menu

Radiohead - The Bends (1995)

mijn stem
4,20 (2351)
2351 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Parlophone

  1. Planet Telex (4:18)
  2. The Bends (4:06)
  3. High and Dry (4:17)
  4. Fake Plastic Trees (4:50)
  5. Bones (3:08)
  6. [Nice Dream] (3:53)
  7. Just (3:54)
  8. My Iron Lung (4:36)
  9. Bulletproof..I Wish I Was (3:28)
  10. Black Star (4:07)
  11. Sulk (3:42)
  12. Street Spirit (Fade Out) (4:14)
  13. The Trickster * (4:42)
  14. Punchdrunk Lovesick Singalong * (4:41)
  15. Lozenge of Love * (2:16)
  16. Lewis (Mistreated) * (3:20)
  17. Permanent Daylight * (2:49)
  18. You Never Wash Up After Yourself * (1:45)
  19. Maquiladora * (3:27)
  20. Killer Cars * (3:03)
  21. India Rubber * (3:26)
  22. How Can You Be Sure? * (4:21)
  23. Fake Plastic Trees [Acoustic] * (4:42)
  24. Bullet Proof..I Wish I Was [Acoustic] * (3:35)
  25. Street Spirit (Fade Out) [Acoustic] * (4:26)
  26. Talk Show Host * (4:41)
  27. Bishop's Robes * (3:25)
  28. Banana Co. * (2:22)
  29. Molasses * (2:28)
  30. Just [BBC Radio One Session - 14 / 09 / 94] * (3:46)
  31. Maquiladora [BBC Radio One Session - 14 / 09 / 94] * (3:30)
  32. Street Spirit [Fade Out) (BBC Radio One Session - 14 / 09 / 94] * (4:22)
  33. Bones [BBC Radio One Session - 14 / 09 / 94] * (3:03)
  34. Fake Plastic Trees [Live] * (5:27)
  35. Blow Out [Live] * (5:40)
  36. Bones [Live] * (3:16)
  37. You [Live] * (3:59)
  38. High and Dry [Live] * (4:27)
toon 26 bonustracks
totale tijdsduur: 48:33 (2:25:32)
zoeken in:
avatar van herman
5,0
Als ik ooit een top 5 van meest gedraaide platen ooit zou moeten maken, zou The Bends zeker daarin komen.

Ik kan me nog goed herinneren dat ik High And Dry op de radio hoorde en betoverd werd. De volgende dag meteen naar de bibliotheek gefietst, alwaar The Bends tussen de verse CD's lag. Hij was net een week uit... Ik heb de CD toen op tape gezet en helemaal stuk gedraaid... Het ene mooie liedje na het andere. Later kocht ik The Bends op Cd, zette ik iets anders op de tape, maar dat klonk voor geen meter. Ik had het bandje blijkbaar zo vaak gedraaid dat de muziek nog steeds vaag doorklonk...

Destijds was ik heeelemaal weg van The Bends. En toen durfde ik nog niet eens te vermoeden, laat staan te denken aan de hele mooie dingen die ze later nog zouden gaan doen.

Volgens mij is elk liedje wel mijn favoriet geweest op een zeker moment. Ik leerde mijn bas stemmen op Planet Telex, ontdekte Radiohead door High and Dry (want Creep vond ik maar depressief gezeur), Bones was super, Just had een geweldige video, Sulk is prachtig en Street Spirit met die ook al sublieme video en de 'je zou er eigenlijk je levensmotto van moeten maken'-laatste regel.

BTW, het Pinkpopoptreden waar Starbright Boy aan refereert is inderdaad magisch. Ik moet dat nog op video hebben. Ik kan me nog goed herinneren dat een schoolgenootje van me op de eerste rij stond (hoofd mee schuddend op de muziek, ook in regenjas) en prominent in beeld kwam.

5,0
The Bends

Beste album van Radiohead wordt gezegd. Naar mijn mening in ieder geval beter dan Ok Computer. Dit album heeft een geweldige opbouw, bestaat uit een paar van die goede rockers, een paar balads en een paar gewone nummertjes.

De opener Planet Telex moet je eerst een paar keer luisteren voordat je die echt goed gaat vinden maar als dat gebeurt zit je gelijk helemaal in de CD.
Hierna krijgen we het geweldige The Bends, titeltrack en een van de beste nummers. Goede pakkende sound.
High and Dry, geweldig nummer, ik ken maar 1 nummer van Radiohead dat beter is, die volgt. Prachtige sound en als de gitaren erbij komen wil je niks anders meer horen, totdat je het volgende nummer hoort.
Fake Plastic Trees, beste nummer van Radiohead, geweldig ook weer die climax net als in High and Dry, weer dat rustige begin prachtige opbouw en knallend einde. Van dit nummer kan ik nog steeds geen genoeg krijgen.
Na dit nummer krijgen we een inzakkertje. Bones, dit is op zich wel een goed nummer maar na de voorgaande nummers raak je verwend en ga je gauw verder naar Nice Dream. Nice Dream, eerste liedje van Radiohead waarvan ik de tekst een beetje versta en goede muziek.
Just, het begin is briljant, de tekst is briljant. Dat begin lijkt een beetje op Smells like teen spirit van Nirvana, vooral die drums.
My Iron Lung, is wat eerder opgenomen dan de rest van het album, en vind ik gelijk ook weer een beetje minder dan de rest, op zich een goede rocker en ook leuk gezongen.
Bullet Proof, derde ballad, mooi liedje geen climax maar gewoon steeds hetzelfde. Blijft prachtig.
Black Star, doet me een beetje denken aan The Bends. Weer zo'n goed uitgevoerd nummer maar voor de rest pakt het minder dan The Bends.
Sulk, niks meer over zeggen, gewoon goed.
Street Spirit. Single. Terug op het niveau van het begin van de plaat en de clip mag er ook wezen.

Conclusie: 4,5*
Ik begrijp nu ook een beetje de vergelijking met Coldplay, dit album lijkt inderdaad veel op AROBTTH en zijn wat mij betreft gelijkwaardig. Paar briljante nummers, wat inzakkers en dan weer briljante nummers. Zelfde opbouw. Fake Plastic Trees kan door Chris Martin worden gezongen.

avatar van Zandkuiken
3,5
Hoewel mijn adoratie voor Radiohead toch niet min is, heb ik deze The Bends nog niet helemaal grijsgedraaid, in tegenstelling tot pakweg OK Computer en Kid A. Deze plaat is nochtans evenmin te versmaden, maar écht The Bends-verslaafd ben ik nog niet geweest.
Het avontuurlijke Planet Telex opent solide en legt de lat meteen op aangename hoogte.
The Bends weet dat het nogal schlemielig zou zijn om onder die lat te duiken en zet de haren op m'n armen bij momenten al rechtop. En toch doen de grunge-invloeden tijdens de hardere stukken dit nummer al eens verzanden in een ietwat "vlak" luisterstukje. Meer Pablo Honey dan Ok Computer, quoi? Toch 'n sterke song!
High And Dry is onversneden popmuziek, maar pas tijdens Fake Plastic Trees word ik voor het eerst volledig opengescheurd. Één van de allerbeste Radiohead-nummers dat me telkens opnieuw verweesd achter laat. Een The Bends-verslaving heb ik zoals gezegd nog niet gehad, maar voor deze Fake Plastic Trees heb ik me wél al bij het afkickcentrum moeten melden.
Bones rockt stevig, maar weet zelden te beklijven. Misschien dat een aantal extra luisterbeurten hier soelaas kunnen bieden, ik hoop het althans!
Ook [Nice Dream] en Just weten me nog niet helemaal te overtuigen, hoewel de gitaarsolo in laatstgenoemde er mag zijn.
Het overbekende My Iron Long is 'n pure brok opwinding en laat de mindere periode achter zich.
Hmm, mindere periode? zwijmel ik na het bloedstollende Bulletproof... I Wish I Was. Wat kan Thom Yorkes falsetto me zo ontzettend diep raken!
Ook Black Star weet te overtuigen, hoewel ik wel vind dat je hier hoort dat deze song toch al op leeftijd is, iets waar ook het mindere Sulk heeft mee te kampen.
Nog één keer krijgen de Radiohoofden me volledig kapot met het verzengende Street Spirit, een fenomenaal nummer dat de aanloop is naar het -wat mij betreft- nóg sterkere OK Computer.

avatar van Gajarigon
3,0
Eerst dit even zeggen: Wat een aarslelijk artwork... een onscherpe foto van het hoofd van een dummypop op de hoes, en voor de rest een college van meer onherkenbare, lelijke foto's en wat vage tekeningen die nergens op slaan.

Dan de rest. Als tussenstap tussen het nogal rotslechte Pablo Honey en de klassieker OK Computer wordt The Bends hier op MuMe toch wel erg hoog gewaardeerd. Er staan een erg sterk nummer op, het ondertussen al doodgedraaide Street Spirit, maar middelmaat is dus troef voor de rest. Fake Plastic Trees, dat andere liedje dat steeds wordt genoemd, haalt het niveau van pakweg In Rainbows niet naar mijn mening. Waar Radiohead er later in zou slagen om het uiterste uit hun nummers te halen, blijven veel nummers hier gewoon steken in een standaard schema, nergens echt verrassend of aangrijpend. Leuk cdtje met een enkele grote uitschieter dus, maar zeker niets speciaals.

avatar van stoepkrijt
4,5
Het wordt tijd om mijn honderdste stem uit de delen hier op MuMe. En The Bends lijkt me een mooi album om die eer aan toe te vertrouwen.

Na een paar keer dit hele album beluisterd te hebben was ik nog niet erg enthousiast. Er stonden erg goede nummers op, maar als geheel viel het me toch wat tegen. Nummers als Planet Telex, Bones en Bullet Proof vond ik saai en ze leken simpelweg kwaliteit te missen. Hoe kon een album als The Bends dan in vredesnaam zo populair zijn?
Om daar achter te komen bleef ik dit album luisteren, sommige nummers met lichte tegenzin. Tot mijn verbazing begon dit album me na iedere luisterbeurt beter te bevallen. Ook nummers als Bones, Nice Dream en Sulk (die in eerste instantie niet echt in de smaak vielen) bleken zo hun charme te hebben. Ook Fake Plastic Trees (een nummer wat ik al langer kende) bleek ineens een pareltje te zijn in plaats van een saai, zeurderig liedje. Na verloop van tijd begon ik de populariteit van dit album beter en beter te begrijpen.
Na dit album vandaag in de trein nog eens op mijn gemak te hebben beluisterd, ben ik overtuigd: Dit is een heel sterk album. Je zult mij echter niet horen verkondigen 'dat er geen mindere nummers op staan' of dat 'het hele album even sterk is'. Natuurlijk zijn er mindere momenten. Bones en Sulk blijven toch kleine dipjes tussen al die andere sterke nummers en ook My Iron Lung heeft het voor mij net niet. Desalniettemin heb ik niet meer het idee dat er zwakke nummers op staan. En dat is knap. Er zijn maar weinig albums te vinden die geen negatieve uitschieters bevatten. The Bends is er een van.
Het jammere aan dit album vind ik wel, dat er geen constant niveau wordt gehaald. Er zitten voor mij duidelijke pieken en dalen in dit album. Gelukkig zijn de dalen niet te diep, waardoor dit album over de hele linie heel goed is.
Ik zit erg te twijfelen of ik 4 of 4,5 sterren ga geven, maar als ik mijn recensie zo eens teruglees denk ik dat 4 sterren toch wat te schraal is.

The Bends: 4,5*

avatar van jellecomicgek72
5,0
Mooie recensie Arrie. Ikzelf heb OK Computer omgeruild voor The Bends in m'n top 10, dat betekend dus dit dat automatisch m'n favoriete album allertijden is. (Ookal komen sommige albums wel heel dicht in de buurt en weet ik niet of deze Radiohead voor altijd m'n favoriet blijft)Misschien staat over een tijdje OK Computer weer op 1, moeilijke keuze.

Anyway dit album is echt geweldig. Vanaf het begin als je Planet Telex hoort wordt je als het ware meegesleurd in een wereld waar je pas na 3 kwartier uit bent. De vibe is echt ontzettend goed in dat nummer. The Bends, titelnummer van het album, gewoon erg goed niks op aan te merken. High and Dry is dan weer een echte meezinger, heel mooi + het nummer heeft een mooie tekst. Fake Plastic Trees is veruit het beste nummer van het album. Vooral het laatste gedeelte van het nummer is zó ontzettend mooi, geen woorden voor. Bones, goed nummer, rockt lekker, niks mis mee. [Nice Dream] Heel erg mooi gezongen door Thon Yorke, tekst is echt heel mooi. 1 van de betere nummer op dit album. Just is misschien wel m'n favoriete nummer van het album. Hele goede rocker, als ik dit hoor heb ik altijd de neiging om de volumeknop neer rechts te draaien. Erg goed nummer. My Iron Lung, zelfde verhaal als bij Just, heel goede rocker dit nummer, volume op z'n allerhardst en gaan! Bulletproof... I Wish I Was. Heerlijk rustig nummer, tekst is erg mooi. Niks op aan te merken. Black Star, een iets minder nummer dan de rest naar mijn mening, maar nog steeds wel goed. Sulk, Een nummer dat ik eerst niet zoveel aan vond maar naar een aantal keer luisteren kon ik het ook goed appreciëren. Gewoon een goed nummer. En dan.... Het hoogtepunt van het album. Street Spirit (Fade Out) Een nummer dat werkelijk alle emoties bij me los maakt. niet beschrijven zo mooi. Vooral het einde van het nummer.

Cracked eggs, dead birds
Scream as they fight for life
I can feel death, can see its beady eyes
All these things into position
All these things we'll one day swallow whole
And fade out again and fade out again




Dan na een kleine 3 kwartier is het album voorbij en weet je dat je iets bijzonders gehoord hebt. Voorlopig staat deze bij mij op 1 ipv OK Computer, kan ook zomaar weer veranderen dus niet raar opkijken als volgende week OK Computer weer op 1 in m'n top 10 staat.

De maximale score lijkt me dan ook wel logisch.

avatar van The Eraser
4,5
The Bends is een ongelooflijke stap voorwaarts ten opzichte van hun debuut. Een meer volwassen album met een eigen smoelwerk. Een album ook dat een nieuwe standaard zette voor het begrip ‘poprockalbum’. Een fantastische mix van gevoelige ballades en stevige rockers. En wat meer is , is dat die afgrijselijk teksten van Pablo Honey plaats hebben moeten ruimen voor een iets abstractere benadering. Thom Yorke kampt weldegelijk nog met zijn demonen, maar weet dit nu wel op een subtiele en aangrijpende manier aan de man te brengen. Thommie is groot geworden. Af en toe is er zelfs een positieve noot te horen. Jawel, u hoort het goed! Zoals op de beste rocker op dit album, de titeltrack ‘The Bends’.

I wanna live, breathe
I wanna be part of the human race
I wanna live, breathe
I wanna be part of the human race, race, race, race


Thom wil niet meer dood, hij wil leven, ondanks alle moeilijkheden die het leven bevat.

I need to wash myself again to hide all the dirt and pain
‘Cause I’d be scared that there’s nothing underneath
But who are my real friends?
Have they all got the bends?
Am I really sinking this low?

My baby’s got the bends, oh no
We don’t have any real friends, no, no, no


Een ander knaller van formaat is ‘My Iron Lung’ met zijn dissonante gitaarklanken. Het is een sneer naar hun successingle ‘Creep’, die ze beschouwen als hun ‘Iron Lung’. Ze haten het nummer, maar tevens kunnen ze niet zonder, omdat net Creep ervoor gezorgd heeft dat ze in de schijnwerpers kwamen te staan. Oh, irony…

This, this is our new song
Just like the last one
A total waste of time
My iron lung

Opener ‘Planet Telex’ toont aan dat de band hun horizon verruimd heeft. Een fantastisch nummer met een perfecte symbiose van synthesizers, gitaren en de stem van Thom Yorke. Van het grungegeluid is niets meer te horen. Het is duidelijk dat gitarist Johny Greenwood een enorm grote invloed heeft op dit album, hij schudt de ene geniale gitaarlijn na de andere uit zijn gitaar, en tilt daarmee de rocknummers naar hogere hoogtes.

De kracht van dit album zit ook in de bloedmooie ballades die we hier terugvinden. Het hemelse ‘Nice Dream’ brengt je eerst in hogere sferen met het engelachtige stemgeluid van Yorke, maar zet je vervolgens weer met beide voetjes op de grond, wanneer de droom even lijkt de ontsporen in een nachtmerrie. ‘Bullet Proof’ is fragiel en breekbaar en net daarom zo ontzettend mooi. Echt zo’n typisch geval van een song die erin slaagt je te ontroeren tot op het bot. ‘Fake Plastic Trees’ blijft tot op heden één van hun beste songs. Een akkoestisch nummer dat in het eerste gedeelte bijna volledig gedragen wordt door Yorke en zijn gitaar, maar zijn gelijke niet kent wanneer er in het midden van de song een welgemikte elektrische gitaar wordt binnengesmeten op het moment dat ook Thom een versnelling hoger schakelt. De atmosferische afsluiter ‘Street Spirit’ is eveneens een killer van formaat, nog een laatste keer slaagt de band erin om je in hogere sferen te brengen. Sommigen zullen dit misschien wat te veel op het randje van zeurdiger vinden, anderen zullen het als magisch beschouwen.

The Bends is het perfecte poprockalbum. Liedjes met een duidelijke kop en staart, waarin Radiohead vooralsnog niet echt het experiment opzoekt. De plaat van Radiohead met de minste tegenstanders ook. Het is pas hierna dat ze controverse zullen uitlokken.

avatar van Ronald5150
4,0
Ik ben geen grote fan of uitgesproken liefhebber van de muziek die Radiohead maakt. Echter deze plaat intrigeert me, omdat er zoveel op gebeurt. Het duurde even voordat ik dit ontdekte, want na een eerste luisterbeurt had ik er eigenlijk niet zo veel mee. Maar "The Bends" is een echte groeiplaat. De ijle stem van Thom Yorke pas op een of andere manier precies bij de songs, terwijl ik me bij latere Radiohead albums me steeds meer erger aan zijn stem. En dan Jonny Greenwood. Wow, wat een originele gitarist. Hij heeft een hele specifieke toon, niet standard maar edgy zou ik willen zeggen. Soms stevig rockend, dan weer ingetogen, maar altijd met een flinke dosis emotie. De solo in "Just" bijvoorbeeld vind ik prachtig. Kort, maar oh zo effectief. Wat mij betreft is dit het hoogtepunt van Radiohead.

avatar van west
5,0
Dit is mijn favoriete album van Radiohead en dat wil wat zeggen, want ze hebben veel moois gemaakt. Zeker op de platen hierna wist Radiohead het donkere (diep-)trieste regelmatig fraai neer te zetten met een nadruk op de electronische begeleiding. Hier op the Bends wordt nog uitgebreid gebruik gemaakt van de (geweldig gespeelde pure) gitaar. Dat maakt de muziek ook regelmatig een stuk rauwer, ruwer en vooral bozer. Want op the Bends hoor je niet alleen de melancholie, maar ook de woede. Het is ontzettend knap hoe dat via de muziek wordt 'verwoord'.

Dat gebeurt dan ook nog eens met een groot aantal echt fantastische nummers. Titelsong the Bends, het mooie High and Dry, het oh zo fraaie Fake Plastic Trees, het rauwe Bones, het geweldige Just (een boze trieste tekst, fraai neergezet op de muziek), het exploderende My Iron Lung en de ontzettend mooie afsluiter Street Spirit (fade out). Ook de andere nummers zijn minimaal echt goed. Dit album staat niet voor niets in mijn top 10.

avatar van Co Jackso
4,0
Zoals bij Radiohead hoort, heb ik dit album vele malen beluisterd om zo mijn oordeel zo goed mogelijk te kunnen verantwoorden. Laat dat oordeel nu vooral zeer positief zijn. Een vergelijking maken met het latere werk van Radiohead zal ik trouwens niet doen, omdat ik op OK Computer na nog niet heel bekend ben met de overige albums.

Het album The Bends stelt mij in ieder geval niet teleur. Afgezien van enkele uiterst gevoelige meesterwerken zoals het magische Fake Plastic Trees, High and Dry, Sulk en natuurlijk de legendarische afsluiter Street Spirit (Fade Out), bevat dit album verder geen zwakke nummers. De balans is simpelweg perfect, waardoor dit album gemakkelijk met grote regelmaat gedraaid kan worden.

avatar van HugovdBos
5,0
Na het wisselend ontvangen debuutalbum Pablo Honey uit 1993 volgde in 1995 het album The Bends. De spanningen in de band waren na het succes van de single Creep hoog opgelopen doordat de band alleen maar dezelfde nummers kon blijven spelen gedurende het tweede jaar van hun tour. Het schrijven van nieuwe nummers wilde in eerste instantie niet lukken maar door een omslag in de thema’s van de songteksten geschreven door Thom Yorke werd de kenmerkende stijl van Radiohead neergezet. Het album groeide mede door het gebruik van complexere songteksten en een mix van instrumenten uit tot een albumklassieker.

Het album opent rustig met de intro van Planet Telex, de opbouw van het nummer is sterk door de toevoeging van verschillende instrumenten. Het nummer begint met keyboardgeluiden ondersteund door de drums en is een verwijzing naar de daarna verschenen albums OK Computer en Kid A. Het vervolg is het gelijknamige nummer aan het album dat wordt gekenmerkt door een stevig gitaargeluid en een goed gezongen tekst door Thom. Het einde knalt er goed doorheen met een gitaarsolo. High and Dry is een rustig nummer waar de melodieën vooral ondersteuning geven aan het dromerige gevoel van het nummer. Dit prachtige nummer werkt voort naar een ander pareltje van het album, Fake Plastic Trees. Een sterk geschreven nummer met een zweverige tekst, de opbouw met de akoestische gitaar naar het elektrische gedeelte is meer dan g0oed neergezet.

“Her green plastic watering can
For her fake Chinese rubber plant
In the fake plastic earth
That she bought from a rubber man
In a town full of rubber plans
To get rid of itself

It wears her out, it wears her out
It wears her out, it wears her out”


In Bones is vooral het geluid van de basgitaar van Colin Greenwood goed hoorbaar wat een mooie opbouw naar het refrein vormt. Thom zijn zangprestaties zijn van grote klasse en vormen een perfecte afwisseling in de coupletten en het refrein. Of (Nice Dream) echt een leuke droom is, is nog maar de vraag. Het hoge geluid van snijdende gitaren geeft de tekst een omslag waar de afsluiting weer een rustmoment is. De kracht van het album ligt in de afwisseling en de opbouw tussen verschillende melodieën en de opbouw naar ieder refrein. Vooral in Just is dit goed hoorbaar waar een geweldige sound wordt neergezet met de diepgaande teksten. De intro van My Iron Lung klinkt als een stuk metaal, ongepolijst maar perfect bij het nummer passend. Het nummer is het antwoord op de grote hit Creep van het voorgaande album Pablo Honey. Knallende gitaren stuwen het nummer van hoogtepunt naar hoogtepunt.

“This, this is our new song
Just like the last one
A total waste of time
My iron lung

The headshrinkers, they want everything
My uncle Bill, my Belisha beacon
The headshrinkers, they want everything
My uncle Bill, my Belisha beacon”


Met Bullet Proof..I Wish I Was kan er even op adem worden gekomen, de rust van het nummer houdt de diepere betekenis van de tekst verborgen. De pijn lijkt ondraaglijk maar kan worden geweerd. Black Star is opnieuw een indrukwekkend nummer van Thom, mooi gezongen en op de juiste wijze ondersteund door de gitaren en drums. Sulk bouwt zich voort op een eenvoudige melodie die wordt opgebouwd naar een mooie gitaarsolo. Het album wordt afgesloten met de klassieker Street Spirit (Fade Out) wat een waardige afsluiter van het album is. De melodie die zich blijft herhalen vormt de basis van het nummer waarbij de toevoeging van instrumenten de tekst extra kracht bijgeeft. De stem van Thom klinkt hier zeer zacht zoals we in meer nummers horen, de melodie vormt ook weer het einde van het nummer.

“Cracked eggs, dead birds
Scream as they fight for life
I can feel death, can see its beady eyes
All these things into position
All these things we’ll one day swallow whole
And fade out again and fade out again

Immerse your soul in love
Immerse your soul in love”


The Bends kent een sterke samenhang als geheel waarbij de afwisseling en de opbouw in de nummers van grote klasse zijn. Rustige coupletten spatten uiteen in ieder refrein. Thom Yorke heeft meer van zijn eigen gevoelens in de songs verwerkt wat leidt tot complexere teksten en meer diepte dan de voorganger Pablo Honey. Het album is dan ook meer dan terecht uitgegroeid tot een klassieker en was van grote invloed op Britse pop bands en de vervolgalbums van Radiohead.

4,5*

Afkomstig van Platendraaier

avatar van tbouwh
3,5
Fake Plastic Trees en Street Spirit vind ik geweldige nummers, die hun sporen bij mij ruimschoots hebben verdiend. Bij OK Computer hadden Exit Music, Paranoid Android en Karma Police eenzelfde status. Waar ik bij deze plaat echter ook door de rest verrast werd, blaast the Bends mij nog niet omver. De straight-on benadering die deze plaat kenmerkt (het liedje staat m.i. centraal) pakt lang niet in alle gevallen goed uit. De liedjes die ik al goed vond, blijven staan als een huis, maar nemen in het geheel een wat onnatuurlijke plaats in. Rustige nummers laten zich afwisselen met keiharde rock. Mijn voorkeur ligt dan toch bij de rustige nummers, want de rocksongs op deze plaat vind ik niet echt boeiend. Het tweede gedeelte van the Bends vind ik het best, met Bulletproof, Black Star en Sulk. In het eerste gedeelte blijft High and Dry overeind, naast Fake Plastic Trees.
Ik snap wel dat dit album zo hoog staat aangemerkt. The Bends is van prima kwaliteit en herbergt een aantal toppers. Voor mij wordt het de uitdaging dit album als geheel te kunnen gaan waarderen. Tot dan 3,5*

avatar van TornadoEF5
4,0
Toch verhoogd van 3,0* naar 4,0*. Bevestigt dus gewoon dat ik niet in de stemming voor Radiohead was de vorige keer dat ik het luisterde, want nu vind ik het wel goed, en dat is bijna bij elk nummer het geval, ongeacht of het rustig of hard is. Het is wel een groei-album voor mij persoonlijk, en nog moeilijk in te schatten welke nummers ik het best vind of het meest zullen blijven plakken. Daarvoor zal ik het wellicht zelfs een keer tot 10 moeten luisteren vooraleer ik dat goed weet. Bij OK Computer is dat bijvoorbeeld al duidelijker nu, maar gebeurt het nog wel dat ik een nummer ontdek waarvan ik niet wist dat het eigenlijk zo goed was (zoals The Tourist vandaag nog). Met Radiohead gaat het dus wel de goede weg op. Ik hoop alleen dat ik het post-2000 werk ook ga kunnen waarderen.

Gast
geplaatst: vandaag om 17:25 uur

geplaatst: vandaag om 17:25 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.