Radiohead - Kid A (2000)

Oh jawel hoor.

Het kán iderdaad wel, maar ik denk meer dat Gemaster bedoelt dat de meeste mensen die dit NU een goed album vinden pas tot die conclusie gekomen zijn naar meerdere luisterbeurten.

Laten we de proef eens op de som nemen...

Ik wil wel eens aan iedereen die dit album minimaal 4**** waard vind vragen vanaf welke luisterbeurt en na hoeveel tijd ongeveer dit album positief gewaardeerd werd.

Om direct antwoord te geven. Ik begon met Amnesiac vóór Kid A. Toch vond ik Kid A bij mijn eerste luisterbeurt maar niks. Ik heb er echt naar "leren" luisteren. Als achtergrondmuziek vaak opgezet en er niet veel aandacht aan besteed. Na een stuk of 10x begon ik veel stukken te waarderen en vielen mij prachtige details op. Ik was toen al twee maanden verder. Vanaf toen is dit anderhalf jaar mijn meest gedraaide cd geweest, ook nu nog zet ik deze plaat graag eens op.

Ik ben dus blij dat ik mijn definitieve oordeel niet klaar had na één luisterbeurt. Het zou mijn een hoop luisterplezier gekost hebben.

Ik vond hem gelijk na de eerste keer al goed. Als eerste kreeg ik Idioteque van iemand, die had ik toen alleen als enige een hele tijd lang geluisterd. Een half jaar later ofzo de rest en die sloeg ook gelijk aan bij mij. Dus zo kan het ook.

Waarom zal je na één lusiterbeurt niet mogen stemmen?
Verhogen of verlagen kan ALTIJD nog.
Inmiddels 2x geluisterd, stem verhoogd naar 2,5

Ik weet best wat gemaster bedoelt, maar net zoals velen maakt hij de fout dat "de meeste mensen" niet gelijk staat aan "iedereen". Het is dan ook allerminst fair om enig oordeel over avdj's stemgedrag daarop te baseren.

Daarnaast is het een weerlegging zonder einde. Zo kan ik ook albums die jij laag waardeert gaan opnoemen, die je volgens mij eerst 50 keer moet geluisterd hebben voordat je tot een goed waardeoordeel kan komen. Ander uiterste, maar uiteindelijk weinig verschil.

Je mag alles, maar nu pas je misschien 3x je stem aan en dan kan je denk ik beter even wachten met stemmen, zodat je stem een afgewogen keuze is.

Na 1 keer luisteren. Maar dat verschilt altijd per album. Meestal stem ik pas na een paar keer luisteren maar bij sommige albums is het meteen duidelijk.

OH waar kan ik een van jouw favoriete platen 1x beluisteren?

Hier. Ben er ook van overtuigd dat een paar stemmers daar het album niet eens twee keer helemaal uitgeluisterd hebben, laat staan dat ze het nog een keer uit zichzelf zullen opzetten.

Aan bloempje24 : hoeveel keer heb jij Hellfish & Producer - Bastard Sonz of Rave beluisterd alvorens een eervol waardeoordeel te vellen ?

Maar die muziek van jouw kan ik nergens vinden..

Hier HiLL gratis en voor niets:

http://www.entity.be/entity/releases/release08.htm

Staat nog in Onderhonds top 10 ook.

Dat begrijp ik, je reactie snap ik ook wel.
Maar ik zeg er dan ook bij dat ik het pas 1 (nu 2) x geluisterd heb.

Het is een vrij simpele plaat dit toch? Ook de electronic inbreng hier is vrij simpel allemaal. Dat is ook juist de kracht van dit album een geweldige sfeer creeeren met relatief simpele nummers. Een mooie combinatie van organisch en electronic. 4*

Ik ben inmiddels ervaren genoeg om na één luisterbeurt op te maken of het album een groeier is, of dat de muziek niet mijn genre is, of dat de muziek mij niet aanspreekt. (Uitzonderingen bestaan hier altijd op).

Muziek die kan groeien is (voor mij) muziek waarbij de structuren, zang, instrumenten, composities etc. anders zijn dan ik gewend ben. Bijvoorbeeld The Fiery Furnaces. Ik hoor in de muziek enkele aanknopingspunten, maar kan niet genieten van het geheel. Ik weet dan dat het een groeier zou kunnen zijn. Ik luister dan vaker om er achter te komen of het voor mij inderdaad een pareltje wordt. Soms lukt dat, zoals bij Kid A en af en toe lukt dat niet, zoals bij Neutral Milk Hotel.

Wanneer ik muziek hoor uit een genre wat mij totaal niet aanspreekt (en ik sta vrijwel overal voor open) dan ben ik eerder geneigd het na één luisterbeurt op te geven. Wanneer de muziek zelf mij totaal niet aanspreekt geldt hetzelfde. Dit is ook de reden dat je mij amper zal zien stemmen op albums buiten "mijn terrein". Soms doe ik dat wel, wanneer een album bij mij gewoon irritatie opwekt, zoals de door jou aangehaalde plaat.

Om je vraag te beantwoorden: Hellfish & Producer - Bastard Sonz of Rave heb ik éénmaal beluisterd. Uiteraard was het geen eigen aankoop, maar hoorde ik deze plaat bij vrienden. Ik had bij lange na niet het idee dat het hier om een groeidiamantje ging en heb de plaat beoordeeld volgens mijn inzichten na één luisterbeurt.

Dat oordeel vond ik acceptabel, omdat ik Hellfish & Producer - Bastard Sonz of Rave niet zie als groeiplaat. Dat heeft NIET te maken met het feit dat ik niet bekend ben met dat genre, maar dat het album gewoon niets positiefs bij mij losmaakte. Dit zou bij mij nooit groeien.

Tenminste ik mag aannemen dat je mij wilt laten inzien dat ik zelf ook wel eens een album slecht beoordeel na één luisterbeurt en dat ik er dus een dubbele moraal op na houdt? Wees dan gerust dat ik niet zo oordeel bij platen die "bekend staan" als groeiers.

Niet echt, ik wil enkel aangeven dat een "groeiplaat" een persoonlijk begrip is. Een subjectief gegeven ipv een objectief gegeven. Wat jou een "groeiplaat" lijkt, is voor sommigen na één luisterbeurt gewoon een duidelijk uitgemaakte zaak.

Het slaat dus nergens op om iemand's oordeel in twijfel te trekken, zelfs al heeft hij het album maar één keer beluisterd. Wat gemaster dus deed.

Dat Kid A voor mij een groeiplaat is, betekent inderdaad niet dat het voor een ander óók een groeiplaat is. Daar heb je gelijk in.

Feit is wel dat Kid A voor velen een groeiplaat is terwijl X&Y (om maar wat te noemen van een soortgelijke band) voor de meeste mensen eerder een krimpplaat is. Deze constatering is verre van subjectief, maar gewoon objectief gezien de reacties vlak na release en nu.

Het zou een User die stemt en bekend is binnen deze muziek dus niet zo gek staan om daar rekening mee te houden.

Dank je wel Boord!

Ik heb het sample beluisterd door de koptelefoon! Holy shit. Wel cool op zich, lijkt wel een gehoortest! Serieus best mooi, met name doordat je het zo goed hoort door de koptel. Maar ik zou er wel gek van worden op een gegeven moment. Mij té computerig. N.b. het is een kort stukje. En dat korte stukje geef ik een 3,5*

Deze plaat is inderdaad veel elektronisch.
Op zich vindt ik 'm niet slecht maar die zang....

Ja daar moet je je even over heen zetten, dan hoor je de prachtige melodielijnen

Ik heb er nog eens naar geluisterd, maar ik blijf dit album toch matig vinden. Zelfs Pablo Honey vind ik iets beter dan deze. Maar toch nog 3,5* hoor

Na heel wat luisterbeurten, hier mijn mening...

01. Everything in it's right place - 5,0*

Wat mij betreft de geknipte opener voor het album. Niet alleen is het een geniaal nummer, bovendien geeft het ook meteen een beetje de toon aan voor wat 'Kid A' staat. Veel terugkomende melodieën, nummers met verschillende lagen en ietwat 'verdwaalde' teksten. Van dit nummer kan ik in elk geval uren genieten!


02. Kid A - 3,0*

Het titelnummer. Hierbij denk ik meestal aan een erg sterk nummer, maar dat is Kid A voor mij niet. Radiohead betovert me vaak door de sterke zang van Thom Yorke, waarvan hier niet echt sprake is. Uiteindelijk toch 3,0* voor de mooie melodielijn en het 'magische' stukje in het nummer (rond 3.10) dat ik toch ook erg mooi vind. Toen ik dit nummer voor het eerste hoorde vond ik het best wel walgelijk, zoals meer nummers op de cd, maar nu apprecieer ik het wel in zekere zin. Maar het blijft meer een filler dan een killer!


03. The national anthem - 3,5*

In het begin deed het nummer vreemd aan, met al de blazers. Uiteindelijk ben ik dit echter evenzeer gaan appreciëren als andere instrumenten. Toch mis ik iets in het nummer. Voor mij is dit nummer toch minder dan de écht goede nummers op het album. Ik mis ook wel een kippenvelmoment, iets waarvan je zegt: wauw! Toch 3,5* omdat het gewoon een goed nummer is, niet meer, maar ook niet minder.


04. How to disappear completely - 5,0*

Drie nummers lang hebben we moeten wachten op het eerste gitaargeluid, maar het was het wachten waard! How to disappear completely is werkelijk een prachtig nummer. Na Idioteque waarschijnlijk het beste nummer op het album. Gewoon 5 minuten lang heerlijk wegdromen op de prachtige gitaren en de hemelse zang van Yorke. Voor mij toch een van de betere Radiohead-nummers. Op het album is het toch wel even een 'verademing' na de voor mij toch wat ongewone 'electro'-geluiden. Het allermooiste moment van het nummer is toch wel het einde. De laatste keer dat Thom 'I'm not here' zingt is hemels mooi, evenals de "aahaaa"-geluiden op het einde. Briljantie!


05. Treefinger - 2,5*

Dit nummer had voor mij niet gemoeten op het album. Een beetje een nietszeggend stukje muziek. Maar, ondanks dat ik vind dat het geen meerwaarde geeft, vind ik het ook niet echt storend. Het is zo'n beetje noch goed, noch slecht. Tja, dan krijg je natuurlijk 2,5/5 hé!


06. Optimistic - 4,5*

Het eerste nummer dat ik kende van deze plaat. Ik vind het eigenlijk een beetje anders dan de rest van het album, maar zeker niet minder. Eigenlijk is het het enige echte "meezingnummer" op het album, zonder negatieve bijklank dan! Er zitten veel mooie stukjes in, en de stem van Yorke maakt het weer helemaal af.


07. In limbo - 4,0*

Ik begrijp niet goed dat velen dit nummer minder vinden. Hoewel het minder is dan de echte uitschieters op het album, vind ik dit toch een zeer behoorlijk nummer. Past ook helemaal in het plaatje vind ik! Het terugkomend melodietje vind ik erg leuk en ook de stem is (wederom...) mooi.


08. Idioteque - 5,0*

Iedereen die het nummer kent zal de 5,0* wel begrijpen denk ik. Het nummer begint met een geweldige intro die, net zoals de rest van het nummer, uit vele lagen bestaat. Je hoort telkens iets nieuws, zeker als je hem op je mp3-speler luistert! Heel het nummer zit gewoon perfect in elkaar en het hoort ongetwijfeld thuis in het rijtje der beste Radioheadsongs! Live ook erg sterk trouwens!!


09. Morning bell - 4,5*

Een betere versie dan degene die op Amnesiac staat wat mij betreft. Wederom een hemelse zang (wat val ik toch in herhaling) en een prachtige melodie. Ik vind het een erg dromerig nummer ook. Deze song zorgt er mee voor dat het einde van het album toch wel behoorlijk sterk is.


10. Motion picture soundtrack - 4,0*

Het duurde een tijdje voor ik dit nummer apprecieerde, maar nu vind ik het toch wel een knap nummer hoor. Vooral helemaal op het einde, als Yorke zingt 'Maybe I will see you in a next life', prachtig gewoon!


Een van de weinige cd's trouwens waarvan ik het tweede deel beter vind dan het eerste. Algemene beoordeling voor het album 4,0*. Ik vind het een lekker album hoor, maar nummers als Kid A, The national anthem en Treefinger beletten me meer te geven. Om 4,5* of 5,0* te geven moet élk nummer op het album bijna een knaller zijn. Misschien ga ik de 3 voorgenoemde nummers wel nog meer appreciëren en verandert de 4,0* nog wel!

Mooi stukje en inderdaad, Kid A (nummer 2) heeft zeker de potentie om verder door te groeien.

Ook leuk is om de Kid A blips eens te bekijken, bijvoorbeeld hier: http://pulk-pull.org/radiohead/kidablips/

Leuk, die korte filmpjes. Typisch Radiohead.

Dit is nou typisch een album dat ik niet nummer voor nummer zou analyseren

Waarom niet?

Omdat de schoonheid en sfeer van het album wordt bepaald door de combinatie en volgorde van liedjes. Ik moet wel toegeven dat ik wellicht niet objectief ben hoor...

Daar zin wat in. Desalniettemin heeft Radiohead zelf ook een indeling gemaakt per nummer, namelijk 1 t/m 10, dus kun je per nummer je mening geven.

Ik begrijp je punt. Dit is voor mij ook een van de albums die ik meer als geheel zie dan andere albums. In die zin geef ik je zeker gelijk.

Toch vind ik wel dat je kan zeggen welke nummers je meer liggen. Zoals Nicolage Rigo ook zegt: Radiohead heeft de cd ook ingedeeld in nummers. Hoewel de nummers bijna allemaal mooi in elkaar invloeien, zijn ze toch verschillend, dus analyseren lijkt me mogelijk!

Nog even geheel als randopmerking: de reden dat ik de cd nummer per nummer beoordeel is dat ik dat ook leuk vind om zelf te lezen. Een tekst als "ik vind dit een goede cd...." vind ik altijd zo nietszeggend. Als je elk nummer een quotering geeft en zegt waarom, is het leuker om wat te vergelijken enzo!

Geheel of niet, elk nummer is gewoon heel goed te analyseren. Leuk ZERO!

Na How to Disappear Completely ben ik meestal zo uitgeput dan is Treefingers is voor mij het moment om even een drankje uit de koelkast te halen en even bij te komen om vervolgens bij Optimistic weer helemaal gelukkig te worden. Treefingers kan dus ook meer zijn dan een nietszeggend stukje muziek.