Radiohead - Kid A (2000)

Het nummer Kid A is anders ook wel electronisch te noemen.

het is bijna allemaal wel elektronisch te noemen, alleen soms is een ander genre net even overstijgend en dan mag het natuurlijk niet zo genoemd te worden.

Dat vind ik reuze meevallen, bij Kid A heb ik nog altijd het gevoel dat er een bandje staat te spelen, niet dat de muziek helemaal uit een computer komt. Wel 'n beetje een vreemd bandje, dat moet ik ze nageven, maar desalniettemin een bandje.

Begrijp me niet verkeerd, op dit album zijn genoeg electronische elementen te bespeuren, maar wat mij betreft blijft het ook daarbij: een rockalbum met electronische elementen. Niet voor niks staat hier op MuMe ook als eerst 'Rock' aangegeven als genre.

Misschien heb jij wel het gevoel alsof er een bandje staat te spelen maar het komt toch echt wel uit een computer. Dus het is electronisch.

Voor de rest ben ik het met je eens.

Het is inderdaad gewoon rock met (behoorlijk wat) electronische elementen.

Rock staat als eerste aangegeven, Karl, omwille van de prosodie.

Ze blijven verrassen, de mannen van Radiohead

wie z'n zus?

Everything in its right place - 5,0 Inderdaad everything in its right place, wat een fantastisch nummer zeg.
Kid A - 5,0 Heel mysterieus , maar wel goed nummer.
The National anthem 5,0 Wat een nummer zeg
How to disappear completely 5,0
Treefingers - 5,0 Mooie rust na vier geweldige nummers
Optimistic 5,0 Wordt steeds beter, net als de rest van het album eigenlijk.
In Limbo 5,0 Goed nummer
Idioteque 5,0 Een van de beste nummers van Radiohead
Morning Bell 5,0 Wederom een goed nummer
Motion Picture Soundtrack 4,5 Had wel iets korter gemogen, maar nog steeds een mooi nummer.

Je vindt het dus een leuk, goed album.

Wauw, wat een bijzondere nummers staan hierop. Heb er nu een aantal geluisterd, waaronder Kid A, Optimistic en Idioteque. Klinken heel anders dan ik gewend ben van Radiohead, maar het bevalt me echt enorm goed. Misschien vind ik deze wel beter dan Ok Computer. Optimistic heeft wat weg van Apocalypse Please van Muse, of andersom natuurlijk.

Volledig mee eens, vooral het streepje bovenin de vijf blijft boeien

Morning Bell blijft een onbeschoft goed nummer.

Nog eens van onder het stof gehaald en ik moet zeggen, ik blijf onder de indruk. Ben met name vooral onder de indruk van het kneusje van deze plaat: Kid A - dat toch niet zo hoog scoort bij de favoriete nummers. Heerlijk gewoon. Die vervormde stem, dat zacht gepingel op de piano en die climax naar het einde toe, om bij weg te dromen en volledig te verzinken in hogere sferen. Vandaar dat ik vind dat 'How to disappear completely' net na Kid A zou moeten gestaan hebben, perfect aansluitend

En voor de rest: alle lof voor Idioteque - een beest van een song, uptempo maar niet té - ideaal gewoon. En voor HTDC en Kid A dus, zoals reeds vermeld.

Ik vind The National Anthem en How To Disappear Completely juist erg goed bij elkaar aansluiten. Die kakofonie van geluid op het einde, als vele doodschreeuwen, en vervolgens een verdwaasd nummer van pure wanhoop, alsof jij de laatste overlevende bent van een slachting en zojuist beseft, of het juist nog niet beseft, dat je tussen de lijken van je geliefden zit. Zo beleef ik dat altijd. Gezellig, hè

Als je verloren loopt in deze 21e eeuwse verwarrende Westerse neonkermis, is er slechts één adres: Kid A.

Ik heb dit album weer eens opstaan, en wou het toch even kwijt: wat is Morning Bell toch een verschrikkelijk mooi nummer!

Oe, jullie overdreven positieve reacties doen me afvragen wat ik heb gemist.

Hehe, eindelijk begint het door te dringen! Ik was al bang dat ik de enige fan van dat nummer was

morning bell vind ik een van de weinige nummers op dit album met een mooie zangmelodie. everything in it's right place en optimistic blijven echter wel de besten voor mij.

Wat een heerlijk hypnotiserende plaat is dit toch.

Dit ontstijgt de term 'muziek'. Het is een overdonderende geluidscollage. Donker, melancholiek maar ook sprookjesachtig mooi.

Je wordt meegenomen op een reis door de verlaten delen van je geest.
Je wordt deelgenoot gemaakt van de gemoedsstemmingen van Thom Yorke, welke niet al te vrolijk zijn, maar ook weer niet depressief; eerder mysterieus, verlaten, wanhopig, eenzaam.
De cover van de cd geeft het perfect weer.

Deze titel zegt het allemaal: "How to disapper completely, (And never to be found)"

Samen met In Rainbows 1 van de 2 meesterwerken die Radiohead heeft gemaakt.
Alhoewel ik het eigenlijk evengoed vind als IR, staat deze toch een plaatsje hoger.
Dat komt omdat de sfeer van Kid A intenser is, het is koud en alien-achtig qua beleving en eigenlijk zelfs afstandelijk, maar dat is niet erg, integendeel zelfs, dat is de kracht van deze plaat vind ik.
Maar ook weer niet zo afstandelijk dat het je niet grijpt, maar meer in de zin van dat het ''out-there'' is,een heel mooie beleving dus

En hier hebben we een mooi voorbeeld van een overenthousiaste Radiohead fan, waar ik en anderen moeite hebben om dit te volgen. Er staan op dit enigzins experimentele album na het geweldige OK Computer een aantal geslaagde en een aantal mindere of niet geslaagde nummers. Nu kun je natuurlijk enthousiast zijn voor elk nummer, maar om daar dan gelijk alleen maar 5,0 sterren voor (vrijwel) elk nummer aan uit te delen....

Geslaagde nummers vind ik Everything In It's Right Place, The National Anthem, Optimistic, Idioteque (deels geslaagd) en Morning Bell. Als je nou naar het favorieten lijstje kijkt onder 'statistieken' dan zie je dat daar met (ruime) voorsprong vier van deze nummers erbij staan. Alle andere nummers worden volkomen begrijpelijk (veel en veel) minder gewaardeerd. Dat is simpelweg omdat het ook mindere nummers zijn. Met zoveel stemmers is de logica van het favorietenlijstje aardig te volgen. Natuurlijk heeft iedereen ook zijn eigen voorkeuren en mag je er maar 2 aanvinken, maar het zegt wel wat.

Veel meer in ieder geval dan Radiohead fans die vrijwel alle tracks 5,0 sterren geven en ervoor zorgen dat een deels geslaagd album als Kid A wel heel hoog scoort in allerlei lijstjes. Zoals de lijst van het decennium (jaren '00) en de top 250 allertijden op Musicmeter hier.

Ik vind een overdreven positieve waardering van (vrijwel) alles wat Radiohead maakt ook wat onrecht doen aan de muziek van Radiohead zelf. Hier op Kid A aan die WEL goede nummers en in vergelijk met de andere albums aan die WEL erg goede albums. Het blijft deels subjectief, dat realiseer ik mij, maar ik blijf de overdreven waardering voor sommige nummers van dit album en voor dit album als geheel toch wat vergezocht vinden. En dat geldt eigenlijk ook voor de twee opvolgers van dit album.

Sorry dat ik dit album zo geniaal vind, west. Je hebt gelijk, eigenlijk stelt Kid A natuurlijk niet zoveel voor, maar omdat mensen als ik zulke bekrompen Radiohead-fanboys zijn eindigen ze toch altijd hoog. Het idee dat je deze muziek 'gewoon' niet begrijpt en daarom de schoonheid niet kan inzien, is vast nog niet in je opgekomen.

En ik altijd maar denken dat de rest ook goede nummers zijn... bedankt voor deze verheldering!

Inderdaad. Zo langzamerhand krijg ik genoeg van al die mensen die schijnbaar maar niet kunnen geloven dat iemand iets van Radiohead geniaal vind zónder fanboy te zijn die alleen wegens het kopje 'Radiohead' een hoog cijfer geeft omdat ze een 'roze bril' of 'Radiohead bril' op zouden hebben.

West heeft wel gelijk in zoverre dat albums van Radiohead toch in ieder geval zorgvuldiger worden beluisterd dan die van veel andere bands, omdat iedereen van alle kanten maar blijft schreeuwen dat het groeiplaten zijn, dat ze moeilijk zijn, dat het kwartje pas na twintig keer valt, enzovoorts. En veel meer mensen komen met deze platen in aanraking, precies omdat ze nu eenmaal van Radiohead zijn. Dus ik snap wel waar zijn redenering vandaan komt.

Maar heeft west het nou over iedereen die bijv. Kid A een 5* geven of heeft die het over degenen die alle Radiohead albums zo hoog raten?
Zelfs in dat laatste geval moeten ze het zelf weten vind ik, Radiohead heeft nou eenmaal grote hits gescoort met toch wel aardig alternatieve muziek, ik ken geen enkel andere band die dat heeft gedaan, daar zijn ze eigenlijk wel uniek in, dus ik vind dat het moet kunnen alhoewel de kritiek begrijpelijk is(als hij het daarover heeft, anders is het gewoon belachelijk).

Lijkt me dat 'ie het inderdaad over de tweede groep heeft. Kijk, Kid A kun je een fantastisch album vinden, de overige Radioheads ook (zijn ook prima albums), maar een 5,0* voor elke plaat van deze band vind ik ook wat overdreven maar bovendien erg ongenuanceerd. Natuurlijk moeten ze het zelf weten, maar een kritischer blik kan nooit kwaad.

Wat trouwens ook erg meespeelt, denk ik, is dat de scores voor deze albums sowieso al erg hoog liggen. Dan ben je sneller geneigd ook een hoog punt te geven dan als ze allemaal gemiddeld op een 2,0* zouden staan.

Ik vind het vooral irritant dat hoge scores voor een (m.i. goed) album worden gerelativeerd door te stellen dat dat eigenlijk alleen zo is omdat het een Radiohead-album is. Ik zie het juist andersom: dit album is zo goed, omdat het een Radiohead-album is. Daarnaast is het gewoon een kwestie van smaak: kennelijk vinden sommige mede-users (zelfs alle) Radiohead-albums vijf sterren waard. Persoonlijk geef ik mijn beoordelingen gewoon op basis van wat ik goed vind.