Radiohead - Kid A (2000)

Het is zover: Kid A heeft me te pakken! Het heeft me de nodige tijd gekost om dit album tot me door te laten dringen en te leren waarderen, maar gelukkig is mijn geduld beloond.
Als ik naar de favoriete tracks kijk lijkt de eerste helft van dit album populairder dan de tweede, maar voor mij geldt juist het tegenovergestelde. Everything in Its Right Place en How to Disappear Completely doen mij niet zoveel, terwijl Optimistic en vooral Morning Bell voor mij tot de beste nummers van Kid A behoren. Na Idioteque natuurlijk. Echt een fenomenaal nummer

Wat een album...
Het heeft zo lang geduurd voordat ik The Bends en Ok Computer begreep, maar bij Kid A was het daarna gelijk raak, wat muziek niet allemaal met je kan doen zeg..
Het begon voor mij nog wel als een band die ik niet echt snapte en links liet liggen omdat ik er de tijd niet voor nam, maar wat ben ik blij dat ik dat uiteindeljk wel gedaan heb, er is echt een wereld voor me opengegaan

Ik kan moeilijk een favoriete nummer aller tijde aanwijzen maar Idioteque zou zeker in de race zitten.

Eindelijk origineel aangeschafd. Bij mij in de buurt valt voor de verandering weer eens het doek voor een platenzaak. Voor 5 eurootjes kon ik deze klassieker meenemen. Dit is voor mij toch wel de meest mysterieuze plaat van een toch niet bepaald 13-in-een-dozijn groep. Ik ben verbaasd over de hoge hitlijstnoteringen die Kid A heeft neergezet.

To-the-point: wederom lijken er weer wat puzzelstukjes op z'n plaats te vallen. Dit is een album die om fiks wat luisterbeurten vraagt. Hoewel mijn oor steeds meer geoefend is weten de songs mij niet meteen te boeien à la "The Bends" of "In Rainbows" De hidden track is ook vrij overbodig. Al met al kom ik op 4* en dat is voor deze band niet veel. Misschien ben ik te kritisch.

Is dat zo? Ik heb namelijk ergens gelezen dat er geen singles werden uitgebracht van Kid A... Maar vertel eens over die hitlijstnoteringen, interessant want ik had het net als jij niet verwacht van dit album!

Volgens mij is Kid A (het album) op 1 binnen gekomen in de VS.

Ik heb wel eens gehoord dat Kid A het experimenteelste album ooit is geweest met commercieel succes, die hij zeker heeft gehad.

Ben d'r uit. Kid A is het beste Radiohead album.

tsja, dan moet je 'commercieel succes' definiëren en 'experimenteelste' ook.
op zichzelf is dit namelijk een compleet zinloze opmerking.

Heb het van wikipedia, mijn formulering bleek een beetje verkeerd te zijn:

''Kid A has been considered one of the most challenging pop records to have commercial success''

Vind het wel een grappig weetje.

Hmm... Ik dacht bij "hitlijstnotering" meteen aan singles, maar dat werd dus waarschijnlijk niet bedoeld...

In de VS nog wel, dat is een knappe prestatie met al die eigenwijze MC Donald's-Amerikanen

dan weet je meteen het gevaar van wikipedia
dezelfde problemen komen op bij deze bewering.
wat is commercieel succes?
en dat het 'challenging' zou zijn is natuurlijk subjectief.
Daarnaast zit je nu met de vraag wie die uitspraak gedaan heeft of waar het vandaan komt

Ach, je moet er niet te zwaar aan tillen. Tuurlijk, je kunt het helemaal definiëren en uitpluizen, feit is dat dit album gewoon veel verkocht is ondanks zijn ontoegankelijkheid, dat is op zijn minst opvallend te noemen, vind je niet dan?

dat vind ik weinig opvallend gezien de populariteit van de radiohead (ook al op dit punt).
ik heb zelf dit album ook ooit blind gekocht door de kwaliteit van de eerdere albums en thuis aangekomen was dit wel iets dan ik verwacht had, maar ontoegankelijk is het echt niet te noemen hoor. (maarja dan begin je weer over de grens van toegankelijk en ontoegankelijk )

excuses voor het 'zwaar aan tillen', maar ik val eenmaal snel over zulke uitspraken

Zodra een band iets radicaals doet als Lou Reed deed op Metal Machine Music is het pretentieuze, arrogante oplichting van fans. Zolang het minder radicaal blijft spreekt men van "een nieuwe richting opgaan", "vernieuwend" of "een fris geluid" In het geval van het sterke merk Radiohead zal er voor die nieuwe richting zat belangstelling geweest zijn, denk ik.

Dat is natuurlijk waar, als een andere band het had uitgebracht was het waarschijnlijk nooit zo succesvol geweest.

Ik heb trouwens ook eens erg gelezen dat ze Kid A hadden gemaakt om onder hun contract uit te komen of hun platenmaatschappij te pesten, dat geloof ik echter niet. Bij Metal Machine Music, waarvan dit ook gezegd wordt, zou het best wel eens kunnen (heb een keer uit nieuwsgierigheid wat opgezocht op YouTube ).

Ik vond dit album trouwens helemaal niet zo makkelijk en je hoort van veel mensen dat het lang duurt om dit album te doorgronden, ontoegankelijk vind ik dus best wel, maar dat is een zinloze discussie, laten we daar niet over doorgaan.

als ik nog even zo vrij mag zijn
het gaat volgens mij vooral om je referentie kader. Luistert iemand bijvoorbeeld veel mainstream pop/rock muziek en komt zo bij radiohead terecht. Dan waardeer je ok computer nog, maar kid a is dan toch wel gekke muziek. Het kan ook anders. Bijvoorbeeld dat iemand al veel muziek luistert die veel ontoegankelijker is dan dit en vervolgens radiohead leert kennen.
Als je dus al veel meer ontoegankelijker muziek kent dan dit (of in mijn geval, vooral andere genres: klassiek en jazz), valt kid a reuze mee. Leeftijd kan hier mogelijk ook nog een rol spelen trouwens.

Natuurlijk, er zijn altijd mensen die er totaal geen moeite mee hebben. Maar ik denk dat je het met me eens bent dat dit nou niet bepaald muziek voor de massa's is.

tsja, dan moet je een scheiding maken tussen mensen die dit echt waarderen en mensen die het gekocht hebben.

Ik zie dus wel in waarom veel mensen dit zouden kopen (naam radiohead, succes andere radiohead albums etc.). Maar ik neem aan dat minder mensen dit album kunnen waarderen dan andere radiohead albums, omdat dit album naar mijn mening ontoegankelijker is dan andere radiohead albums. (hierbij laat ik amnesiac even buiten beschouwing).
Ik kan dus een heel eind in je beredenering meegaan, maar jij haalt het kopen en waarderen een beetje door elkaar, dus dat is verder lastig te zeggen

Waarom laat je Amnesiac buiten beschouwing? Dat album is ook weer heel anders dan dit.

Maar net als dit een stuk ontoegankelijker dan de rest. Overigens vind ik Hail To The Thief en in mindere mate In Rainbows ook al ontoegankelijker dan Ok Computer en The Bends.

idd, amnesiac ligt wel aardig in het verlengde van kid a (niet voor niks toen door critici kid b genoemd.) Daarom rekende ik die niet mee, anders krijg je weer een discussie welke van de twee, kid a en amnesiac, ontoegankelijker zou zijn. Daarnaast wordt amnesiac vaak minder gewaardeerd dan kid a en is volgens mij ook minder vaak verkocht.

Dat klopt inderdaad niet. Thom was na OK Computer een aantal dingen zat. Namelijk gitaren en melodie. Op dat moment werd hij ook erg geinspireerd door artiesten van het Warp label, met name Autechre. Jonny wilde juist een album maken met korte nummers vol melodieen.
Zonder Jonny was een nummer als Optimistic niet op de plaat terecht gekomen.

Daar ben ik Jonny dan erg dankbaar voor.

Ik vind Amnesiac toch wel een heel ander sfeertje hebben. Bovendien denk ik dat het Kid B wordt genoemd omdat het een jaar later al is uitgebracht en het veel materiaal bevat dat niet op Kid A terecht is gekomen. Ik hoor dit echter niet echt terug op Amnesiac.

Maar nu lees ik je bericht nog eens en zie ik dat je schrijft dat Amnesiac "wel aardig in het verlengde ligt", en daar ben ik het eigenlijk toch wel mee eens

Hmm... Misschien dat ik een plaat vol met electronica nog meer gewaardeerd. Maar misschien dat nummers als Optimistic ook wel voor wat welkome afwisseling zorgen.

Wie zal het zeggen

De sfeer van Amnesiac is een stuk donkerder dan het meer dromerige Kid A.

Inderdaad, even de goede woorden zoeken: isolement en beklemming.

Kid A is inderdaad meer dromerig, buitenaards wil ik er nog graag aan toevoegen

En buitenaards goed natuurlijk

voor de eerste keer geluisterd en het was alsof ik naar een andere artiest luisterde dan ik gewend was. ik heb als referentie pablo honey en ok computer. de boel lijkt van rock overgegaan te zijn in ambient/electronisch.
bepaalde dingen vond ik wel mooi en optimistic het voorlopige beste nummer. wel vind ik het album een tikkie eenzijdig maar eigenlijk weet ik nog niet helemaal wat ik met deze schijf aanmoet. ik ga dan ook nog minimaal een keer luisteren voor ik een stem geef.

Alleen Idioteque zou je echt electronisch kunnen noemen en Treefingers is het enige nummer dat als ambient gekwalificieerd zou kunnen worden. Voor het overige zit het behoorlijk dicht tegen rock aan hoor. Al is het vergeleken met Pablo Honey natuurlijk wel een wereld van verschil.