Beyoncé - Beyoncé (2013)

echt het beste album van het jaar,
vandaag ook al tickets in de pre-sale gekocht voor concert op 18 maart ! word me 11de keer Beyonce Live.

Beste songs zijn na mijn idee:
- Mine
- Partition
- XO
- Pretty Hurts
- Jealous
- Drunk in love

Rocket boeit mij het minste ...

Beyoncé is gelukt wat bijna geen bekende artiest meer lukt: een album laten inslaan als een bom, zonder marketing en zonder leak. Ineens was het daar en dat las ik in het NRC dat het beoordeelde met 5* en vergeleek met de impact van Thriller en What's Going On. Goedemorgen!

Dan ga je met behoorlijk hoge verwachtingen luisteren en valt het toch bepaald niet tegen. Integendeel: dit is een juweel van een plaat. De nummers zijn geschreven door- en het album is geproduceerd door Beyoncé zelf. Ook een pluspunt. Die productie is trouwens ijzersterk, net als haar zang die niet geforceerd is, maar steeds heel passend bij het nummer en de geweldige beats die gebruikt worden.
Tegelijk met het album op iTunes krijg je 17 videoclips, die allemaal geregiseerd zijn door... jawel: Beyoncé zelf. Wat ik er al van gezien heb, zijn die visuals ook heel fraai.

De muziek is anders dan we van haar gewend zijn. Weinig populaire makkelijk in het gehoor liggende hits, wel een album vol met opvallend veel (erg) mooie soul en R&B op heerlijke beats. Opener Pretty Hurts zet je nog even op het verkeerde been, het is wel een aardige opener, maar Haunted zet de trend voor dit album: echt een erg mooi nummer, met een fantastische zware beat als basis. Drunk in Love is echt een fantastisch nummer, met een fraaie nachtelijke 'strandclip'. Blow is wel een potentiële grote hit, maar wel een hele goede. Het heeft een lekker retro sfeertje, vandaar de afbeelding van een disco bol in het boekje. De beat of No Angel is geweldig, net als de vele wendingen in het nummer. En wat een heavy bas-beat ook op Partition: play it loud!

Jealous is een aardig nummer met lekkere ritmes. Daarna komen we Rocket tegen: een briljante ballad, die door Prince geschreven zou kunnen zijn. Alles ademt Prince aan dit nummer, bepaald niet verkeerd. Mine is alweer zo'n mooi R&B nummer: dit keer een duet met Drake, wat het nummer zowel een mooie soulkant geeft, als een hiphop karakter. Die droge hip hop beats kom je wel vaker op dit album tegen, zoals bijvoorbeeld ook op Flawless, ineens een prima hip hop nummer. Relaxte beats vormen de basis van het oh zo mooie Superpower, werkelijk heel mooi gezongen door Beyoncé in duet met Frank Ocean. Over mooi gezongen gesproken: Heaven (couldn't wait for you) is een indrukwekkende emotionele song, slotnummer Blue is een hele mooie afsluiter.

Beyoncé heeft haar meesterwerk gemaakt. En dan ook nog een meesterwerk dat meedoet met de beste platen in de R&B geschiedenis. Een album vol (hele) goede en ook gevarieerde songs vol met prachtsoul, droge hiphop beats en sterke R&B. Ook de kwaliteit van de productie ligt zo hoog en haar zeer fraaie stem kom zo goed tot zijn recht dat het album in dit ijzersterke muziekjaar 2013 toch op de valreep mijn top 10 haalt.

Beyoncé, die zangeres die de liedjes van Destiny's Child nóg vervelender wist te maken met een overvloed aan lange, overbodige en irritante uithalen.

Die eerst alle leadzang kreeg en daarna ook nog een solocontract, met behulp van haar pappie.

Die vervolgens ook nog hits bleef scoren door voortdurend naakt door het beeld te rijden en een goed productie- en songwriterteam achter zich te hebben.

Welnu, die overrate zangeres, waarvan ik zeker geen fan ben, heeft nu best een aardig album gemaakt. Nog steeds gesteund door een uitstekend producteam, zijn er nu ook gewoon goede nummers aanwezig, zoals Drunk in Love en Blow. De overvloed aan uithalen is onder controle gehouden, het aantal zeiknummers onder de 50% en er zijn zelfs knappe variaties en overgangen te bespeuren tussen zang en rap, tussen janknummers en nummers met eigenlijk best een cool ritme.

Wie weet word zelfs ik nog eens fan.

En weer loopt Beyoncé achter de feiten aan. Trendfollower staat haar dan ook beter dan de rol van trendsetter die ze vaak krijgt toegeschreven. Maar de manier waarop ze hier achterop hinkelt en vooral de kwaliteit van haar bijbenen doen de interesse in deze ietwat belegen wereldster helemaal opleven!

Meer dan de leuke single had Beyoncé niet, daar ben ik vier albums van overtuigd geweest. En dan is dit de truuk om non-believers in de val te lokken. Geen singles, geen sexy albumhoes, geen multimillion-hit YouTube-clip, gewoon, Beyoncé. De rest krijg je als je besluit de cd in huis te halen en het eerste dat naar je staart, wanneer je de blanco zwarte hoes verwijdert, weer d’r dikke, naakte reet is. Ach ja, girls will be girls...

Om, gewoon, Beyoncé te kunnen zijn, moet ze wel een heleboel mensen aanspreken. Ze komt ook meer over als een meester touwtjestrekker dan een muzikaal genie. Als het allemaal in het teken staat van het gewenste eindresultaat, waarom niet. Pharrell Williams, Timbaland, Drake, Frank Ocean, ze werken allemaal voor de Queen B, ongetwijfeld goed gebrieft voor wat en voor wie ze werken. Blow kon zo op The 20/20 Experience, en toch weer niet. Mine kon zo op Nothing Was the Same, en toch weer niet.

Voor een, gewoon, Beyoncé album beweegt ze zich ver buiten haar comfort zone. Ze is minder, maar daarmee ook meer. Minder prominent, meer vuilbekkend. Ze ontdekt de schoonheid van het kleine, het lelijke zelfs, en trekt zich op de meest stijlvolle manier van niks aan. Genoeg hits, cribs en million dollar bills verdient. Niet dat ze met dit album niet weer wat van dat alles zal verwerven, maar er ligt een andere intentie aan de dag. Een dieper gravend geheel, een visie die voor een betekenisvollere nalatenschap moet zorgen. Meer een stap die je van Rihanna eindelijk eens zou verwachten, maar blijkbaar komt het met de leeftijd.

Het visuele aspect van dit, gewoon, Beyoncé concept boekt nog de minste progressie. Daar zien we zoals gewend weer alles vanvoor, vanachter, opzij en -op een haar na- vanbinnen. Al versterkt het af en toe, zo tussen de billen door, de achterliggende gedachte en krijgen we beschaafd een echte kijk binnenin. Geen must, voor de creatieve invulling noch de succesvolle marketingstunt, maar een zeer appetijtelijke bonus niettemin. Er zijn vreselijkere dingen gebeurd met dat greintje gezonde grootheidswaanzin.

Zoek voor het hopeloos subtiele in de muziek, maar laat je evenzeer overvallen door het grof expliciete. Het is, gewoon, Beyoncé, die uitersten uitspeelt om haar innerlijke demonen te bevrijden. Ze volgt de trend van de dag, maar op een geloofwaardige, persoonlijke manier. Een noodzakelijke ‘maar’ die het totnogtoe te vaak moest ontgelden in haar werk.

Niks nieuws onder de zon, enkel voor Beyoncé is, gewoon, het ganse universum verschoven.

Beyoncé stond voor mij altijd al gelijk aan commerciële teringzooi. Groot was dan ook mijn verbazing toen ik allemaal (voornamelijk) positieve recenties van dit album las, wat op 't moment van schrijven richting de 4 sterren gaat hier op Musicmeter. Dus dan wordt je nieuwsgierig.. Had ik het bij het verkeerde eind? Is dit grensverleggend? Is Beyoncé eigenlijk een muzikaal genius? Of is het gewoon leuke muziek?

Nee. Wat een saaie troep is dit. Ik hoor hier niets avontuurlijks of vernieuwends in. Of uberhaupt iets muzikaals. Heb nu een paar nummers een aantal keer geprobeerd maar kan het niet uitzitten. Ik hoor nog steeds die overgeproduceerde popmuziek waar het allemaal netjes binnen de lijntjes blijft. Het is niet eens spannend genoeg voor pretentieloze popliedjes, als je het mij vraagt. Ieder z'n meug natuurlijk, maar dit is gewoon niet mijn kopje thee.

Corporate entertainment, zoals Kistenkuif al aangeeft.

Ik heb niet alles geluisterd, en ben dat ook zeker niet van plan, dus van mij geen stem. Maar ieder die hier plezier aan beleefd, ga je gang hoor. Rock on.

Na nog een paar luisterbeurten, weet dit album me toch niet helemaal te pakken. Misschien ligt de commerciëlere Beyoncé gewoon meer in mijn straatje.

De muziek van Beyoncé is doorgaans niet de muziek waar ik heel erg warm van loop. Ik ken natuurlijk wel de hitsingles van Destiny’s Child en Beyoncé zelf, maar ik heb nooit de behoefte gehad om een volledig album van haar te beluisteren. Over het algemeen vind ik het veel te veel gericht op de massa alsof het scoren van een hit het primaire doel is. Na het lezen van vele goede recensies over het album ”Beyoncé” werd mijn nieuwsgierigheid toch gewekt. Zou Beyoncé ook mij een album lang weten te boeien? Ja dat kan ze. Want ”Beyoncé” klinkt in alle opzichten anders dan wat ik ooit eerder van haar heb gehoord. Ten eerste was ik direct gecharmeerd van hoe deze dame dit album heeft gelanceerd; volledig onverwacht, buiten alles en iedereen om, volledig zelf geschreven en geproduceerd. Dat getuigt al van enige moed. Daarnaast is ”Beyoncé” ontdaan van alle commerciële doelstellingen. Nergens bekruipt me het gevoel dat het scoren van een hit het primaire doel is. Dan de muziek. Ondanks dat dit wel een beetje een ver van mijn bed show is ben ik behoorlijk geïntrigeerd. Het geheel bevat zware hip-hop beats, dubstep-achtige ritmes en de zang van Beyoncé vind ik beter dan ooit. Geen vervelende ad-lips of andere overbodige trucjes om te laten horen hoe goed je kan zingen. Haar stem is variërend van gevoelig naar zwoel, sexy, uitdagend, warm en diep. Daarnaast krijgen we ook waar voor het geld, want de liedjes zijn van aanzienlijke lengte en met 14 tracks resulterend dat in meer dan een uur muziek. Na een aantal luisterbeurten ga ik er steeds meer van genieten. Ik zal direct toegeven dat dit nooit echt mijn ding zal zijn, maar mijn respect voor Beyoncé is met stip gestegen en haar gelijknamige album vind ik in ieder geval een zeer onverwachte en uitermate positieve verrassing. Lof en hulde!