Radiohead - OK Computer (1997)

De laatste 3 nummers komen mijn strot uit. Na 10 keer luisteren is het nog niks, ik voel me altijd weer opgelucht als die nummers zijn afgelopen. Het is -hardgezegd- een soort martelgang. De rest van het album is overigens wel goed tot zeer goed.

Wauw. Ik vind de laatste paar nummers juist het beste van het album. Ik snap niet dat je de rest wel erg goed kan vinden en No Surprises, Lucky en The Tourist een martelgang. Ik zie zelf niet zoveel verschil in kwaliteit en stijl...

Het kan mij gewoon niet raken...............hoewel............'No Surprises' die gaat nog wel, maar de laatste 2 vind ik echt niet goed.

Ik heb dit album laatst weer eens beluisterd. Het kan me nog steeds niet boeien. De teksten zijn knap geschreven, wel wat ingewikkeld. Maar de zang...die vind ik zeurderig, dieptepunt is "Fitter Happier" Echt zeikerig. Veder vind ik met name de laatste paar nummers niet lekker luisterbaar. Vijf luisterbeurten is dus te weinig voor mij om het album te kunnen waarderen. Het ligt mij niet lekker in het gehoor. Hebben meerdere mensen hier dat? Het is knap gemaakt, zeker, maar het pakt (nog) niet.

Zelfs niet als ie voor de tweede keer 'It's gonna be a gloooooorious day' zingt in Lucky? Ik denk dat ik dat het hoogtepunt van heel Ok Computer vind. Al mag de *ping* in The Tourist er ook wezen. Een soort van 'u mag uitstappen, de reis is voorbij'-moment, nadat je een fantastische luistertrip hebt ondergaan.

Ik vind juist die gitaarsolo tegen het einde het mooiste deel van OKC

Kan je geen singles bekijken op musicmeter, alleen maar cd's? :s

Jep, en EP's

Een plaat met antwoorden.

Deze plaat heeft lang in de kast gelegen. En dan bedoel ik zeker 3 jaar. Teveel gehoord.
Vandaag weer eens op gezet, na het horen van Paranoid Android op de radio.

En hoe erg je de laatste jaren veranderd bent deze plaat veranderd mee. Het geeft nog steeds antwoorden op dingen die nu door je hoofd spoken. De kijk op de maatschappij, je generatie en vooral jezelf. Niet met een wijzend vingertje maar juist verklarend. (anders kan ik het niet uitleggen, het is meer een gevoel)

Ik heb precies hetzelfde. Dat dit album knap gemaakt is, is zeker. Maar verreweg het grootste gedeelte van deze cd kan me niet boeien. Er zijn wat uitspattingen op het album die zélfs ik top vind, maar niet genoeg om het een "super-album" te maken, zoals het hier op MM is.

Hoe vaak heb je dit album beluisterd?

Heb het nu uhm... anderhalf jaar ofzo? Probeer het elke maand ongeveer opnieuw met een aantal luisterbeurten. Dus, reken maar uit...

Oke, een paar = 2. Anderhalf jaar heeft 18 maanden. 18 x 2 = 36 x. Hmm, dan moet het album al zo'n beetje uitgegroeid zijn. Vreemd dat veel nummers je niet kunnen bekoren. Ik vind eigenlijk elk nummer (na veel luisterbeurten) goed (op Fitter Happier na).

Is het echt zo vreemd dat als 2 mensen een album 36 keer luisteren, de één het geweldig vindt en de ander niet?

Natuurlijk niet. "Vreemd" is misschien een verkeerd woord. Maar ik wou alleen zeggen dat de nummers waarschijnlijk niet meer beter worden, nu hij ze al zo vaak beluisterd heeft.

Let wel dat ik dit album een tijdje geleden 4* heb gegeven. Daar sta ik nog steeds volledig achter. Dus het album is naar mijn mening "gewoon goed", maar niet super... Beter wordt het voor mij inderdaad niet meer denk.

Dutch2 had gelijk, even een hele zooi berichten verplaatst naar Muziek > Artiesten > Het grote Radiohead ophemel en afzeik topic. Het kiezen van het moment waarop het echt offtopic ging was een beetje natte-vingerwerk, dus als er nog andere berichten verplaatst moeten worden laat maar weten.

Met 445 stemmen wél de nummer één van aantal stemmen

Nog steeds mijn favoriete album. Ik hoop dat ooit een band dit zal gaan evenaren. Radiohead staat voor mij nog steeds op eenzame hoogte. Op plaat is het al geweldig en live is het helemaal fantastisch elke keer weer (gele regenjas; nijmegen tent; gelredome/werchter).

Een nu al legendarische CD. Elke keer dat ik hem beluister vallen me weer andere onderdelen van nummers op en dat is volgens mij het kenmerk van een echt goed album.

Fitter Happier zie ik maar als een experimentje dat bij mij nou net niet goed valt. Kan gebeuren. Paranoid Android heeft het al bij voorbaat goedgemaakt.

Deze cd is voor mij echt een twijfelgeval. Bij het eerste gehoor geen klap aan maar door alle juichende kritieken me destijds door talloze luistersessies geworsteld. En inderdaad, op een gegeven moment is deze cd me op de een of andere manier gaan boeien.

Maar of dat nou echt is omdat ik t zo mooi vind...geen idee. Deze cd is voor mij eigenlijk een beetje als net iets te kleine schoenen. In het begin zitten ze helemaal niet maar als je ze maar lang genoeg draagt dan gaat t meevallen. Is t dan gewenning of zitten die schoenen opeens echt lekker ?

Ik weet t dus niet. Feit is dat ik de cd al jaren niet meer gedraaid heb en geen enkele drang voel om m uit de kast te halen. Om nog maar een metafoortje te misbruiken...tis net een mooi fotoboek dat ongelezen, en eigenlijk in de weg, op de salontafel ligt.

Met bovenstaand proza in het achterhoofd, kun je je voorstellen dat ik de hoge notering in diverse lijsten en de welhaast dweperige commentaren aangaande deze cd wat lastig kan plaatsen.

Is het nou echt zo lekker of durven we niet toe te geven dat we eigenlijk, heel suf, net iets te kleine schoenen hebben gekocht ?

Mooi verhaal VanDeGriend!
Het is voor mij allemaal erg herkenbaar wat je zegt, ik zit inderdaad een beetje met hetzelfde 'gevoel'.

Geweldig album, wat Radiohead betreft duidelijk hun beste. De sfeer ademt dezelfde duistere sfeer uit, wat tegelijk z'n sterkte en zwakte is. Wanneer ik me down voel zal ik deze cd nl. veel sneller opzetten dan wanneer ik me goed voel. Nochtans is dit een knap album. "Subterranean homesick alien" en "Let down" zijn absolute meesterwerkjes in een cd waarin elk nummer op niveau is ("fitter happier" beschouw ik meer als een intermezzo). De enorme hype rond het album begrijp ik dan weer niet, de thematiek van de cd is gedurfd, maar puur kwalitatief gezien, vind ik dit geen album dat enkele meters boven de andere topalbums staat, maar wél één dat zijn plaats tussen die topalbums dubbel en dik verdiend heeft.

Oei: Het album ademt dezelfde duistere sfeer uit.

Ja, en dan nog iets: dezelfde? dezelfde als wat?

Elk nummer ademt een duistere sfeer uit, oftewel dezelfde duistere sfeer over het gehele album.

Aha. Hoe het ook zij, ik vind er niks duisters aan. Alleen 'Climbing up the walls' valt onder die categorie, denk ik.

De 5e track "Let down" is mijn favoriete popsong aller tijden aller bands of artiesten. Na 500x luisteren krijg ik nog steeds rillingen van dit nummer. De rest van het album is ook subliem, hoewel ik inderdaad de eerste helft (track 1-6) er bovenuit vind steken.

Het probleem ligt hem eerder bij track 7 en 8 die wat minder zijn denk ik.

Je kan natuurlijk, zoals ik, de gluiperd uithangen en die twee nummers uit de tracklist halen