Radiohead - Kid A (2000)

Idioteque in de live-uitvoering is altijd een hoogtepunt, vind ik!

Bedoel je niet OK Computer? Die was wel 18 euro.


Link?

I might be wrong: Live recordings

Elke cd van Radiohead (behalve dan In Rainbows) kan je wel tegenwoordig ergens krijgen voor 5 tot 7.50. De Fame in A'dam is volgens mij een goede optie.

Dan zou ik veel tijd met deze plaat verspild hebben als dat de reden was dat ik hem luisterde.

Je hoort het vaak: "Ok Computer is mijn doorgang geweest tot de alternatieve muziekwereld." Dat heeft deels ook wel voor mij gegolden. Maar waar sta ik nu? Ergens tussen een hele hoop stijlen in. Ik ben enorm veel wegen ingeslagen. Momenteel ben ik nogal in de ambient sferen. De link tussen dit genre en Kid A is redelijk terecht denk ik. Maar waar het mij nu in feite om draait is dit: Radiohead is sinds OK Computer nog meer het diepe ingedoken en kwamen toen met Kid A. Ik ben ook, al zeer geruime tijd het diepe ingedoken, en kom nu ook aanzetten met Kid A. Dé Radiohead plaat die me het allermeest aanspreekt op dit moment. OK Computer is voor mij een regelrechte topper, maar Kid A is op dit moment koning. Amen.

4,5* -> 5,0*

Klopt. Allemaal voor 7,50.

Voor degenen die Idioteque zo goed vinden:
http://en.wikipedia.org/wiki/Mild_und_leise
Er staat een link om Mild und Leise te downloaden. In het begin zit er een stukje dat Radiohead dus heeft gesampled.

toch maar halfje erbij,,
ben de komende jaren nog niet uitgedanst op Idioteque

Een zeer goed gelukt antwoord op het hele circus dat na verschijning om OK Computer is ontstaan en waar de band naar verluid ook bijna aan ten onder is gegaan.

Juist doordat OK Computer zo'n evenwichtige en doordachte plaat was, is het prettig dat men op deze plaat juist de extremen opzoekt, af en toe ook het randje nadert, maar vooral weet uit te dagen en te prikkelen. De boodschap is duidelijk: deze band wil niet in een keurslijf opgesloten zitten.

Ik kan er ook maar niet genoeg van krijgen. Samen met How To Dissapear Completely de beste van Kid A, maar het verschil is dat ik Idioteque op ieder moment kan draaien.

Langzaam maar zeker begin ook ik het album wat te waarderen..
Al zou ik het absoluut niet dagelijks opzetten..
Ook vind ik het album nog steeds lang niet zo goed als OK Computer, In Rainbows en The bends..

maar.. toch.. ik kan het nu tenminste aanhoren en er redelijk van genieten, i.p.v. dat ik na een paar nummers denk "aargh.. dit is té.."
Nu waardeer ik het rustige wel.. alleen ja, toch liever anders..

Maar wel een halfje omhoog

Heb je 't album al langer dan een jaar, en vallen pas nú die druppelgeluiden (ik kan het niet beter omschrijven) in Idioteque je op. Een beetje vergelijkbaar met Lika A Pen van The Knife, al spelen die geluiden daar een veel prominentere rol in.

Ik ben denk ik één van de weinigen die Kid A en Amnesiac als het beste van Radiohead beschouwd, al heb ik Amnesiac nog niet eens zo goed beluisterd.
En trouwens, wat is er "té" aan dit album? Ik kan me voorstellen dat je dat gevoel hebt bij the National Anthem bij het inkomen van de trompetten, maar bij de rest van dit album?

toevallig ook online nu.
Met 'te' doel ik op die traagheid/'zeikerigheid' en dat melancholische.. National Anthem vind ik juist wel oké... Maar Kid A, Optimistic, Motion picture soundtrack en Treefingers.. mja doen me niet zoveel.. Opzich kan ik traagheid wel aan, maar alleen in een bepaalde vorm, lastig uit te leggen, maar ik vind het bij Radiohead soms net iets te zeikerig/langdradig worden.. (iets wat ik bij Muse dan weer niet zo vaak heb, of nou ja, soms)

Amnesiac vind ik trouwens ook een zeer fijn album.. Maar denk dat Kid A nooit m'n favoriet zal worden, daarvoor heb ik niet genoeg geduld.. Mooi voor sommige momenten, maar daar blijft het bij..

En dus maakt het een album zonder kraak of smaak en zonder een liedje dat je over pakweg 20 jaar nog kan meezingen.
Het is de band alleen niet gelukt om het plotselinge grote succes van zich af te werpen. Met "Kid A" en "Amnesiac" werden zelfs nieuwe fans aangetrokken.
Radiohead krijgt zo een bijna heilige status.

Dat is denk ik omdat men het leuke muziek vind, Gish...

Ik snap wel wat je bedoeld. Ik vind een nummer als the National Anthem ook wel mooi juist. Het is namelijk een intrigrerend nummer met een heerlijke opbouw die leidt tot een climax in de vorm van een uitbarsting van trompettergeschal. Wat mij betreft juist een van de toppers van Kid A.
De nummers die jij verder noemt skip ik gewoon vrijwel altijd. Ik vind ze namelijk erg saai, in de zin van, ze willen maar niet op gang komen, zoals een NA dat wel doet. Het kabbelt maar wat voort en door de stem van Yorke wordt het idd wat zeikerig en te dromerig.
Deze saaie nummers is ze overigens vergeven, doordat het album als gehele compositie zeer origneel is en de originaliteit in een aantal nummers ook nog eens overdruipt van kwaliteit. Te noemen Everything in it's right place, NA, How to dpc, Idioteque en Morning bell.
Zeer origineel album, met een aantal kwalitatief sterke nummers, maar weet lang niet over de gehele breedte te boeien.

Tja je houd van Radiohead of je houd er niet van.

Even wat verwijderd.

in de muziekwereld zijn twee oergenres alternatief en Mainstream. veel bands zijn niet bij een van de twee in te delen en zeker radiohead niet. dit album is sterk alternatief. een alternatieve plaat maken heeft als risico dat sommige mensen het !!!verschrikkelijk vinden!!!!!. aan de andere kant blijven deze albums deze nog lang populair en kunnen mits ze goed zijn evergreens worden

Dit album vind(samen met alle platen van radiohead) geweldig. het expirimentele geluid zuigt je in een wereld van totale isolatie. Isolatie precies het gevoel dat Thom yorke met deze plaat probeert te berijken.

in het begin is deze plaat erg moeilijk te begrijpen en als ik het bij de eerste luisterbeurt had moeten raten had ik het een 0.5 gegeven. maar na 50 keer geluistert te hebben moet ik dit album wel 5 sterren geven. schrijf het dus niet gelijk af en luister door,

Kid A blijft steeds maar stijgen in mijn achting en is inmiddels al mijn favoriete Radiohead plaat geworden.

De band is hier losgebroken van de beperkingen van een mainstream rockband en de experimenteerdrift wordt vrij baan gegeven.

De dromerige composities, de vooruitstrevende sound, de prachtige sfeer, het detail. Alles klopt gewoon.Het is alleen jammer dat het geheel tegen het einde met de laatste 2 nummers toch een klein beetje in kakt, anders was dit gewoon een 5* album geweest en kandidaat voor een top tien plek.

Desondanks: een buitenaards mooi album. 4,5*

Ik snap het. Las het net ook al bij Sigur Ros Ik vind dat dromerige juist geweldig aan dit album. Al is Treefingers een beetje misplaatst (of te lang) op dit album.

2 favoriete tracks!? Zijn jullie helemaal betroeterd, maak er maar 10 van.
Voordat ik Kid A hoorde had ik Ok Computer al, maar het kon me eigelijk niet echt boeien. Wel aardige liedjes dacht ik, maar niet van: WOW ofzo... Vraag me niet waarom maar ik heb daarna toch Kid A gekocht, misschien toch wel onbewust door OKC.
Bij Kid A was vanaf de eerste dromerige klanken van Everything in it's Right Place wel meteen WOW!!! Me hoofd sloeg op hol, zoiets had ik nog nooit gehoord. 50 minuten lang trippen.
Daarna heb ik OKC nog maar een keertje opgezet en toen viel het kwartje daar ook.
Verder heeft Kid A me in laten zien dat goede muziek uit meer dan alleen gitaar/bas/drum kan komen. Het heeft voor mij die weg vrijgemaakt naar elektronische muziek.

Nr. 1 in mn top10 en dikke *****

Net Kid A beluisterd en ja, ik kan niet anders zeggen dat het weer een geweldige ervaring was......

Zo rond een uur of 9 s 'avonds opgezet, gaat het net een beetje schemeren en ja.....genoten!!

4,5 dus.....

1 van de betere Radiohead albums!!!

Toen ik dit album een aantal keren beluisterd had was ik teleurgesteld; doorgeschoten naar experimentele electronische muziek. Eerlijk gezegd vind ik 8 jaar later nog steeds, maar dat komt ook omdat ik houd van de Radiohead van de 90's. Dit is mijn muziek niet (ik hoor niet veel melodie, mooie arrangementen). Gezien de de hoge notering in de lijst zijn hier wel veel liefhebbers van deze plaat, maar aan mij is Kid A niet besteed.

Niet echt een cd die je eventjes als achtergrondmuziek opzet, maar één die er om vraagt om met een koptelefoon op beluisterd te worden. Puur muzikaal genot. Iedere luisterbeurt is weer een nieuwe belevenis en ontdekkingstocht.

Dit album behaagd, doet je willen verdwijnen in het niets, associeert en neemt je mee op een rit door de ruimte om daarna terug te komen uitgerust en klaar om de hond uit te laten, waarbij de omgeving ineens sereen aan doet.

Van alle albums die ik van Radiohead ken, vind ik dit de meest interessante. Allemaal aan boord en ready to take off....Everything in it's right place...here we go...fasten your seatbelts.

Als u links van u kijkt ziet u Kid A(tmosfeer), we naderen in korte tijd onze bestemming. We worden verwelkomd na het landen door kleine vreemd uitziende groene wezens, met lange groene neuzen die aan het einde ovaal zijn. Daarmee zetten ze The National Anthem in en geven ze een organisch muzikaal intermezzo van jewelste.

Daarna zult u kennismaken met de zoon van Major Tom...Luitenant Yorke, de zoon van, die de Space Oddity van zijn vader voortzet.
Op de terugreis krijgt u uw Starbucks uit een tube en een aantal Treefingers waarna u klaar bent voor de laatste kilometers.

Onderweg treffen we wat hinder van kometen, maar we blijven Optimistic en het beste wat we kunnen doen is goed genoeg.
Wees niet bevreesd voor In Limbo, de volledige en opperste natuurlijke gelukzaligheid, maar zonder de directe aanschouwing van God. Terug naar het nu, waar het heden en verleden samensmelten in Idioteque.

We danken u voor uw aanwezigheid en voor morgen weer gezond weer op bij de Morning Bell. Dank u en tot gauw maar weer, aftiteling volgt bij deze Motion Picture Soundtrack.

Is dit waar Stanley Kubrick op doelde met 2001: A Space Odyssey (1968):
De film begint in de oertijd, wanneer apen heer en meester zijn over de aarde.
Het tweede deel speelt zich af in 1999. Op de maan wordt dezelfde monoliet ontdekt in de Tycho-krater. Men komt er achter dat de monoliet afkomstig is uit de buurt van de planeet Jupiter.
Het derde deel van het verhaal gaat over een astronaut.
Tijdens zijn slaap worden zijn geest en herinneringen uit zijn lichaam verwijderd. Hij wordt gereconstrueerd als een nieuw wezen behept met een eeuwig leven dat leeft en reist tussen de sterren: een zogenaamd "Star Child" (sterrenkind).

Het sterrenkind keert terug naar ons zonnestelsel en kijkt uit over de Aarde. (Bron Wikipedia)

Toch maar het boek eens gaan lezen. De soundtrack heb ik er al bij.

Uhm ok. Maar zeker een tof plaatje ja

De hoes vind ik het mooist van dit album ....Liefhebbers; veel luisterplezier.