Radiohead - The Bends (1995)

Is het ook niet. Het kwartje moet enkel even vallen.

Dat zal dan wel. Toch lijkt me dat cliché niet helemaal opgaan voor deze plaat.

Wellicht voor anderen wel, hoewel ik moet zeggen dat dit inderdaad een tamelijk toegankelijke plaat is.

daar gaat het denk ik niet eens om. toen ik dit de eerste paar keer luisterde vond ik het eigenlijk vrij standaard pop-songs. bij de volgende sessies ontdekte ik pas dat sommige nummers vrij sterk in elkaar staken.

Aangezien ik de laatste paar dagen in een Radiohead bui ben heb ik dit album ook weer eens opgezet. Ik ben er nu wel achtergekomen dat ik dit album ontiegelijk heb ondergewaardeerd en dat dit album toch écht heel sterk is. Ik zal mijn stem binnenkort even flink verhogen.

Welke nummers halen het qua schoonheid bij Street Spirit? Volgens mij zijn die zeldzaam, wat een plaat. Live is dit echt bizar goed ... Wat een nummer.

Hoe hard ik ook probeer, ik vind geen enkel zwak moment in dit album. My Iron Lung kan mij het minste bekoren maar is nog steeds redelijk tot goed. De rest van de songs blijven dikke 15 jaar na dato nog steeds staan als een huis. Tevens is dit een goed geheel.

Wel een erg zuinige reactie voor 5*... Wat zou je ervoor hebben gegeven als het van een onbekende band was geweest?

Raar, maar ik heb het tegenovergestelde van wat de meeste mensen hier met dit album hebben. Bij mij wordt het album steeds wat minder gewaardeerd namelijk. Telex, Bends, Bones, Just, Sulk.. ik vind die nummers steeds minder speciaal.

Dus een 4* wordt helaas 3.5*

Precies hetzelfde , ik vind dat je altijd objectief moet blijven in je beoordeling. Ik heb 4 Radiohead albums in mijn top 10 staan maar ga echt niet alle albums van Radiohead met 5 * beoordelen. Heb de King of Limbs ook 4* gegeven en dat is echt het maximale. Ook op Amnesiac en Hail to the Thief staan zeer goede nummers maar vind deze toch veel minder dan de 4 in mijn top 10. Ze zullen denk ik op 3,5/4* eindigen. Op die albums staan gewoon nummers die ik niet echt trek(bv hunting bears). Op deze staan echter alleen maar boeiende nummers. Door musicmeter heb ik ook The National leren kennen. Dit was een band die ik voorheen niet kon. Na het beluisteren van High Violet was ik overdondert. Deze heb ik dan ook 5* gegeven , een voor mij nog onbekende band. Dus het argument dat ik hier 5* sterren heb gegeven omdat het Radiohead betreft gaat denk ik niet op.

Zette net dit album weer eens op en weer word ik letterlijk en figuurlijk weggeblazen.

Toch blijft hij vooral vanwege het wat mindere High and Dry op 4,5 staan.
Maar aan de andere kant: Street Spirit is wat mij betreft het beste Radioheadnummer.
Het past alleen totaal niet op het album.

Voorlopig dus toch nog 4,5 ster, met een evt. uitloop naar de volle mep.

Dat gevoel heb ik ook altijd. Het is een mooi nummer, het is ook een perfect nummer om een album mee af te sluiten, maar niet dit album! Ik vind het moeilijk om uit te leggen waarom ik dit nummer zo slecht op dit album vind passen. Misschien is het wat te zwaarmoedig in vergelijking met de rest van het album. Laat ik het daar maar op houden.

YouTube - Radiohead Fake Plastic Trees Live @ Glastonbury 2003

Dit is onbeschrijvelijk mooi deze versie van Fake Plastic Trees, kippenvel en soms tranen krijg ik hiervan. Die gitaar op 2.43 is hemels

Die versie is echt het beste wat ik van Radiohead gehoord heb. Toevallig heb ik die versie afgelopen week gedownload en op mijn iPodje gezet. Al was dat hele concert legendarisch, moet je die versie van Karma Police maar eens horen met het publiek dat meezingt.

Maar Street Spirit blijft nog een van de mooiste nummers ooit.

Vind Fake Plastic Trees mooier, maar dat zal wel persoonlijk zijn.

Ik vind Black Star dan weer mooier. Street Spirit vind ik eigenlijk een van de mindere, als ik eerlijk ben. Het is wel een mooi nummer, maar na 16 jaar naar dit album luisteren ben ik er wel een beetje klaar mee.

Black Star is inderdaad ook een gigantische topper. Ook aangekruist als favoriet.

De cover van Drugstore (met wie Thom Yorke ooit nog eens El Presidente opnam) is ook erg mooi.

Laatst heb ik de documentaire 'Meeting People is Easy' gezien over Radiohead. Hoewel ik niet zoveel van ze heb geluisterd (momenteel luister ik voornamelijk 'The Bends') heb ik toch het idee dat deze documentaire de wereld van Radiohead, en dan met name de 'spirit' van Thom York, weet te grijpen.

Radiohead blijft voor mij een ongrijpbare band. Aan de ene kant snap ik de hype om ze heen niet zo goed, aan de andere kant hebben ze toch weer nummers die die broeierige, depressieve sfeer creëren die ik wel prettig vind. Radiohead is voor mij net als poëzie: ik vind het moeilijk om te begrijpen, maar toch weet het me te fascineren

Ik blijf altijd een zwak houden voor het titelnummer, hoe weinig bijzonder dat nummer eigenlijk ook is, één van de meest recht toe recht aan rocknummers van het album. Toch een favoriet van mij. De manier waarop hij 'baby's got the bends' zingt, heerlijk. En dan dat gitaarsolo'tje.

Ik sluit me volledig aan bij wat Niels zegt. In eerste instantie deed dat nummer me nog niet zoveel, maar inmiddels is het een van mijn favorieten. Lekkere 'recht-toe-recht-aan-rock' inderdaad!

Ik ben het met jullie eens, al moet ik zeggen dat ik de meeste nummers wel redelijk recht-toe-recht-aan vind.

Maar The Bends is ook één van mijn favorieten!
Hoogtepunt van het nummer vind ik toch wel het "I wish it was the sixties"-stuk.
Die drums!

Ik weet niet of ik hier al heb gereageerd, maar wat maakt het nou uit? Nog steeds één van de beste albums ooit gemaakt. Afwisselend prachtige rustige tracks en enorm lekkere raggende maar niet over-the-top-heavy tracks. Alles ligt fijn in het gehoor, maar overal is zoveel meer te ontdekken dan in eerste instantie lijkt! Geniaal spel van alle bandleden en dan vooral Yorkes prachtige en expressieve zang tegen Jonny's ruige en bij tijden zelfs brute gitaarmishandelingen in! Elk nummer is een pareltje en een meesterwerk in opbouw opzich, en in albumverband nog veel beter! Niets dan lof voor dit prachtstuk!

Even iets anders: hebben anderen ook vaak de neiging dit album in te delen in groepjes van twee nummers die meer bij elkaar passen dan de anderen? Planet Telex en The Bends, High and Dry en Fake Plastic Trees, Bones en [Nice Dream], Just en My Iron Lung, Bulletproof.. I Wish I Was en Black Star, Sulk en Street Spirit (Fade Out).

Welnu, musicboy2602, ik heb deze plaat nog eens opgelegd na jouw opmerking, en ik kan me er best in vinden. Het lijken soms goed passende koppeltjes.

Wat betreft Bones en [Nice Dream] heb ik die neiging wel, maar wat de rest betreft eigenlijk niet. Ik vind Black Star en Sulk dan weer wel goed bij elkaar passen.

Daar ben ik het mee eens, ik vind Street Spirit een beetje los van de rest staan.

Dat heb ik ook vaak, maar ik ben het niet eens met de meeste van jouw koppeltjes.
Grappig dat je High and Dry en Fake Plastic Trees als koppeltje beschouwt, want voor mij is dat het slechtste en het (op één na) beste nummer.

Als ik de tracklist zo bekijk zie ik maar weinig nummers die bij elkaar horen.
Planet Telex en The Bends ben ik wel met je eens.
Voor de rest misschien My Iron Lung en Bullet Proof en sowieso Black Star en Sulk.
Oh en Bones en Just, maar die staan niet achter elkaar.

Street Spirit (Fade Out) past wat mij betreft niet op dit album.
Hoewel ik dat gevoel bij Fake Plastic Trees minder heb, ontstijgt dat nummer wat mij betreft wel de rest van de plaat. Ik heb vaak het gevoel dat Fake Plastic Trees de voorbode was voor het geniale dat komen ging.

Wat betreft koppeltjes, dat heb ik heel erg bij twee van mijn favorieten: (Nice Dream) en Bulletproof... I Wish I Was. Voor de rest heb ik dat niet echt eigenlijk. Verder vind ik niet Fake Plastic Trees maar juist Street Spirit de voorbode voor wat er komen ging (en dat woordje 'geniale' laat ik weg, vind ik ten eerste wat overdreven en ten tweede vind ik meer dat ze veranderen en zich ontwikkelen tov The Bends dan dat ze echt genialer worden.

Ik vind Street Spirit juist volkomen los staan van al het andere werk van Radiohead. Ik krijg vaak een beklemmend gevoel van Radioheadnummers, maar Street Spirit is wat mij betreft nog een graadje intenser.

Zitten ook zat vrolijke nummers op.

Vanavond sinds lange tijd deze cd weer eens geluisterd. Met het nieuwe werk van Radiohead in m'n achterhoofd dacht ik van tevoren: goh, deze cd zal ondertussen toch wel stukken minder spannend en enigszins gedateerd klinken.
Maar nee hoor, vanaf het moment dat het nummer The Bends losbarstte, had ik weer helemaal de smaak te pakken. De nummers klinken stuk voor stuk fris en het album heeft een ideale mix van ongecompliceerde uptempo pop/rock-liedjes, ballads, en eindigt met het tijdloze, ongemeen spannende Street Spirit, nog steeds een van de beste nummers die Radiohead ooit schreef. En wat klinkt die stem van Thom Yorke eigenlijk toch goed bij gewoon een stel gitaren. Nog steeds bewijst deze cd dat Radiohead al die elektronische snufjes niet nodig heeft om goede muziek te maken - alhoewel ik zeker ook blij ben met de nieuwe wegen die ze na The Bends ingeslagen zijn.
Toegegeven, het klinkt wel een beetje 90's af en toe, maar over het algemeen is dit toch een cd die de tand des tijds goed overleefd heeft. Die 4,5* blijven dus lekker overeind.