Radiohead - Kid A (2000)

Dit gaat mijn favo album worden =)
Het nieuwe album bevalt me ook prima, maar mist hetgeen wat Beitel hierboven omschreef. Intens album, magnefiek.

Niet echt, ik vind het zelfs een stuk beter

Vanmiddag maar eens geleend in de bibliotheek. Bijna anderhalf decennium nadat Radiohead mij alle interesse in hen deed vernietigen door het verschrikkelijke 'creep' het levenslicht te laten zien, wilde ik toch wel eens weten wat ik zo allemaal aan moois gemist heb.

Deze CD dus maar geleend, zoals gezegd.

Tsjee, wat een domper! Nu zo'n 5 keer gedraaid, maar ik vind het niet meevallen hoor. De stem van Thom Yorke is nog niets veranderd, wat een jengelende zeikstem heeft de man. Kan die niet eens gewoon fijn buiten gaan spelen met zijn vriendjes ofzo?
De muziek die erbij gespeeld wordt is al niet veel beter, en hoewel ik kan begrijpen dat men dit mooi kan vinden is het helemaal niets voor mij. Misschien is het eigenlijk allemaal niet eens zo lelijk, maar het is zo dreinend, en dan nog zonder karakter ook. Klootloze muziek, het glibbert wat heen en weer, zonder ooit een richting te kiezen.
Enkel het 3e liedje, The National Anthem, bevalt me redelijk. Vandaar voorlopig een 2, en geen 1.
Dalen kan altijd nog.

De rest van het oeuvre van deze muzikale naaktslakken laat ik verder maar links liggen, lijkt me het beste voor mij en voor jullie.

jammer dat het tegenvalt moet ik zeggen.
als de stem van thom yorke je niet echt fijn ligt dan kun je je inderdaad maar niet wagen aan meer radiohead werk. In ieder geval goed dat je het na het 'creep trauma' nog eens geprobeerd hebt

De plaat draait nog steeds, ik wil hem een eerlijke kans geven, en ik lees hier en daar in dit topic dat dit 'moeilijk toegankelijk' is.

Maar het wordt er niet beter op, en moeilijk toegankelijk is het natuurlijk ook niet. Nogal rechttoe rechtaan muziek, die hooguit wat interessant wordt gemaakt met een bliepje hier en daar.
Echt niets minder toegankelijk dan pakweg Abba, maar die wisten in elk geval én pakkender, én pretentielozer muziek te maken.

Nee, dit gaat geen liefde van mij worden. Straks uitzetten en morgen of begin volgende week nog eens proberen, maar ik zie het somber in voor Radiohead.
Ach wat, ze hebben ook wel fans genoeg, dacht ik zo.

de ontoegankelijkheid van kid a zit hem naar mening vooral in het wennen van de muziek. Niet aparte structuren etc., maar meer de sfeer van het album.

ik vond ok computer en the bends geweldig en daarna ook kid a en amnesiac aangeschaft. Niet verder gekomen dan 3 nummers van beide cd's de eerste keer, eerlijk gezegd, pas weken later weer gaan draaien en toen vond ik het steeds beter worden. Kid a heeft zelfs pas een paar maanden terug de 5* status van mij gekregen.

Het zelfde idee met wat ik bij de muziek van bob dylan had, het was niet echt mijn genre en daardoor moeite ermee, de nummers zijn simpel maar het gewenningsproces heeft met de sfeer van de muziek te maken.

het is moeilijk uitleggen, maar opeens heb je een klick.
en bij sommige mensen zal dat nooit gebeuren, dat kan ook

Ik doe er nu toch een halfje bij, of het door gewenning of door afstomping komt, maar het pakt me iets meer. Niet dat het een meesterwerk gaat worden voor mij, maar 2,5 is het toch wel waard denk ik.

Everything In It's Right Place. Wat een geweldig nummer.

Toch weer terug naar 2 sterren, en de CD gaat terug naar de bieb.

Einde Radiohead voor mij, de komende jaren.

smaken kunnen verschillen

beste spijtoptant, u hebt nog genoeg mooie muziek om van te smullen

2 sterren is natuurlijk niet héél slecht.

Ik voel ergens wel dat dit heel mooi gevonden kan worden, maar het pakt me gewoon niet, of ik kan het niet pakken, hoe je het wilt zien.

Normaal heb ik geen moeite met 'ontoegankelijkheid', en zo ontoegankelijk vind ik dit eigenlijk ook niet, maar ik zal misschien dan nog maar eens het nieuwe album proberen, dat door velen toch als 'toegankelijker' wordt bestempeld.
(Maar voorlopig heb ik er geen zin in)

2 sterren is wél heel slecht...

Dit album heeft me nooit kunnen bekoren. Optimistic en How to Disappear Completely vind ik erg goed maar zijn de enige nummers van dit album die ik altijd ben blijven luisteren. The Bends en OKC vind ik erg goed, maar dit is mij te vaag. Ik vind dat Radiohead er op dit album een sport van maakt om moeilijk te doen. Een nummer als Morning Bell vind ik gewoon zeurderig. Het concept achter National Anthem is leuk maar om te zeggen dat ik het mooi vind...niet echt nee. 2,5*

Door dit album ben ik min of meer afgehaakt. Zo heb ik Amnesiac nooit beluitsterd. HTTT geprobeerd maar kan dat ook niet goed vinden. Gek genoeg vind ik In Rainbows na de eerste keer dat ik het opzette wel erg goed. Dat had ik bij The Bends en OKC ook.

Ik moest er heel erg aan wennen. Maar nu.....werkelijk waar: GEWELDIG MOOI!!!
4,5 sterren

Ik heb het juist omgekeerd, door die 3 albums heb ik me de eerste vijf luisterbeurten echt heen moeten worstelen. Bij Kid A had ik al gelijk zoiets van 'wauw'. Kwestie van smaak waarschijnlijk.

Tof dat Beitel het zo verwoordt, want toen ik het gisteren na lange tijd weer beluisterde kreeg ik precies hetzelfde gevoel. Bij de eerste 4 tracks krijg ik echt het gevoel alsof je in de brilante absurditeit van de "droomwereld" gesleurd wordt. Iedereen wordt wel eens wakker met het gevoel iets totaal onsamenhangends, absurds en tegelijkertijd briljants gedroomd te hebben. Waardoor je de hele dag met een bepaald gevoel rondloopt dat je maar niet los wil laten. En het is precies dat gevoel dat het luisteren naar Radiohead mij bezorgt. En ondanks het feit dat de wereld waar deze tracks je insleuren enigszins onprettig aanvoelt, is ze ook heel intrigerend en wil je eigenlijk wel weten wat daar is...

Ik ben het voor wat betreft de rest van Beitel's review eigenlijk helemaal met hem eens. Treefingers trekt je een beetje uit de sfeer van de eerste 4 tracks en Optimistic past er op de één of andere manier niet helemaal in. Het kost me dan ook grote moeite om het gevoel van de eerste 4 tracks daarna weer terug te krijgen.

Het gekke is dat ik dit album al 10 à 15 keer geluisterd heb (het is al 9 maanden geleden, dat ik het voor het eerst luisterde), en het kwartje lijkt maar niet ten volle te willen vallen zoals het dat bij The Bends (heel snel al) en OK Computer (na 4/5 luisterbeurten) wel deed. En toch blijft het me trekken. Dan hoor ik ineens weer een fragmentje uit Everything in it's right place in mijn hoofd en dat ontroert me dan op een manier waarvan ik denk: nu zou de tijd er wel eens rijp voor kunnen zijn! De eerste 4 nummers knalden gisteren weliswaar harder dan ooit, maar zoals gezegd kon ik dat gevoel niet vasthouden.

Ik vind dit album overigens het best bij duisternis passen. Niet direct iets wat je op een zonnige dag opzet, maar wel als je 's avonds een flink eind door het donker moet fietsen, of als het helemaal donker is in je kamer.

Zou ik de vermeend extatische ervaring van Kid A nog eens mogen beleven?

Idioteque brengt dat gevoel toch ook wel vind ik .

Ben ik helemaal met je eens! Maar toch krijg ik bij het beluisteren van het hele album niet dat extatische gevoel terug na de onderbreking door Treefingers en Optimistic. Maar je hebt zonder meer gelijk.

Ik weet eigenlijk niet wat je bedoelt Sanora. Treefingers is ontzettend mooi en stoomt je klaar voor het tweede deel van de cd. Optimistic is misschien wel het minste nummer van de cd maar zelfs het minste nummer van deze parel zou ik nog een 10/10 geven. In Limbo is écht een goeie song, stiekem m'n lievelingsnummer van Kid A. De volgende drie nummers zijn ook stuk voor stuk heerlijk. Misschien moet je een beginnen luisteren bij track 5 of 6 ???

Het extatische gevoel krijg ik vooral bij The National Anthem.

voor mij tellen eigenlijk maar enkele nummers op dit album, daarentegen tellen ze ZO zwaar dat ik dit album vaak op heb staan.

mijn favorieten zijn everything in it's right place, how to dissapear completely en bovenal idioteque

ik vind dit echt heerlijke muziek, maar ik snap dat mensen het niet lekker vinden. Je moet er een beetje een 'getraint oor' voor hebben zoals ze dat noemen. Hetzelfde geld voor van die oude doemaarwatleuks jazz en voor boombap hiphop.

Wat een raar album is dit. Eerst vond ik het goed, toen weer wat minder, en nu zet ik 'm weer eens op en is het opnieuw goed. En ik kan echt niet aanwijzen wát ik er goed aan vind. Stem verhoogd naar 4,0*.

Derde meesterwerk op rij van Radiohead, iets wat maar zelden vertoond wordt. Toch klinkt de band hier totaal anders als op de voorgangers. Het concept van het 'liedje' wordt hier losgelaten en in de plaats daarvan ontstaan een soort (vaak elektronische)sfeerimpressies. Zelden een refrein of couplet te bekennen maar het album als geheel grijpt je bij de strot. Niet meteen, maar heel langzaam nestelt de muziek zich in je hoofd. Het duurde daarom even voor het kwartje viel bij mij, maar toen werd duidelijk dat Kid A gewoon van vrijwel hetzelfde niveau is als Ok Computer of The Bends. Wel is dit duidelijk een album wat als geheel beluisterd moet worden.

Eén bizzarre brok van psychedelica, electronica, freejazz, avant-garde en een beetje rock. Dit was het eerste album dat ik zelf kocht en ik werd compleet overdonderd tijdens de eerste luisterbeurt.

mijn favoriete Radiohead album tot nu toe!

Prachtig, even wennen na het rockwerk van Radiohead gewend te zijn, maar dit vind ik misschien nóg wel beter. Heerlijk ontspannen muziek waar je lekker bij weg kunt zweven.

Zweverige muziek, tof.

Beluister nu die K17 (sec?) versie van deze plaat. Er was volgens mij al eerder over gesproken door Jelle over seconden en mixjes enz.. ofzo..?

Ik vind het niet echt lekker moet ik zeggen..