Beyoncé - Beyoncé (2013)

Jawel hoor en jij nu dus ook

Alles commerciële rotzooi? Wat een complete nonsens. Binnen de categorie 'commerciële rotzooi' valt muziek wat gemaakt is puur om een groot publiek aan te spreken, en men er dus voor kiest op de al bewandelde paden te blijven. Dat kan je niet van pakweg Radiohead zeggen, die band experimenteert met muziek (inhoudelijk is het verder appels met peren vergelijken, totaal andere genres). Dat die band grote commerciële successen boekt is daarom ook toeval.

Je maakt de bekende fout om commerciële muziek rotzooi te noemen. Zo is er flink wat commerciële muziek rotzooi, maar wordt er ook prima commerciële muziek gemaakt. Muziek die op het grote publiek gericht is, hoeft zeker niet slecht te zijn.
Daartegenover staat dat sommige meer experimentele muziek niet om aan te horen is, terwijl andere experimentele muziek juist weer heel geslaagd is.

Je kan stellen dat dit commerciële album, wel minder commercieel overigens dan haar vorige op hits gerichte albums, geslaagd is. Ook kan je stellen dat het laatste album van Radiohead wat minder geslaagd was. Maar als je Beyoncé hoe dan ook niks vind, dan vind je die van Radiohead altijd beter. Zo simpel is het volgens mij.

Kun je uitleggen wat je hiermee bedoelt. Raadsel voor mij.

Klopt, precies wat ik wou zeggen. Dat hele anti-commercieel gedoe is al een beetje played out sinds Eminem het begon te doen terwijl hij zelf 20 keer per dag op MTV kwam.

Na nog een paar luisterbeurten, weet dit album me toch niet helemaal te pakken. Misschien ligt de commerciëlere Beyoncé gewoon meer in mijn straatje.

Ik ergerde me wat aan de termen 'corporate entertainment' en 'een greep in het luchtledige'. Dure woorden om een artiest in het bekende hokje te plaatsen. Daar doelde ik op. Maar ik heb het teveel naar jouw persoon geschreven, dat had ik niet moeten doen. Er zijn heel wat anderen die artiesten en hun muziek wat snel in een bepaalde hoek plaatsen. Laat ik zeggen dat Beyoncé het op Musicmeter lastiger heeft als ze met een goede plaat aan komt zetten, dan Neil Young, Bob Dylan of Radiohead om er maar een paar te noemen.

Prima verwoord weer West, "corporate entertainment" betekent bedrijfsuitjes-events en kan dus niet gebruikt worden om muziek voor de grote massa te definiëren.
Het feit dat Radiohead genoemd wordt in samenhang met Beyonce zegt genoeg over dit album.

Duidelijk. Ik zal mijn woorden beter wegen en stilistisch minder stangen. Overigens heb ik de laatste albums van Young en Dylan ook bepaald niet gespaard. En wat Beyoncé betreft is er nog hoop want ik moest na decennia verdoemenis het supercommerciéle Thriller van Jackson ook als meesterwerk erkennen alhoewel dat helemaal mijn smaak niet is. Overigens is in de muziekwereld de term corporate entertainment heel gebruikelijk om door majorlabels uitgebrachte albums met duidelijke hitpotentie te omschrijven. Neem het niet te persoonlijk want zo was het niet bedoeld en nog bedankt voor je reactie.

Wederzijds!

Nog even inhoudelijk: Beyoncé heeft dit album juist niet bij haar major label uitgebracht, maar via een eigen label. Alleen de distributie wordt logischerwijs door een groter label gedaan. En over de hitgevoeligheid: haar vorige albums waren daar puur op gericht, nu is het eerder andersom. Veel goede albumnummers met hier daar hitpotentie. Volgens mij toch iets anders dan we van haar gewend zijn. Maar ze blijft natuurlijk een ster die goed verkoopt.

Zo letterlijk moet je het niet nemen, ik denk dat je het punt mist. Ze zit toch in de categorie artiesten die je kunt inhuren voor bedrijfsfeesten. Moet je wel een hoop geld hebben, maar het gebeurt. Ze heeft nota bene nog voor Khadaffi staan feesten.

XO valt voor mij in dezelfde categorie als haar oude ballads en Drunk in Love is een toffe plaat zoals ze er ook wel meer heeft gemaakt. Ik zie op basis van deze nummers niet in waarom dit album zo anders zou moeten zijn dan haar vorige.

Ik vind het verbazingwekkend dat niemand het over de opname kwaliteit heeft van dit album.

Zelfs als achtergrond muziek word ik hier nerveus van.
Alles klinkt veels te hard. Geen dynamiek.
Dit verbaasde mij dan ook niets:

Beyonce Loudness

Vergelijk deze cijfers maar eens met cd's uit de jaren 80 en 90.

Erg zonde, want er staan best goede nummers op.

Het is dan ook niet enorm anders, maar ze laat hier wel zien van welk caliber ze gemaakt is. Voor dit album vond ik '4' ook al een leuke plaat, maar dit is gewoon het beste dat ze ooit gedaan heeft naar mijn gevoel. Hier staan ook minder 'poppy' nummers op en meer nummers met soul, vind ik.

Herman, ik zeg het niet graag, maar je kan deze plaat toch niet beoordelen op deze 2 nummers alleen? Bovendien kan ik je volgen wat XO aangaat, maar niet waar het Drunk in Love betreft.

De hele plaat zal ik niet beoordelen, maar die twee nummers geven me niet het idee dat hier iets heel anders aan de hand is. Drunk in Love vind ik niet zo totaal anders dan Halo bv. Wel een geweldig nummer overigens, daar niet van. Maar ik houd ook wel van goede popmuziek.

Nooit geweten dat de opnamekwaliteit van albums zo systematisch werd geregistreerd in gedetailleerde tabellen. Leerzaam en interessant. Ik heb daar geen verstand van. Beyoncé had de productie zelf in handen dus de wijze van opnemen en mixen zal vast een bewuste keuze zijn geweest. Mijn vraag is daarom wat de reden zou kunnen zijn dat niet alleen dit werkstuk maar veel hedendaagse albums zo knoeperhard en met weinig dynamiek worden geproduceerd? Komt dat omdat de muziek dan beter te beluisteren is middels draagbare communicatiegadgets en caraudio's?

Ik heb nooit eerder Beyoncé-albums beluisterd, vond de singles altijd meer dan voldoende (met hoogtepunten Love on Top, Sweet Dreams en Halo in de Dave Aude Radio Edit). Deze keer heb ik me door de hype laten grijpen en heb vol enthousiasme als eerst alle video's bekeken. Daarin vielen me meteen Blow en XO op als favoriet. Maar ook na het beluisteren van het album (dat toch wat minder tracks bevat dan de video's) blijft Blow mijn ultieme favoriet. Verder zijn daar Drunk in Love, No Angel, Jealous en Pretty Hurts bij gekomen. Ik heb er inmiddels zo'n zes luisterbeurten opzitten en ik vind het over het algemeen een lekker album. Niet alles bevalt me, maar dat is geen uitzondering bij een gemiddeld album. Ik vind het een toegankelijk album. Well done Queen B!

Wat betreft de video's: wat mij betreft een overdaad aan lichaamgekronkel, maar stuk voor stuk absoluut professioneel ogende plaatjes met hier en daar visuele uitschieters.

Redelijk. ze is hier inderdaad wat minder commercieel dan haar vorige albums maar of het nou echt goed is weet ik niet. De hoogtepunt voor mij is Drunk in Love.

Wanneer op spotify?

Herman, zit uiteindelijk niet bijna iedereen in die categorie? De meesten worden er alleen niet voor gevraagd, maar wanneer een willekeurig indie-bandje wordt gevraagd om voor een bedrijfsfeest op te treden voor een bedrag met 6 nullen denk ik dat ze geen nee zullen zeggen. Zelfs de meest fanatieke krakende linkse hanekammen zullen misschien wel overwegen hun morele bezwaren voor een avondje opzij te zetten.

[/quote]

Nooit geweten dat de opnamekwaliteit van albums zo systematisch werd geregistreerd in gedetailleerde tabellen. Leerzaam en interessant. Ik heb daar geen verstand van. Beyoncé had de productie zelf in handen dus de wijze van opnemen en mixen zal vast een bewuste keuze zijn geweest. Mijn vraag is daarom wat de reden zou kunnen zijn dat niet alleen dit werkstuk maar veel hedendaagse albums zo knoeperhard en met weinig dynamiek worden geproduceerd? Komt dat omdat de muziek dan beter te beluisteren is middels draagbare communicatiegadgets en caraudio's? [/quote]

Bedankt voor je reactie.

Ik ben me er een aantal jaren terug in gaan verdiepen.
Dit kwam mede doordat veel nieuwe muziek niet lekker klonk op mijn hifi set.
Het klonk vaak te hard (vermoeiend) , of de lage tonen zijn te dik aangezet.
Nu ik steeds meer "oudere" muziek draai, is mij opgevallen dat dit vaak veel beter opgenomen is.
Bijvoorbeeld het werk van Sting, Dire Straits, Steely Dan, staat er allemaal heel mooi op.
Veel dynamiek, veel diepte, goed stereobeeld.

Veel hedendaagse muziek wordt hard opgenomen om meer op te vallen (of juist niet uit de toon te vallen)
Dit heeft natuurlijk effect voor de (auto) radio en tv muziek zenders.

Het is te hopen dat deze loudness trend ten einde komt.
Want het komt de muziek niet ten goede.
Op een goedkoop geluidssetje zal dit niet zo'n probleem zijn, maar als je een beetje serieus met hifi bezig bent is het gewoon erg jammer.

Als je mij een maand geleden had verteld dat ik een album van Beyoncé in huis zou halen dan had ik je in je gezicht uitgelachen. Want als er één artieste was die ik verschrikkelijk vond dan was dat Beyoncé. Maar toch heb ik nu het album 'Beyoncé' aangeschaft. De albums van andere popsterren Gaga, Perry en Spears heb ik dit jaar met een (zware) onvoldoende beoordeeld en in ieder geval Lady Gaga en Britney hebben tevens tegenvallende verkoopcijfers. En dan komt onverwacht Beyoncé nog even aankakken drie weken voor het einde van het jaar en weet ze niet alleen een album uit te brengen wat ontzettend goed ontvangen wordt maar ook nog een die ontzettend goed verkoopt en zodoende allerlei records breekt. Hulde

Aardig album, het concept met alle videos enzo, is leuker dan de daadwerkelijke muziek. Toch, slechte popmuziek is dit niet. Naar mijn mening komt ze hier minder schreeuwerig over dan vroeger, wat vaak mooie Rnb/Soul tot gevolg heeft. Bepaalde gastbijdrages hadden niet gehoeven, welke robotchip hebben ze bij Drake (Mine) bijvoorbeeld in zijn reet geduwd? Vreselijk!

Ook mij viel gelijk het volume en de manier van produceren op van dit album. Te hard, gecomprimeerd en een beetje plat. Het moet natuurlijk club-friendly wezen, maar vermoeiend om te luisteren is het in je eigen woonkamer wel. Toch speelt dat al veeeeeeeeeeel langer in de RnB wereld. Luister maar eens naar tracks van het laatste Aaliyah album uit 2001, of de meeste Neptunes producties. Je raadt het al, veel te hard. Vaak zit er nog wel een groot verschil tussen cd en vinyl. Aangezien er bij platen veel minder met volume en compressie gespeeld (kan) wordt, klinken deze vaak een stuk rustiger dan cd.

Helaas is er nog geen vinyl te krijgen, voor zover ik kan zien.

Belachelijk dat dit nog steeds niet op spotify staat.

Dat gebeurt als de downloadkoe geen melk meer geeft.

Een goede downloadkoe heeft altijd en overal gras om te grazen.

Oké, Oké na de recensie op Pitchfork Recensie Beyoncé - Beyoncé

toch benieuwd geworden naar het album. Dus toch maar een kans geven.

Blow is wel erg ordinair voor B's doen.

Het album valt mij zwaar tegen. De songtopics rondom de liefdesperikelen met Jay-Z en ander vrouwengeneuzel kunnen mij totaal niet bekoren. Daarnaast vind ik de stem van Beyoncé niet heel bijzonder, zodat ik tijdens het luisteren van het album niet mijn aandacht kon vasthouden.

Er staan welgeteld 2 toffe tracks op en dat zijn Heaven en Haunted. Vooral Haunted vind ik een heel vet, met de iets zweverige feel en de vette trapinvloeden. Daarnaast zijn de teksten in die track niet voor de hand liggend en heeft die track iets meer diepgang. Heaven vind ik een mooie ode aan haar ongeboren kind en ik snap dan ook niet dat dat tot nu toe de minst populaire track is op MuMe.