Radiohead - The Bends (1995)

Zojuist via Kroese-online ook de Deluxe versie aangeschaft voor nog geen 10 euro. Extra zijn dan de tracks op uitgebrachte EP's ten tijde van Bends en een DVD met videoclips en live optredens. Ook de versie voor OK Computer erbij gedaan

Yes, mijn stem van 4,0* naar 4,5* heeft het gemiddelde met 0.1 laten stijgen. Dus hij is van 4,18 naar 4,19 gegaan

Hallelujah

En mijn verlaging van 4,5 naar 4,0 heeft dat weer ongedaan gemaakt.

gisteren nog eens het magistrale (nice dream) op de random player gehoord, zo bedrieglijk eenvoudig, zo levendig en tegendraads... dan flakkert de liefde voor Radiohead toch terug een beetje op

Haha, die vind ik wel leuk.

Mijn favoriete nummer van deze plaat

Dit is mijn favoriete album van Radiohead en dat wil wat zeggen, want ze hebben veel moois gemaakt. Zeker op de platen hierna wist Radiohead het donkere (diep-)trieste regelmatig fraai neer te zetten met een nadruk op de electronische begeleiding. Hier op the Bends wordt nog uitgebreid gebruik gemaakt van de (geweldig gespeelde pure) gitaar. Dat maakt de muziek ook regelmatig een stuk rauwer, ruwer en vooral bozer. Want op the Bends hoor je niet alleen de melancholie, maar ook de woede. Het is ontzettend knap hoe dat via de muziek wordt 'verwoord'.

Dat gebeurt dan ook nog eens met een groot aantal echt fantastische nummers. Titelsong the Bends, het mooie High and Dry, het oh zo fraaie Fake Plastic Trees, het rauwe Bones, het geweldige Just (een boze trieste tekst, fraai neergezet op de muziek), het exploderende My Iron Lung en de ontzettend mooie afsluiter Street Spirit (fade out). Ook de andere nummers zijn minimaal echt goed. Dit album staat niet voor niets in mijn top 10.

Helemaal mee eens. Argumentatie idem. En nog veel belangrijker.....dit album vind mijn dochter ook het einde.... onze solo's op luchtgitaar zijn vlekkeloos en gemeen..

Het heeft me meer tijd gekost dan ik gewend ben om een album te kunnen beoordelen, maar ik ben eruit. Grappig trouwens dat ik dit in het begin maar een normaal gitaarplaat vond waar een drie en een half de beste score zou zijn en dat dit voor mij nu wel meer dan 'een normale gitaarplaat' is. Waar Thom Yorke op Pablo Honey eigenlijk een irritante stem had die soms balanceerde tussen binnen te perken en vals, vind ik dat dit een hele vooruitgang is. Nu luister ik Radiohead eigenlijk niet echt voor de stem van Yorke, maar het is toch wel fijn dat er een vooruitgang te bemerken valt.

Maar het is eigenlijk nu net dat ander aspect die de plaat zo geniaal weet te maken en dan hebben we het inderdaad over het algemene geluid. Een geluid gevuld met af en toe wat uitbarstingen en daarnaast nog ander stevig rockwerk. Echte favorieten heb ik niet, want het totaalpakket zit kwalitatief consistent in elkaar, maar de afsluiter Street Spirit (Fade Out) weet me wel steeds kippenvel te geven. Dit is de laatste plaat waar Radiohead de traditionele instrumenten gebruikte om iets te vormen, maar ondanks Pablo Honey hebben ze bewezen dat ze die instrumenten ook onder de knie hebben en daar iets moois mee weten te maken.

Zoals bij Radiohead hoort, heb ik dit album vele malen beluisterd om zo mijn oordeel zo goed mogelijk te kunnen verantwoorden. Laat dat oordeel nu vooral zeer positief zijn. Een vergelijking maken met het latere werk van Radiohead zal ik trouwens niet doen, omdat ik op OK Computer na nog niet heel bekend ben met de overige albums.

Het album The Bends stelt mij in ieder geval niet teleur. Afgezien van enkele uiterst gevoelige meesterwerken zoals het magische Fake Plastic Trees, High and Dry, Sulk en natuurlijk de legendarische afsluiter Street Spirit (Fade Out), bevat dit album verder geen zwakke nummers. De balans is simpelweg perfect, waardoor dit album gemakkelijk met grote regelmaat gedraaid kan worden.

Rare zinsbouw, het is precies alsof je al die nummers net wél zwakke nummers vindt.

Je hebt helemaal gelijk. Helaas kan ik het niet meer veranderen

Puur gezien de statistieken vind ik trouwens wel dat Sulk hier wat ondergewaardeerd wordt. Of het nummer valt steeds net buiten de top 3. Qua sfeer vind ik het vergelijkbaar met High and Dry, en van die 2 nummers geef ik op dit moment de voorkeur aan Sulk.

De zang op Fade Out is echt goddelijk.

Alles is goddelijk aan deze plaat.

weer zo een, fantastische nummers, geen emotionele binding.
kan aan mij liggen, of aan de tijd.
misschien over tien jaar, of twintig..

Wat is er de afgelopen maanden gebeurd

Street spirit is een van de meest legendarische nummers ooit.

Bam! De volle pond! Dit is echt uitzonderlijk goed! Na het goede OK Computer (4*), en het tegenvallende Kid A (3*) ben ik deze gaan beluisteren. En daar heb ik goed aan gedaan zeg, The Bends heeft me volledig gepakt. Louter sterke nummers.

Daarom ook de dikverdiende 5*, en dat is toch een score die ik zelden geef!

Dit is zo'n album dat soms langs je heen kan gaan als je het luistert, misschien niet even vaak luistert vergeleken met andere Radiohead albums, maar wel het meest nodig hebt als het een keer wat minder lekker gaat.

Wat ik zo geweldig vind aan Radiohead is dat de combinatie van de instrumenten en de mooie hoge stem me altijd in trance brengen en ik bij sommige nummers gewoon voor me uit zit te staren... net of ik zit in een andere wereld. Dat gevoel is echt verslavend.

Mijn eerste album van Radiohead was OK Computer (wat ik na enkele luisterbeurten een topplaat vond). The Bends heeft voor mij na één luisterbeurt hetzelfde niveau als OK Computer behaald, maar is wel anders. Dat is ook een troef van de band. Elke plaat die ze uitbrengen is iets totaal anders dan de voorgaande. The Bends gaat hier wat verder waar ze met het debuutalbum zijn gestopt. Het is toegankelijker dan de volgende platen (meer rock gericht en minder experimenteler), maar minder rommeliger dan het voorgaande. Elk nummer op zich is ongelooflijk en van topkwaliteit.

Een favoriet nummer kiezen is moeilijk en dat is toch wel het grootste bewijs dat dit een magistraal album is. Deze ga ik zeker nog tal keren draaien voordat ik me verdiep in de volgende albums.

5*

Het meest ongecompliceerde album van Radiohead met een voor mij identieke uitwerking als jij omschrijft. Ik krijg er een opkikker van net als bij beluistering van bv de blauwe en groene van Weezer. Vergelijkbaar met vrienden waar je op kunt rekenen bij shit.

Zeker niet beter als het debuut en ook hier springt er één nummer uit, nl. Street Spirit.

Ik zal er niet heel veel woorden aan vuil maken, want alles is natuurlijk al gezegd over deze plaat.
Fantastisch album, voor mij de beste van Radiohead, wat mij betreft nog iets beter dan OK Computer.
Werkelijk allemaal goede tot fantastische liedjes, zonder ook maar een enkele inzakker.
Beklijvende en dynamische songs, met een mooie afwisseling tussen hard en zacht.
Moeilijk om favoriete nummers te noemen, maar als het dan toch moet dan maar Street Spirit (geweldig), My Iron Lung, The Bends en Nice Dream.
Maar de rest eigenlijk ook.
Een geweldige jaren 90-klassieker.

Na het wisselend ontvangen debuutalbum Pablo Honey uit 1993 volgde in 1995 het album The Bends. De spanningen in de band waren na het succes van de single Creep hoog opgelopen doordat de band alleen maar dezelfde nummers kon blijven spelen gedurende het tweede jaar van hun tour. Het schrijven van nieuwe nummers wilde in eerste instantie niet lukken maar door een omslag in de thema’s van de songteksten geschreven door Thom Yorke werd de kenmerkende stijl van Radiohead neergezet. Het album groeide mede door het gebruik van complexere songteksten en een mix van instrumenten uit tot een albumklassieker.

Het album opent rustig met de intro van Planet Telex, de opbouw van het nummer is sterk door de toevoeging van verschillende instrumenten. Het nummer begint met keyboardgeluiden ondersteund door de drums en is een verwijzing naar de daarna verschenen albums OK Computer en Kid A. Het vervolg is het gelijknamige nummer aan het album dat wordt gekenmerkt door een stevig gitaargeluid en een goed gezongen tekst door Thom. Het einde knalt er goed doorheen met een gitaarsolo. High and Dry is een rustig nummer waar de melodieën vooral ondersteuning geven aan het dromerige gevoel van het nummer. Dit prachtige nummer werkt voort naar een ander pareltje van het album, Fake Plastic Trees. Een sterk geschreven nummer met een zweverige tekst, de opbouw met de akoestische gitaar naar het elektrische gedeelte is meer dan g0oed neergezet.

“Her green plastic watering can
For her fake Chinese rubber plant
In the fake plastic earth
That she bought from a rubber man
In a town full of rubber plans
To get rid of itself

It wears her out, it wears her out
It wears her out, it wears her out”

In Bones is vooral het geluid van de basgitaar van Colin Greenwood goed hoorbaar wat een mooie opbouw naar het refrein vormt. Thom zijn zangprestaties zijn van grote klasse en vormen een perfecte afwisseling in de coupletten en het refrein. Of (Nice Dream) echt een leuke droom is, is nog maar de vraag. Het hoge geluid van snijdende gitaren geeft de tekst een omslag waar de afsluiting weer een rustmoment is. De kracht van het album ligt in de afwisseling en de opbouw tussen verschillende melodieën en de opbouw naar ieder refrein. Vooral in Just is dit goed hoorbaar waar een geweldige sound wordt neergezet met de diepgaande teksten. De intro van My Iron Lung klinkt als een stuk metaal, ongepolijst maar perfect bij het nummer passend. Het nummer is het antwoord op de grote hit Creep van het voorgaande album Pablo Honey. Knallende gitaren stuwen het nummer van hoogtepunt naar hoogtepunt.

“This, this is our new song
Just like the last one
A total waste of time
My iron lung

The headshrinkers, they want everything
My uncle Bill, my Belisha beacon
The headshrinkers, they want everything
My uncle Bill, my Belisha beacon”

Met Bullet Proof..I Wish I Was kan er even op adem worden gekomen, de rust van het nummer houdt de diepere betekenis van de tekst verborgen. De pijn lijkt ondraaglijk maar kan worden geweerd. Black Star is opnieuw een indrukwekkend nummer van Thom, mooi gezongen en op de juiste wijze ondersteund door de gitaren en drums. Sulk bouwt zich voort op een eenvoudige melodie die wordt opgebouwd naar een mooie gitaarsolo. Het album wordt afgesloten met de klassieker Street Spirit (Fade Out) wat een waardige afsluiter van het album is. De melodie die zich blijft herhalen vormt de basis van het nummer waarbij de toevoeging van instrumenten de tekst extra kracht bijgeeft. De stem van Thom klinkt hier zeer zacht zoals we in meer nummers horen, de melodie vormt ook weer het einde van het nummer.

“Cracked eggs, dead birds
Scream as they fight for life
I can feel death, can see its beady eyes
All these things into position
All these things we’ll one day swallow whole
And fade out again and fade out again

Immerse your soul in love
Immerse your soul in love”

The Bends kent een sterke samenhang als geheel waarbij de afwisseling en de opbouw in de nummers van grote klasse zijn. Rustige coupletten spatten uiteen in ieder refrein. Thom Yorke heeft meer van zijn eigen gevoelens in de songs verwerkt wat leidt tot complexere teksten en meer diepte dan de voorganger Pablo Honey. Het album is dan ook meer dan terecht uitgegroeid tot een klassieker en was van grote invloed op Britse pop bands en de vervolgalbums van Radiohead.

4,5*

Afkomstig van Platendraaier

Mijn hemel. Als ik Fake Plastic Trees, Bones, [Nice Dream] en Just achter elkaar gedraaid heb kun je me echt helemaal opdweilen. Het lyrische van Fake Plastic Trees, het rockende Bones, het verraderlijke Nice Dream (misschien stiekem wel het allermooiste van The Bends...) en het manische van Just. Man, man, die gitaar aan het eind; muziek die een fysieke uitwerking op mij heeft. Elke gemoedstoestand komt wel een keertje voorbij in een klein kwartierke.

Het gekke is dat ik juist heel erg heb moeten wennen aan deze Radiohead. OK Computer ken ik al sinds eind jaren '90 en In Rainbows vond ik gelijk geweldig. Maar deze - relatief 'toegankelijke' - plaat kostte enig doorbijten.

Desalniettemin blijft nou net deze nog wel even in mijn top-10 staan...

Zeer goed album. Vooral 'Turn my head', 'My iron lung' en 'Street spirit (fade out)' doen het op deze plaat. 'Fake plastic trees' is ook erg mooi. Er staan wel een paar nummers op die ik wat minder goed vind, vandaar de 4,0 i.p.v. de 4,5 die ik voor 'O.k. Computer' gaf.