing up the walls' zat ik al klaar om er een halfje bij te doen (van 3,5 naar 4), maar toen kwamen die vervelende laatste drie nummers roet in het eten gooien.

Verliezers: Let down, Lucky en bovenal No surprises

Nou nee: Exit music, The tourist

Nou vooruit: Karma police, Climbing up the walls

Winnaars: Airbag, SHA, Electioneering en bovenal Paranoid android

Smaken verschillen......

Je meent 't!

Ik vind "Let down" en "No suprises" juist geweldig! Heerlijk dromerig met op het laatst een heerlijke uitbarsting bij "Let down".

En "Exit music" is een nummer dat pas bij de 20e keer luisteren goed wordt (bij mij tenminste).

Exit Music (For A Film) is voor mijn het hoogtepunt van de CD, ook Paranoid Android en Climbing Up The Walls vind ik fantastisch. Eigenlijk vind ik No Surprises het enige mindere nummer dat erop staat (Fitter Happier meegerekend!!!)