Radiohead - Kid A (2000)

Paar nummers beluisterd: Evertything in its Right place is ongeveer het enige nummer dat mij kan interesseren tot nu toe.

Kan al na de eerste luisterbeurt zeggen dat dit echt een groeiplaat is iig. Ga hem dus zeker nog een paar keer even goed luisteren en laten bezinken voordat ik er cijfer voor geef.

How to disappear completely laat je daadwerkelijk even van deze wereld verdwijnen. Dit is een ongelooflijk meeslepend nummer. De experimentele muziek maakt dit het beste album van deze band.

0,5 erbij, mijn favoriet van Radiohead en hoort gewoon thuis in mijn top 10

Het op een na beste album van Radiohead, vooral met dank aan het extreem constante niveau op dit album. Alle nummers zijn gewoon heel erg goed, anders dan op The Bends, waar nog een paar nummers tussen zitten die ik af en toe toch skip, zoals Black Star. Deze kan nog niet tippen aan OK Computer, maar maakt ook zeker kans op een plek in mijn top 10.

Dit is een album waar ik in het begin moeite mee had. Ik kon toen met name The Bends en Ok Computer en dan is dit wel een slag anders. Ik heb dit album dus ook genoeg kansen gegeven, maar uiteindelijk ging het me steeds meer bevallen. Ik geef hier gewoon een 4,5 voor.

Het tweeluik Optimistic/In Limbo is echt geweldig. Kan ik helemaal in op gaan.

Gaat er wel eens een dag voorbij zonder dat er voor de zoveelste keer dezelfde opmerkingen over heel de Radiohead-catalogus gemaakt worden?

Nee.

Welke opmerkingen bedoel je?

allemaal?

Hoe kun je dit album dan beoordelen zonder het te vergelijken met de rest van Radiohead's albums? Ik vind het in elk geval heel moeilijk om niet te zeggen dat ik een ander album van Radiohead (in dit geval OK Computer) net iets beter vind dan deze. Op die manier wordt het een beetje in perspectief gesteld voor mezelf en dat vind ik wel makkelijk.

Ik vind OK Computer een van Radiohead's beste album. Samen met deze toch. Deze 2 Kun je heel moeilijk vergelijken, ze hebben 2 hele verschillende sferen.
Ik Vind ze alle twee echt heel goed maar op een andere manier, ik moet ze ook op andere momenten afspelen.

Ik ben een groot liefhebber van Radiohead maar dit album kan mij na een lange tijd nog steeds niet bekoren. Ik vind alleen optimistic erg goed.

Ik stop met Radiohead, ik heb ok computer en deze beluisterd en ik hou er gewoon niet van. Ik ga mijn stemmen verwijderen want ik kan niet eerlijk over de albums oordelen...

Na het meesterwerk "OK Computer" is het natuurlijk moeilijk om met een waardige opvolger op de proppen te komen. De gemakkelijkste weg is een kopie ervan uit te brengen, maar Radiohead slaat gewoon een nieuwe richting in, die van de elektronica.
Het album heeft meerdere luisterbeurten nodig en de songs maken niet zo'n verpletterende indruk als die van "OK Computer" maar het album is in zijn geheel toch geslaagd. Een nieuwe start voor Radiohead.

The National Anthem

How To Disappear Completely

Zelfde hier. Raakt me tot nu toe helemaal niet en ik heb tevaak de neiging om hem gewoon maar af te zetten.

die basslijn in the national anthem is geniaal.

Dat ook.

Dit album kan mij na vele luisterbeurten nog steeds niet bekoren. The Bends vind ik geniaal, Ok Computer vind ik in tegenstelling to velen hier "ok" maar dit valt in de categorie "vervelend geneuzel en experimenteel gewauwel"

Staan een aantal leuke nummers op "Idioteque, National Anthem, How to dissapear Completely" maar de rest is echt op het randje van zwaar vervelend.

Mijn absolute nummer 1. Op z'n best 's nachts wanneer het volledig donker en muisstil is. Dan dit album opzetten en je er volledig door laten meeslepen. Nooit heeft een album mij zo geraakt als 'Kid A'.

Hoewel ik best kan begrijpen wanneer mensen dit niets vinden. De zangstijl van Yorke is voor mij fantastisch, maar begrijpelijk dat anderen het zagerig vinden. Ik kan iedereen alleen aanraden om 'Kid A' op z'n minst enkele keren te draaien. Niet als achtergrondmuziek, maar laat het volledig tot je doordringen. Als het dan nog niets wordt, even goede vrienden

In elk geval, 'Kid A' mag m'n top-10 aanvoeren en is voorlopig het enige album dat ik met de volle pot beloon.

Ik ga me ook eens aan de recensies wagen en begin met mijn favoriete album van een van mijn favoriete bands.

Het album begint met Everything In It's Right Place, wat een redelijk rustig nummer is met veel effecten en achtergrondgeluidjes, waardoor het je, mede door de vele herhalingen in de tekst, een beetje in trance brengt. Het is dus een hele lekkere openingstrack, het brengt je gelijk helemaal in de mood voor de rest van het album.
Kid A borduurt hier een beetje op voort, ook een deuntje, hier op de piano, dat door het hele nummer terugkomt en allemaal effecten. Ik vind het het minste nummer van het album, vooral de vervorming van Thom Yorke's stem komt er niet helemaal goed uit.
Hierna gaan we verder met The National Anthem, wat ik het beste nummer vind dat Radiohead gemaakt heeft. Het begint al met dat legendarische basloopje en op het moment dat de blazers erbij komen is het feest compleet met een fantastische climax tot gevolg.
How To Disappear Completely is dan een goed nummer om weer een beetje op adem te komen, maar is wel ontstellend mooi. Het is een beetje een atmosferisch nummer met een geweldige sfeer, het laat me echt even van de wereld verdwijnen.
Treefingers is dan het nummer dat de eerste helft van het album met de tweede helft verbind. Het is dus een soort van een filler, maar wel een van de goede soort. Het schept een sfeertje en verveelt ook in zijn geheel niet.
Na Treefingers gaat het album weer verder met de tweede helft. Deze begint met het geweldige tweeluik Optimistic / In Limbo. Optimistic is een van de weinige nummers waarin de gitaar duidelijk te horen is en heeft een mooi riffje. Vooral het moment waar het nummer iets versnelt is erg mooi.
Optimistic loopt dan naadloos over in In Limbo, wat weer een iets meer sferisch nummer is. Weer is er een herhaling van een bepaald deuntje, weer op een piano. Dit geeft net zoals de vorige keren een mooi effect en zorgt voor dat gevoel dat ik alleen maar kan omschrijven als een trance. Erg knap van de mannen dat ze dat steeds weer voor elkaar weten te krijgen.
Idioteque is weer een echte Radiohead-klassieker, maar niet zoals op de albums hiervoor. Het nummer draait om een beat (ik denk dat het een sample is), waaromheen de rest van het nummer gemaakt is. Net zoals veel andere nummers op dit album gaat het om herhalingen van hetzelfde thema en dezelfde tekst, maar niet zodat het verveelt. Het is zo mooi slepend dat je je bijna niet kunt bedwingen mee te gaan bewegen.
Morning Bell is dan ongeveer wat de titel zegt wat het is. Het is echt een ultiem wakker-word-nummer, met lekker relaxte drums en een mooi gezongen tekst. Vooral de stukjes met gitaar(?) en bijbehorende hoge tonen vind ik erg mooi.
Motion Picture Soundtrack is dan een echte outro dat begint met een orgeltje. Dit heeft wel iets, maar het ligt niet echt in lijn met de rest van het album, dat veel frisser klinkt dan dit laatste nummer. Ook de zang is een beetje langzaam. Al met al dus niet mijn favoriete nummer van dit album.

Over het algemeen ben ik dus erg enthousiast over dit album en ik vind dat Radiohead de goede kant op is gegaan met dit album. Een tweede OK Computer hadden ze waarschijnlijk niet kunnen maken en stilstand is achteruitgang, dus moet je vooruit. Dat is precies wat Radiohead gedaan heeft met dit fantastische album tot gevolg. Vijf terechte sterren voor dit meesterwerk.

Mooie recensie, en inderdaad een meesterwerk! Elk nummer vind ik gewoon echt even geniaal...

Wat weerhoudt je dan van de 5 sterren?

Het is een voorrecht om mijn allereerste bericht te mogen spenderen aan een album die m'n leven -in positieve zin- veranderde.

The Bends en OK Computer stonden reeds in m'n zieltje gebrand toen deze Kid A een poging deed om m'n grootste teleurstelling ooit te worden. Wat was er gebeurd met die geniale band waaraan ik m'n hart verloren had?
Elektronisch geneuzel, dat was het! Destijds was ik daar nog niet klaar voor maar hoe kon ik dat weten. Laat staan toegeven!

Toen werd ik ernstig ziek. M'n bed kwam ik met moeite uit, lezen ging niet langer en m'n sociale leven ging de dieperik in.
Na een maand begon ik te puzzelen, dat ging nog net.
Niemand die jou opjaagt, je neemt gewoon alle tijd die je nodig hebt. Dat was nu net hetgeen ik nodig had. Terwijl ik puzzelde kon ik ook een muziekje opleggen.

Het was in die tijd dat ik Kid A ging waarderen, dat ik verliefd werd op die enerverende klanken.
Bleek plotseling dat het een conceptalbum was. Er was potverdikke over nagedacht! Kid A bleek niet te bestaan uit 10 nummers, het was een nummer. Een breed uitgesponnen nummer dat voor mij geschreven was, ik voelde me als een kolonist. Op deze grond had nog nooit iemand voet gezet, het was aan mij om de eerste stap te zetten.
U begrijpt het goed, omdat ik niet langer naar buiten kon gaan vluchtte ik weg in m'n verbeelding en dus ook in muziek (die m'n verbeelding voedde).
Kid A was mijn wereld, hier kon ik ronddwalen. Hier was ik eindelijk weer gelukkig.

"I'm not here, this isn't happening" zingt Thom, zo voelde het ook voor mij. Het kon niet waar zijn dat ik als jonge mens zijnde plotseling niet langer kon deelnemen aan het leven. Dit kon niet waar zijn, het was zo onwerkelijk. Gelukkig was Thom daar om m'n gevoelens te uiten, zodat ik me niet langer alleen op de wereld voelde.

Dit album bood me troost, was m'n licht in donkere dagen en daar ben ik dankbaar om.

Ook zonder de sentimente waarde blijkt het uiteindelijk een ijzersterk album te zijn.
Pure klasse.

Mooi verhaal, Soton Coeur. Het is altijd goed om te lezen hoe muziek mensen diep kan raken. Dit toont maar weer eens het belang van goede, oprechte muziek aan.

Mooi bericht! En welkom op de site.

Een mooi verhaal inderdaad. muziek kan de pijn verzachten, en muziek als op deze plaat is daar uiterst geschikt voor