Radiohead - Kid A (2000)

Dit is idd een album dat je moet leren apprecieren. Niet dat iedereen dit een even goed album zallen vinden, gelukkig. Het is gewoon een album die tijd nodig heeft om je te vatten op de manier waarop Thom York en co het hadden bedoelt.

Dit schijnt ook een van de slechtste tours geweest zijn, dat vind ik raar omdat ik live materiaal van deze cd heb gehoord en dit stond mij zeer aan. Dit is een serieuze meerwaarde geworden in hun repertoire om live te brengen. Wat een groep.

Het blijft een lastig stukje muziek.

Kan die Thom Yorke ook nog zingen ipv dit gebler?

Ligt eraan of zn stem je ligt ... in jou geval is het antwoord denk ik vooral 'nee'.

Fantastisch album, ik vind het mischien nog wel een beter album dan 'Ok computer'...

Niet zozeer dat ik de nummers per stuk heel geniaal vind, maar het geheel is echt perfect. Als ik deze op zet, kom ik altijd te laat .

Wel elk nummer heeeel sterk hoor als ik ze per nummer beoordeel!

Mischien moet je, weet je... gewoon wat vroeger beginnen met luisteren

Néêè, dat vind ik maar een gek idee!

wow, wat een album. Muziek wordt hier kunst en kunst muziek. Zo mooi, zo magisch, zo overweldigend. Beste nummers zijn 1 en 4
pas 1 luisterbeurt dus album zal wellicht nog groeien.

4,5

ik vind everything in it's right place misschien wel het beste nummer van radiohead, evenals How to Disappear Completely, ook vind ik Ideoteque een zeer goed nummer. Optimistic vind ik ook wel een lekker nummer, maar daar staat echter de ongelofelijke pokkeherrie van een national anthem tegenover, ik begrijp werkelijk bij mijn god nog steeds niet wat mensen in dat nummer zien. De rest van de nummers moet ik nog een beetje op me in laten werken.

The National Anthem heeft eerst al dat geniale basloopje in het begin en gaat daarna helemaal los met die blazers, dat kan toch bijna niet anders dan geniaal zijn. Ik vind het het beste nummer dat Radiohead gemaakt heeft, maar ik had er wel een heleboel keer luisteren voor nodig om dat te beseffen. Mijn advies is dus: vaker luisteren!

The National Anthem is inderdaad geniaal, de intro, wanneer Yorke begint te zingen, de blazers,...Alles zit gewoon juist in dit nummer.
En Ideoteque vind ik ook zeer goed, zo'n opzwepend nummer en uiteraard ook nummers 1 en 4 zoals ik reeds eerder vermeldde.
Morning Bell kan mij het minst boeien, in Limbo misschien nog minder, maar die outro maakt alles toch nog goed voor mij.

ik vind motion picture soundtrack ook briliant, In Limbo vind ik ook erg fijn om naar te luisteren, en Treefingers vind ik heerlijk rustgevenddus ik moet dus zeggen dat ik dit een briljant album ik ben alleen niet kapot van Morning Bell en National Anthem, hoewel National Anthem wel steeds minder pijn doet aan mijn oren.

Morning Bell is ook geniaal anders! Lekker gejaagd sfeertje door die drums.
The National Anthem kan ik me best van voorstellen dat je die niks vindt, maar misschien is dat wel een groeinummer. Maarja, dat is toch wel ée'n van de minder toegankelijke nummers, met al die blazers door elkaar.
Als ik dan echt een minder nummer zou moeten kiezen, zou het Motion Picture Soundtrack zijn.

How to disappear completely is voor mij het beste wat Radiohead ooit gemaakt heeft. Hemels mooi!!

Zo mooi als bij de DVD 'meeting people is easy' Thom Yorke in een gigantische zaal in zijn eentje 'how to dissappear completely' op acoustische gitaar speelt...

Beeld heel mooi uit wat Thom Yorke's gevoel bij dit nummer is volgens mij!

YouTube - radiohead- live in paris, 2001

Of deze versie van het nummer! Dit is trouwens het hele concert achter elkaar toen youtube nog geen tijdslimiet had. Een uur lang genieten van live Kid A en Amnesiac materiaal.

[Lichtelijk off-topic] Youtube heeft nog steeds geen tijdslimiet hoor! Bekijk dit maar is: YouTube - [HQ] Radiohead at Glastonbury 2003 [Full Concert].

Heb deze plaat een tijdje geleden gekocht, en na een 10-tal luisterbeurten boeit hij mij nog steeds niet.

Ik had nogthans hoge verwachten, maar valt me dik tegen. Er blijft amper iets hangen, en ik vind het meer gezeik dan wat anders eigenlijk.

Tja, zal aan mij liggen waarschijnlijk...

En aan mij ook

Bij mij is het niet zo dat er niets van blijft hangen. Ik was er meteen bij de eerste luisterbeurt door gegrepen en het heeft me nooit meer losgelaten. Aan het album zal het niet liggen, dus ja...

Het heeft bij mij even geduurd. Maar als het kwartje valt dan heb je ook wat. Wat mij betreft hun meesterwerk.

Dit is nou echt een album van Radiohead van wat ik van ze verwacht.
Veel vaag gezang en ge-experimenteer, geweldig.

Kid A is voor mij waarschijnlijk wel hét groeialbum. Het is echt van een 0,5* naar een 5* gegaan. Het begon allemaal met dat toen ik op de site kwam, ik meteen OK Computer ging luisteren, omdat dat de nummer 1 was en is. Vond ik een goed album, dus ik ging meer van Radiohead luisteren. Toen ik voor het eerst deze opvolger luisterde, dacht ik: wat is dit in godsnaam? Is dit muziek? Ik was toentertijd nog helemaal niks gewend, de experimenteelste muziek die ik kende was van de Gorillaz en voor de rest luisterde ik Good Charlotte enzo. Maar in plaats van dat het een openbaring voor me was, heb ik het nog een keer geprobeerd en het er toen maar bij gelaten, ik vond het veel te vaag.

In de komende jaren heb ik het volgens mij af en toe nog eens geprobeerd, en ik heb geen idee wanneer, maar op een dag viel het kwartje. Wauw, dit is goed! Wat een geweldig nummer is dat eerste nummer toch! En ik ging het steeds meer waarderen, per stuk vielen alle nummers op z'n plaats. Tot ik het eindelijk begrepen had, dit is een waar meesterwerk!

Bij de intro van Everything In Its Right Place zit ik al meteen helemaal in de muziek, en dan hoor je de stem van Thom op een rare manier vervormd er vaag doorheen. En dan gaat ie echt zingen, en ik zou je nou echt niet kunnen vertellen wat ik er zo geweldig aan vind, maar het vormt gewoon één geheel, de sfeer is geweldig, de geluiden, alles. Er wordt hier al meteen met electronica geëxperimenteerd en het pakt goed uit! Dit is dan ook m'n favoriete Radiohead nummer, en één van m'n favoriete nummers aller tijden! Overigens klinkt de stem ook apart, ik kan dat niet goed beschrijven, maar samen met de electronica zorgt het voor een vervreemdingseffect. Ik heb ook ooit gelezen dat iemand dit het minste album vond omdat het zo ver weg van hem stond en dat kan ik heel goed begrijpen! Ik zie dat zelf echter niet als een minpunt, en ik denk zelfs juist als een pluspunt. Dat vervreemdingseffect komt overigens nog wel vaker terug.

Kid A begint met een geweldig intro, wat echt voor spanning zorgt. Dat melodietje in het begint wekt vooral veel spanning op. Dan komt de stem van Thom erin, en daar heb je het vervreemdingseffect al, zijn stem is behoorlijk vervormd, zijn stem klinkt heel raar, een stuk lager dan normaal, en eigenlijk niet echt mooi. Daarom duurde het bij dit nummer het langste voordat ik het echt kon waarderen... De muziek zelf vind ik namelijk erg goed, maar die stem... Ik ben er nu echter aan gewend, maar het is zeker weten behoorlijk vervreemdend. Op bepaalde momenten lijkt het net alsof National Anthem gaat beginnen, omdat je dat basloopje hoort. En er is ook wat ambient in het nummer verwerkt, erg mooi vind ik zelf. Het eindigt met een huilende baby, uiteraard weer wat vervormd.

Dan begint National Anthem met één van de beste riffjes ooit. Je hoort er allemaal geluidjes doorheen. Je hoort al wat blazers, wat al een voorbode is op wat er gaat komen, en Thom begint te zingen. Het klinkt behoorlijk, ja hoe noem je dat..., hol. Alsof hij zingt in een gigantische ruimte die helemaal leeg is. Na een tijdje komen de blazers dan echt. Het begint wel leuk met een leuk melodietje, dan komt er nog een doorheen en uiteindelijk leidt het tot een hele kakafonie, waarbij Thom z'n best moet doen om er overheen te komen. Klinkt in het begin nogal afschrikwekkend, maar nu vind ik het geweldig. Geweldig nummer!

How To Disappear Completely (die titel alleen al!) is een mooi rustig akoestisch nummer. Toch zorgt ook de electonica die wel in het nummer zit voor dat beetje vervreemding wat typerend is voor dit album. Prachtige muzikale begeleiding, prachtig gezongen, prachtig nummer gewoon! Favoriet van velen, en ook wel één van mijn favorieten. Mooie opbouw, werkt mooi naar een climax toe.

Dan krijgen we een ambient nummer. Geen idee of het voor ambient goed is, want ik ken helemaal niks van het genre, maar ik vind het wel een mooi tussendoortje, wat perfect op het album past en het ook in twee delen verdeelt. Het is lekker rustgevend, en het klinkt ook wel mysterieus.

Dan krijgen we Optimistic, het nummer wat het minst experimenteel is, en het meest terugslaat op OK Computer en The Bends. Dit is gewoon een erg lekker rocknummer. Veel heb ik er niet over te zeggen, het minst bijzondere nummer van het album, maar wel erg goed. Lekkere instrumentatie, ook lekker om mee te zingen eigenlijk. Het nummer wat het meest in je hoofd blijft hangen en er dan ook echt niet meer uit wil gaan, wat totaal niet erg is.

En dan een geweldige overgang naar In Limbo. Dit is een heerlijk meeslepend nummer, vooral door de instrumentatie, die overigens heerlijk is, net als de zang. En dan nog een leuk electronisch melodietje erdoorheen. En dan dat einde van het nummer. Waar het hele nummer wordt vervormd, geweldig gedaan.

Idioteque, nog zo'n geweldig nummer. Veel electronica. Electronische drums dragen het hele nummer, waardoor nog heleboel andere electronische dingen zitten. En daar de zang nog over. Die ik in dit nummer echt super vindt. "This is really happening, happening!" Zo geweldig gezongen. En dan die achtergrondzang erdoorheen. Het voelt gewoon zo compleet aan, alles klopt, en alles valt op zijn plaats.

Morning Bell sluit dan perfect op het einde van Idioteque aan. Het is echt een prachtig nummer met een heerlijk gejaagd sfeertje door de drums erin. Ook hier weer heerlijke zang. "Releaaaase me!" Gitaar komt erbij. En weer lijkt het gewoon precies te kloppen. Het is weer precies op z'n plaats. Echt gewoon een perfect nummer wat mij betreft.

Dan krijg je Motion Picture Soundtrack, wat als een begrafenisnummer klinkt. Dit was voor mij ook één van de moeilijkste nummers om te waarderen, vond het eerst maar saai. Het blijft toch één van de mindere nummers van het album. Maar wel mooi. Ook een mooie afsluiter van het album. Naja, eigenlijk niet helemaal, want er komt nog een hidden track achteraan. Dat stelt echter niet veel voor. Maar dat maakt niet uit, want het duurt niet lang, want we hebben al een heel geweldig album achter de rug.

Een welverdiende vijfsterrenscore! En uiteraard een plekje in m'n top 10.

Wel grappig is dat Thom op een gegeven moment tijdens In limbo zingt ´you´re living in a fantasy´...

Kan best zijn dat deze plaat mij minder doet dan tijdens een of meer vorige luisterbeurten, maar nu laat ik mijn 4,5 nog staan.

Vandaag teruggekomen van 5* naar 4,5* en uit mijn top 10 gehaald. Daarvoor in de plaats komt In Rainbows, daarop zijn de uitschieters misschien iets minder hoog, maar het algehele niveau is constanter vind ik.

Ik blijf dit een fantastisch werkje vinden, maar ik heb gemerkt dat de beoordeling teveel steunt op mijn favoriete nummers van het album, How To Disappear Completely en Idioteque. Het begin tot en met Treefingers vind ik erg goed, maar daarna gaat het niveau iets omlaag, hoewel nog steeds goed.

Wat Radiohead hier gedaan heeft, is sowieso een groot compliment waard, alleen al vanwege de koerswijziging na het succes van OK Computer. Al met al een zeer geslaagd experiment, waarin elektronica een belangrijker plaats inneemt.

Soms kan dit me helemaal meenemen en is een luisterbeurt gewoon een trip, fenomenaal!

Toch is de drum intro in Morning Bell ook geniaal.

Voor mij behoren de albums van Radiohead tot de beste die de popmuziek heeft voortgebracht. Binnen die serie zijn Kid A en Amnesiac op hun beurt het meest grensverleggend.

Het liefst neem ik beide mee naar het onbewoonde eiland. Mag er slechts één in de koffer, dan wordt het Kid A. Dit album is net iets minder grillig, waardoor de zeer aangename roes geen moment wordt verbroken.

Hmm, deze vind ik erg moeilijk, er staan goede nummers op, maar een How To Disappear Completely, ik kan er niet heel veel mee... Vreemd, aangezien ik Amnesiac wel erg goed vind.

Opvallend dat je juist met dat nummer niks kunt; HTDC wordt over het algemeen toch wel beschouwd als een van Radioheads beste nummers.

Er is hoop. Ook ik kende Amnesiac eerder en vond aanvankelijk Kid A wat minder.
Nu niet meer!