Radiohead - The Bends (1995)

En toch geef je het maar een 4*?

Ja idd, 4* voor een plaat die op nr 4 staat van je beste albums aller tijden lijkt wat magertjes...

Mooi album, mijn favoriete nummer is Just en de clip is zeker ook het kijken waard.
Beste album van Radiohead voor mij.

De deluxe versies die op de markt zijn gekomen van de albums van Radiohead, weet iemand of deze de moeite waard zijn? Of volstaat de orginele uitvoering?

Deze plaat is eigenlijk ongehoord mooi en tóch staat hij niet in mijn top 10. Telkens als ik hem beluister, vraag ik me af waarom. Misschien is het gewoon het feit dat OK Computer al zo hoog staat.
Achja, eigenlijk is een top 10 maken gewoon een quasi onmogelijke opdracht, het doet hoedanook oneer aan aan sommige platen... (zelfs voor iemand met mijn relatief beperkte muziekkennis).

Een prachtalbum is het ongetwijfeld. Voor mij de 2de beste plaat van Radiohead, beter dus dan die andere wereldplaat 'In Rainbows'. Als favorieten staan Fake Plastic Trees, Just en Street Spirit aangeduid, met een extra vermelding voor het magistrale Street Spirit.
Dit was de perfecte aanloop voor hun magnum opus.

Van Radiohead heb ik enkel dit album en da's een topschijf.
Hun experimentele stuff vind ik echter geen bal aan.
Ongetwijfeld schop ik nu veel diehard Radiohead-fanboys voor de schenen: no hard feelings!

Je schopt me dan wel tegen de schenen (In Rainbows is nog vele malen beter ), maar wat The Bends betreft ben ik het volledig met je eens: Een topschijf!

Van hun rockalbums (Pablo Honey, The Bends en OK Computer) vind ik dit zonder twijfel hun beste. Het is de meest toegankelijke van de drie, bevat de mooiste nummers én klinkt gewoon het lekkerst! Recht-toe-recht-aan rock die er bij mij altijd wel ingaat.

Dat staat mij juist wat tegen aan dit album. Het is wat te 'gewoontjes.' Neemt niet weg dat er een heleboel mooie nummers op staan.

Juist de kracht van dit album en ook de reden waarom het zo knap is. Met schijnbaar 'gewone rock' weet de band geweldig mooie gevoelens op te roepen. De gitaarclimax van Fake Plastic Trees blijft er een om eens flink kippevel van te krijgen. Gewoon? Ja. Maar wordt je vriendin op den duur ook niet gewoon?

Ik ben geen grote fan of uitgesproken liefhebber van de muziek die Radiohead maakt. Echter deze plaat intrigeert me, omdat er zoveel op gebeurt. Het duurde even voordat ik dit ontdekte, want na een eerste luisterbeurt had ik er eigenlijk niet zo veel mee. Maar "The Bends" is een echte groeiplaat. De ijle stem van Thom Yorke pas op een of andere manier precies bij de songs, terwijl ik me bij latere Radiohead albums me steeds meer erger aan zijn stem. En dan Jonny Greenwood. Wow, wat een originele gitarist. Hij heeft een hele specifieke toon, niet standard maar edgy zou ik willen zeggen. Soms stevig rockend, dan weer ingetogen, maar altijd met een flinke dosis emotie. De solo in "Just" bijvoorbeeld vind ik prachtig. Kort, maar oh zo effectief. Wat mij betreft is dit het hoogtepunt van Radiohead.

Ik voel een relatietherapie aankomen....

Een album met ongekend mooie tracks als Fake Plastic Tree en Street Spirit.
Heel veel gevoel in deze nummers

Verder ruimte voor prima rocknummers als My Iron Lung en Just.

Echt meer dan uitstekend album van Radiohead

Klinkt een stuk beter dan Pablo Honey en kan OK Computer ook wel van de troon stuiten. Maar ik heb het gevoel dat ik nog het beste album van Radiohead moet horen. Bij dit album had ik het gevoel dat het wel goede muziek was, maar dat het magnum opus van deze band nog moest komen. Het is al tijden geleden dat ik nog OK Computer heb gehoord en het kan best dat OK Computer me nu wel beter zal liggen, maar voor mij is het alvast die plaat niet die mijn magnum opus van de band zal worden. Laten we hopen dat Kid A met die eer zal gaan lopen.

Volgens mij ben je meer bezig met welk album het zogenaamde magnum opus is dan de muziek zelf. Wat vind je daar eigenlijk van? Muziek is geen wedstrijd hoor.

The Bends is echt een liedjesalbum terwijl OK Computer meer om het geheel gaat. Maar we zijn er nog niet achter wat je echt van dit album vind, Illumsphere.

Als er één band is die geen experimentele stuff maakt is Radiohead het wel. Eerlijk..weloverwogen..eenvoud=kracht. Maar misschien bedoel jij iets compleet anders met experimenteel?

Dit is natuurlijk wel wat overdreven, je kan Kid A en Amnesiac toch niet echt super toegankelijke muziek noemen die uitermate geschikt is voor radio bijvoorbeeld.

Radiohead kleurt buiten de lijntjes omdat anderen dat ook doen.

Maar om nu te zeggen dat Radiohead altijd op safe speelt, daar ga ik dus niet in mee.

Binnen hun kadertjes en kunnen (het zijn niet bepaald virtuoze muzikanten) durven ze best wel eens wat experimentjes te doen ja, en nee, op safe spelen zou ik het niet willen noemen... maar een echt experimentele band is het natuurlijk ook niet....

Vooral is Jonny Greenwood toch een behoorlijk goed muzikant. Ook het conservatorium afgemaakt. Hij loopt er misschien niet zo mee te koop door middel van allerlei solo's oid maar dat is wat anders.

Er kan ook veel over Yorke zijn zang gezegd worden, maar kwa toonbereik is hij amper te overtreffen.

Ik bedoelde ook als band als geheel Arrie...

Is overigens ook niks mis mee he... er wordt geniale muziek gemaakt door veel beperkte muzikanten, en ook veel bagger door topmuzikanten...

Het klopt inderdaad dat ik nog niet echt heb gezegd wat ik van dit album vind, maar dat komt omdat ik het nog meermaals wil beluisteren . Daarom ook dat ik er nog geen score op heb geplakt. Het bericht wat ik plaatste is meer een luide gedachte bij een eerste luisterbeurt en deelt mee hoe het album nu klinkt en wat mijn eventuele beoordeling zou kunnen zijn. Ik heb enkel de oppervlakte van het album verkend en bij meerdere luisterbeurten zal ik beetje bij beetje in die oppervlakte graven om tot een definitieve beoordeling te komen.

Dat het soms lijkt alsof ik eerder zoek naar een magnum opus dan dat ik effectief luister naar wat de muziek brengt klopt min of meer, maar dat is een slechte gewoonte die deels aan het verdwijnen is.

Ik ken zes albums van Radiohead, maar op geen een is me het onwaarschijnlijke bereik van Yorke opgevallen. Ik merk juist dat hij vrij snel naar zijn kopstem overgaat.

Ben me idd ook nooit zo bewust geweest van de onwaarschijnlijke techniek van de zang van York.... dat maakt juist weer wel trouwens dat ie oprecht klinkt, over het algemeen...

Wat bepaald dan wat een topmuzikant is volgens jou? Als iemand moeilijke stukken kan spelen? Het kan wel moeilijk zijn maar als het nergens naar klinkt? Ik hoor liever een simpele muzikant die goed zijn emoties over kan brengen dan iemand die complexe stukken speelt maar louter herrie maakt. En trouwens ik denk dat elke band bepaalde kaders heeft waarin het opereert.

Da's precies wat hier boven ook ergens aangeef Timo-otje....

YouTube - Thom Yorke's vocal range

Vrij indrukwekkend lijkt me.