Radiohead - OK Computer (1997)

Dude, wat bedoel je nou eigenlijk?

Het is ondertussen al een tijdje geleden dat ik deze plaat heb gehoord, zeg maar gerust één jaar, en ik herinner me er eigenlijk weinig van. En na deze luisterbeurt vraag ik me eigenlijk af of ik deze plaat überhaupt wel ooit heb beluisterd, want mijn 3,5 sluit helemaal niet aan mijn nieuwe mening. Het is inderdaad zo dat platen kunnen groeien, maar dat kan toch niet plots na een hele lange tijd niet beluisteren? Vreemd, maar des te beter voor deze plaat.

En ondanks dat ik er de genialiteit er wel in hoor, heb ik ook niet echt een idee wat er nu deze plaat zo goed maakt. Het is wel zo dat de plaat na Let Down op zijn best is, met uitzondering weliswaar van Fitter Happier en dat is omdat dat nummer een misbaksel blijft. En om tot die conclusie te komen, moet ik deze plaat niet honderd maal beluisteren. Karma Police is heerlijk, No Surprises is ondanks zijn immense populariteit nog steeds goed en de twee afsluitende nummers weten er voor de laatste keer een heerlijke draai aan te geven. Het betekent trouwens niet omdat de plaat op zijn best is na Let Down dat alles wat vooraf kwam slecht is. Nee, het genot kwam enkel maar intenser na dat nummer.

Ik ben er niet zeker van dat dit uiteindelijk een vijf gaat krijgen, maar waar ik wel zeker van ben is dat dit zeker en vast een plaats in mijn vinyl collectie krijgt.

Fitter Happier is geen misbaksel, maar een in de flow van de plaat zeer goed passend intermezzo. Het heeft geen enkele zin het nummer op zichzelf te beoordelen.

Ik zie Fitter Happier ook niet als nummer. Meer als het middenstuk in het album, een soort rustpuntje.

Meest overrated cd aller tijden.

En dan geef je alsnog 4 sterren? Hou toch op man.

Wat een overdreven reactie. 4 sterren is vergeleken met het enorm hoge aantal 5-sterren beoordelingen gewoon een normale beoordeling. 4 sterren is een beoordeling voor een goed album terwijl een grote groep mensen doet alsof het het beste album ooit gemaakt is. Dan kun je het gewoon overgewaardeerd vinden.

En dan komt daar nog bij dat hij niet zegt dat hij dit album slecht vindt, enkel 'overrated', wat relatief is.

Neemt niet weg dat je zulke beweringen wel een beetje kan onderbouwen.

Met opmerkingen als; overrated, briljant, slecht etc. kun je weinig zonder onderbouwing.

Ik vind het bijvoorbeeld totaal niet overrated.

Ik denk dat dit album over 100 jaar nog steeds wordt verkocht en gedraaid, omdat het gewoon naar je strot vliegt. Een muzikaal kunstwerk, dat hoogstwaarschijnlijk niet alleen zal staan als vertegenwoordiging van onze tijd.

Vergelijk het maar met klassieke muziek. De opera's van Verdi en Wagner worden nog steeds uitgevoerd en men onderkent nog steeds de waarde ervan omdat het gewoon kunst is. Wanneer je probeert uit te leggen waarom (zowel stijltechnisch als emotioneel), ga je altijd mank, omdat geen enkele uitleg recht doet aan het kunstwerk zelf. Laat je daarom overtuigen door de muziek zelf.

Natuurlijk kan je wel de kwaliteiten van een kunstwerk benoemen en daarmee recht doen aan het kunstwerk zelf - lijkt me juist het doel van deze site. Vind het overigens ook nogal summier om een album zonder verdere onderbouwing als "meest overrated" te bestempelen, daar schieten we niet zoveel mee op.

Voor zover ik weet wordt OK Computer nergens ter wereld opgevoerd. Het is een aardige plaat maar het kan natuurlijk niet in de schaduw staan van de grote opera's van Verdi en Richard Wagner. Ik betwijfel of de muziek van Radiohead überhaupt eeuwigheidswaarde heeft.

Thom Yorke had nooit Aïda kunnen schrijven, en Verdi had nooit Karma Police kunen schrijven. Wat een onzin om dat met elkaar te vergelijken.

Het gaat meer over de vraag wat de houdbaarheid van populaire muziek is, Adrie. Klassieke muziek heeft zich wat dat betreft al bewezen, of OK Computer (of welk ander populair album dan ook) over 100 jaar nog gekend en gewaardeerd wordt, is maar de vraag. Op zich wel een interessante stelling, toch?

Ook ik vind OK Computer niet overrated, 4,11 is niet superhoog voor de nummer 1 uit de MuMe toplijst. Het album zou over enkele (tientallen) jaren best wel eens gedateerd kunnen gaan klinken. Of het voldoende is voor eeuwige roem, betwijfel ik dus.

Ik denk dat er best muziek is uit deze tijd waar ooit op een manier op wordt teruggekeken die vergelijkbaar is met de manier waarop wij op klassieke muziek terugkijken..

Of dat nou deze plaat zal zijn weet ik niet.

Daar ben ik zelfs van overtuigd! Er is nu toch ook al zat muziek van quasi 50 jaar oud die nog heel vaak beluisterd wordt en als heel belangrijk wordt beschouwd.Nog 50 jaar te gaan natuurlijk, maar dat zit wel snor.

Ik heb statistisch gezien nog 21 jaar voor de boeg, en als een cd het zo lang uithoudt, is dat voor mij voldoende. En ik weet zeker dat ik mijn medebejaarden in het oude-van-dagenhuis straks het leven goed zuur ga maken met OK Computer, The Bends en waarschijnlijk nog wat White Stripes ook.
Of deze muziek over honderd jaar nog gewaardeerd wordt, is voor mij niet relevant. Er is zoveel prachtige muziek überhaupt nooit aan de oppervlakte gekomen...

Vind het merendeel nogal zeurderig en niet heel enerverend klinken.

Enige wat ik wel erg lekker vind is de spacy intro bij Subterranean Homesick Alien.

Maar als dan de zang begint is de lol er bij mij al gauw af.

En het is ook niet zo dat het album vol staat van dat soort dingen.

Maar ik heb toch wel goed geluisterd of.

Ik kan echt wel snappen waarom mensen de stem van Thom Yorke niet goed vinden. Hij klinkt namelijk best wel nerveus op sommige momenten. En daar moet je van houden.

Echt nerveus klinkt hij hier toch niet? Vind hem hier eerder 'zagerig' (in de goede zin uiteraard). Het nerveuse komt pas een stuk later m.i.

Op Paranoid Android klinkt in het begin toch wel nerveus. Later werd dat inderdaad nog meer.

Op zich ben ik ook wel voor objectiviteit in muziek. Iets goed vinden of iets dat gewoon goed is zijn voor mij twee verschillende dingen. Maar dan moet iemand mij toch eens uitleggen wat hier dan zo sensationeel onderscheidend aan is.

Voor mij zijn het ook twee verschillende dingen. Het eerste (iets goed vinden) bestaat, het tweede (iets dat gewoon goed is) niet. Louis heeft volgens mij gelijk: ieder mens ontwikkelt zich op zijn eigen manier, met zijn eigen herinneringen, zijn eigen hoogte- en dieptepunten. Kreeg je je eerste kus net op het moment dat Abba op de radio was, dan zul je wellicht een groot Abba-fan worden. Doet de stem van Thom Yorke je aan de stem van jouw geschiedenisleraar denken, dan zul je er waarschijnlijk niet veel aan vinden.
Het allermooiste stuk muziek dat ik ken (pianoconcert van Mozart) heeft toch verdorie nog 40 dislikes!. Ik vrees dat het waar is: "gewoon goede muziek" bestaat niet.

Muziek is mijns inziens niet in zijn geheel objectief te beoordelen. Natuurlijk is techniek tot op zekere hoogte meetbaar, maar dat is nog geen garantie voor goede muziek. Er is zo veel muziek op de wereld die ik mooi vind zonder dat ik precies weet waarom.

Als je aan 141 pagina's niet genoeg hebt, lijkt me het vrij onzinnig om dat nog een keer uit te gaan leggen.

En wederom heb ik wat onzin weggehaald.

Blijkbaar mag je niets (of niet veel) meer zeggen of opmerken bij MM of het wordt verwijderd door meneer de moderator.(s). Vreemd is wel dat vele "bashers" gewoon hun gang kunnen gaan vaak zonder enige vorm van onderbouwing. Inherent aan jullie functie zou je dan daar ook eens wat meer naar moeten kijken en doe je een hoop mensen een plezier bij MM. Ik weet in ieder geval waar ik aan toe ben.

Ik geef je gelijk als je beweert dat er geen opvoeringen zijn van OKC die vergelijkbaar zijn met de opvoeringen van een opera. Ten eerste is een opera bedoeld voor het theater, OKC is alleen muziek (afgezien van de videoclips van een paar singles) en ten tweede konden ze destijds nog geen geluid opnemen. Dat verklaart ten dele de status van componisten uit die tijd en van uitvoerenden (die vaak ook componisten zijn) uit onze tijd.

Maar vergeet niet dat met name Verdi's opera's destijds al over de hele wereld erg populair waren. In die zin kun je het wel vergelijken met popmuziek (populair). Daarnaast zie ik een vergelijking met het kunstige gebruik van de muziek. Bijvoorbeeld: in La Traviata zijn de afzonderlijke aria's van Alfredo en Violetta in een andere maatsoort geschreven als teken van de onverenigbaarheid van hun twee werelden. Bij OKC kun je na afloop het album opnieuw opzetten, omdat het begin mooi aansluit bij het einde ("slow down" - "...amazed that I survived, an airbag saved my life"), maar dit geldt ook in muzikaal opzicht. Dit zijn zo maar een paar zaken die me even te binnen schoten, maar er zijn nog veel meer kenmerken (bij opera's van Verdi en Wagner en OKC) die duiden op een kunstzinnig vernuft. Muzikaal en tekstueel valt er heel wat te genieten.

Verder blijf ik bij mijn standpunt dat je een kunstwerk eigenlijk niet hoeft uit te leggen, als het goed is doet het kunstwerk dat zelf. Maar dan moet je het wel die kans gunnen. Ikzelf ben bijvoorbeeld tot de conclusie gekomen dat ik een klassiek stuk een aantal keer gehoord moet hebben voor ik er echt een oordeel over kan geven. Zo kwam ik na tig luisterbeurten pas tot de conclusie dat Le Sacre du Printemps van Igor Stravinsky echt niets voor mij is, ook na het beluisteren van verschillende opnamen. Wanneer je zelf tot de conclusie komt dat OKC geen kunstwerk is en dat het over 100 jaar niet meer zal zijn dan een curiositeit, mag je dat van mij gewoon vinden. Even goede vrienden.

Voor de duidelijkheid: ik beweer in de vorige alinea dus niet dat jij dit expliciet vindt. Ik spreek wel tegen jou, maar ook in zekere zin in het algemeen...

Ik ben er overigens van overtuigd dat alles op aarde geen eeuwigheidswaarde heeft en dat geldt volgens mij ook voor muziek. Misschien bestaat er over 1000 jaar wel een tijd waarin Bach, Beethoven, Mozart, Verdi en Richard Wagner vergeten zijn, omdat hun muziek zo achterhaald is dat niemand het meer interessant vindt. Uiteraard hoop ik dat niet. Lijkt me wel erg beangstigend: mensen die leven en sterven zonder zelfs maar de naam van Bach te hebben gehoord...

Maar hoe het ook zij, ik zal me OKC altijd herinneren als een fijn, emotioneel geladen en kunstzinnig album dat voor mij niet meer kapot kan.

Ik denk dat je een antwoord kunt vinden in mijn reactie op Floater.

Waarom zou Thom Yorke niet zoiets als Aida schrijven? Hij heeft immers al een voorbeeld. Daar komt bij dat Radiohead dingen doet die je niet van tevoren kunt voorspellen, dus wie weet...

De reden waarom ik dit schreef is om de lezers erop te wijzen (uiteraard vanuit mijn eigen mening over dit album) dat OKC kunstzinnig gezien te vergelijken is met werken die hun sporen hebben verdiend omdat ze ook bepaalde kunstzinnige eigenschappen hebben. Daarnaast ben ik er van overtuigd dat de kunstzinnigheid van dit album ervoor zal zorgen dat het over pakweg 100 jaar nog steeds populair zal zijn, samen met De Witte van The Beatles (of andere latere albums van The Fab Four) en Dark Side of the Moon.

Waarom? Ik denk omdat er op een zeer herkenbare manier wordt omgegaan met een aantal zeer menselijke onderwerpen. Liefde, haat, dood, vervreemding en (on)eindigheid deden het in voorbije eeuwen goed bij de mensen. Ik denk dat dit altijd zo zal blijven, vanuit welk religieus of atheïstisch uitgangspunt deze onderwerpen ook zullen ontstaan in literaire, muzikale of cinematografische werken. Daarnaast dienen op muzikaal vlak de componisten en/of uitvoerenden te beschikken over een uitstekend kunstzinnig talent. En dan is het nog maar de vraag of wat zij voortbrengen het waard is om niet vergeten te worden...

Oordeel daarom maar zelf. De mening van de massa is niet per se de mening die de massa zou moeten hebben...