Radiohead - Kid A (2000)

Ja, dat weet ik, ik vind het ook opvallend, zeker ook omdat ik Exit Music het beste nummer vind en ik had verwacht een soort tweede EM te horen...

naar mijn mening toch een heel stuk beter dan ok computer

Kid A is stiekem het enigste album van Radiohead dat ik echt goed vind.

Zelfde niveau als OK en ontzettend overated in mijn ogen. Maar slecht is het totaal niet en The National Anthem is zelfs briljant

terecht nr. 15 in de top 250 .

Kid A+(=10)

Kid a is misschien wel een van de meest verrassende albums die ik ooit in mijn leven gehoord heb. Ik had al langer ervaring met Radiohead en ik had zelfs al Ok computer thuis liggen. Maar zelfs met die bagage kon ik niet voorspellen welke genialiteit op mij afgevuurd zou worden. het is dan ook een werkelijk vervreemdend album. Dit komt door het personale standpunt van dit album. Bij Ok computer stond je als het ware naast Thom Yorke die verteld over zijn diepste emoties. Bij dit album is het net alsof je Thom Yorke bent. Je voelt de angst en de vervreemding van de wereld, die dit album uitstraalt, aan den lijve.

Maar ook voor mij persoonlijk was deze 50 minuten durende trip een openbaring die een jaar een nodig had om volledig te bezinken. Bij dit album heb ik mijn eerste bericht als MuMe'er gezet. Nu bijna 1000 berichten verder probeer ik het jaar af te sluiten met een uitgebreide recensie.

Het album pakt je gelijk bij de eerste seconden beet. De opener heeft een repetitief ritme wat erg hypnotiserend werkt. De elektrische piano is heerlijk helder. Normaal perkt ,al te heldere ,instrumentatie het gevoel van een nummer in(te sanitised) hier versterkt het de emoties juist. Thom Yorke gebruikt zijn stem hier meer als instrument. Everything is in the right place met deze geweldige opener. 5*

Bij Kid a verschuilt Yorke zijn stem onder een diepe lage distortion wat voor mij een apart effect geeft. Wel weer een simpele beat. Het nummer wint hierdoor wat intimiteit maar het had wel wat meer aangekleed mogen worden. Aan de andere kant neemt de abstractheid wel deel aan de sfeer van het album. 4,0*

The National Anthem is voor mij het allerbeste nummer op dit album. Een van de meest geweldige baslijnen om mee te beginnen. Het heeft iets zenuwachtigs ,iets angstigs alsof je ergens voor aan het vluchten bent. De elektronica er om heen maakt geheel ook nog eens erg mysterieus.. De stem van Yorke heeft ook iets gehaast door de glazige effecten van de mix. de eerste blaas instrumenten komen er bij. Eerst nog redelijk onopvallend maar tien seconde later zitten we al in de eerste climax. Een overvloed aan geluid die bij een eerste luisterbeurt geheel overrompelt. Thom Yorke probeert nog over de instrumenten heen te schreeuwen maar ook hij kan deze vulkaanuitbarsting van oorverdovend maar bloedmooi lawaai niet stoppen. Even lijkt deze climax van de blazers uit te doven. Het is echter slechts schijn want een nieuwe climax begint al weer aan zijn opbouw. Een afsluitende kakofonie die de luisteraar volledig leeg achterlaat. Een nummer met een geweldige sfeer opbouw en twee onvergetelijke climaxen. 5*

How to dissappear completely leidt samen met het vorige nummer dit album. Waar the National anthem nog zenuwachtig en snel overkwam heeft dit nummer een rechtlijnige opbouw. De strijkers brengen veel sfeer en spanning in het nummer. zij worden bij gestaan door de zweverige elektronica . dit nummer weet je op te slokken in een emotionele spiraal waar je pas aan het eind van het nummer uit weet te komen. Het nummer bouwt op naar een briljante climax waar thom yorke met zijn originele stemgeluid de luisteraar compleet sprakeloos achterlaat. tijd voor een rustig relativerend nummer. 5*

Treefingers is gewoon een rustig ambient nummer als tussendoortje maar dat mag ook wel na 3 briljante tracks. het is net alsof we onder de aarde zitten met dit nummer met het water dat naar beneden druppelt. Ondanks het relatief slome tempo is het nummer voor de volle 3,5 minuut spannend. Mysterieus en duister. 5*

Optimistic doet als enigste track enigszins terugdenken aan Ok computer. Het nummer is echter wel abstracter dan elke song die op de voorganger stond. . Het nummer portretteert de valse hoop. het hoofdritme van nummer heeft iets pop-achtigs waardoor het nummer haast pakkend word. de achtergrond geluiden geven dit nummer wat extra klasse 5*

De overgang van optimistic naar in limbo is prachtig gedaan. Het nummer zelf is lekker dromerig. er vind een Heerlijke interactie plaats tussen de keyboards gitaren en de stem van thom yorke. Tel daar wat elektronische effecten en tapegeklooi bij op en je hebt werkelijk een leuk nummer. het nummer is weliswaar niet zo visionair als pakweg een national anthem maar nog steeds een erg leuk nummer om te beluisteren. 4,5*

Idioteque is alweer een hoogtepunt. Het nummer is duister,luguber en ietwat zenuwachtig. Het nummer lijkt het meest op Autechre. Sterker nog Radiohead overtreft met dit nummer elk nummer wat ik van Autechre gehoord heb. Het heeft ten eerste een heerlijk ritme wat net zo als everything. hypnotiserend werkt. Het nummer weerspiegeld een bepaalde leegheid die ik terug zie bij de overblijfselen van gebombardeerde steden in de tweede wereldoorlog, als Nagasaki ,Rotterdam en Dresden. Ook de tekst bestaat uit passages die mij aan een bombardement doen denken:

This is really happening, happening
Women and children First
Who's in bunker
Take the money and run
5*

Morning bell is het enigste nummer waar ik enigszins problemen mee heb. het nummer heeft een geagiteerde en lugubere sfeer die ik niet echt op dit album vind passen. Vooral het gedeelde waar "Cut the kids in half" gezongen word vind ik echt dissonant. In mijn gedachten zie ik bij dit nummer een dik mannetje die aan een stuk door over alles en nog wat aan het zeuren is. Maar eerlijk is eerlijk het nummer is zeker niet slecht maar het past volgens mij niet echt op het album. Op het meer modernistische amnesiac past het daarentegen geweldig. 4*

Bij motion picture soundtrack moet ik altijd terugdenken aan de oude disney films. Het nummer heeft iets ouds en vervallen maar ook iets hoopvols en dromerig. Het vrouwenkoortje(vermoedelijk) op de achtergrond is echt een kippenvel momentje. Ik kan er niet bij hoe hoop,verval en een zeker acceptatie van het noodlot zo sterk hand in hand kunnen gaan . zo zouden de mensen tijdens de bevrijding zich gevoeld moeten hebben. De lyrics geven mij echt een brok in de keel. Neem nou eens deze passage:

Stop sending letters
Letters always get burned
It's not like the movies
They fed us on little white lies

Ik hoor helaas mensen weinig over dit nummer dat terwijl het echt(zo als gewoonlijk bij radiohead) de perfecte afsluiter van dit album is.5*

Conclusie: Voor mij is dit album het perfecte muzikale portret van de tweede wereld oorlog. De wanhoop en angst(idioteque en national anthem), het misschien tegen beter weten in hopen op een betere toekomst(optimistic,in limbo) en uiteindelijk de bevrijding(motion picture soundtrack). Op sommige blogsites werd er gesteld dat radiohead het expiriment voor het gevoel liet gaan. Kortom radiohead zou zich overgegeven hebben aan moeilijkdoenerij. Hier ben ik absoluut niet mee eens . voor mij heeft Radiohead hier zijn meest emotionele album tot nu toe gemaakt. Dit album kun je enkel met een 5* sterren rating en een top 10 plaats belonen.

Beste nummers: motion picture soundtrack,national anthem,htdc
Slechtste nummer : morning bell.


voor mij zou hij zelfs nog wat hoger mogen. top 10 werk is dit.

Leuk geschreven stuk. Grappig om te lezen dat muziek door verschillende mensen zo anders ervaren wordt. Bij beluistering van Kid A komen er veel beelden voorbij in mijn verbeelding maar de associatie met WO II heb ik (nog) niet kunnen leggen.

Afgezien van de verbeelding die de muziek teweeg brengt is het petje af voor het lef dat Radiohead had om met deze moeilijke plaat te komen na het succes van de voorganger. Dat soort artiesten en dito platen intrigeren mij altijd wel. Nu bespeur ik ook niet de moeilijkdoenerij die anderen ervaren maar is het een aantal elementen van OK Computer verder uit diepen. Ook op die plaat vond ik de dromerigere songs het hoogtepunt vormen. Ook grappig dat de I've lost my way uit Karma Police weer even terugkomt in In Limbo.

Ik zag trouwens dat ik één van de weinige liefhebbers die Treefingers heeft aangevinkt als favorieten. Die maakt voor mij de trip van How to Dissapear.. toch weer net een aantal minuten langer. Ik hoop hier nog lang van te genieten.

Een intigerende plaat met als fraaiste nummers How to Disappear Completely en Idioteque.
Voor het doorgronden en waarderen zul je 'm vaker moeten beluisteren evenals de andere topalbums van Radiohead.

Echt een geweldig album. In het begin vond ik er echt niks aan. Ik dacht echt: is dit de band die OK Computer heeft gemaakt?
Maar na een hele hoop luisterbeurten vind ik het echt geniaal. Ongeveer net zo goed als OK Computer, maar op een heel andere manier. Dit album weet mij te boeien van begin tot eind. Enige iets mindere moment is Treefingers (het duurt iets te lang). Al de rest is briljant met als hoogtepunten Idioteque en How to Disappear Completely.

radiohead fans surfen nu naar cdwow waar ze vaststellen dat je daar na de eerste 3 cd's nu ook kid a , en de 2 volgende kunt kopen aan een lekker prijsje , volledig geremasterd met bonus cd ( b kanten van singles en een 3 de schijf een dvd ) allen daarheen !!!!

de mijne zijn al besteld !

Geremasterd? Moest dat dan?

in feite niet , misschien hebben ze de klank toch nog wat kunnen verbeteren , ik weet het niet , maar die bijhorende cd en dvd wekken wel mijn interesse !

Ik neem wel genoegen met die 'gewone' cd'tjes. Al die remasters hoeven van mij totaal niet.

Naar mijn bescheiden mening - en ik ben 'n gierige Hollander, dat geef ik toe - niet de moeite waard. Ik geef geen geld uit voor een album dat ik al heb en dat nog altijd in goede staat is, en zo dol ben ik nou ook weer niet op extraatjes.

Zo'n extra tracks brengen dan ook veelal echt weinig bij een plaat. Ik kan me eigenlijk weinig platen voorstellen waar de bonustracks echt nog iets bijbrengen.

De re-issues zijn echt geweldig. Ondanks dat iik alle albums al orgineel heb, heb ik The bends t/m Hail TTT opnieuw besteld. Wat heeft dit album in de re-issue dan extra te bieden? Wat te denken van heldere en mooie opnames van verschillende concerten waaronder Canal Plus? Plus een DVD waarin Radiohead in mooi beeld en geluid een met trompet ondersteunde versie van National Anthem ten gehore brengt! Amnesiac biedt als leuke extra een beeld en geluidsversie van Life in a Glass House (live) ook met trompet. The Bends biedt o.a. de opnames van de Twee-Meter sessies en de topper Talk Show Host. Kortom: open die beurs want de re-issues bieden voor een schappelijke prijs een hoop extra's!

Disc: 1
1. Everything In Its Right Place
2. Kid A
3. The National Anthem
4. How To Disappear Completely
5. Treefingers
6. Optimistic
7. In Limbo
8. Idioteque
9. Morning Bell
10. Motion Picture Soundtrack

Disc: 2
1. Everything In It's Right Place (BBC Radio One Evening Session - 11/15/00)
2. How To Disappear Completely (BBC Radio One Evening Session - 11/15/00)
3. Idioteque (BBC Radio One Evening Session - 11/15/00)
4. The National Anthem (BBC Radio One Evening Session - 11/15/00)
5. Optimistic (Live) (Lamacq Live In Concert: Victoria Park, Warrington, England
6. Morning Bell (Canal+ Studios - 4/28/01)
7. The National Anthem (Canal+ Studios - 4/28/01)
8. How To Disappear Completely (Canal+ Studios - 4/28/01)
9. In Limbo (Canal+ Studios - 4/28/01)
10. Idioteque (Canal+ Studios - 4/28/01)
11. Everything In Its Right Place (Canal+ Studios - 4/28/01)
12. Motion Picture Soundtrack (Canal+ Studios - 4/28/01)
13. True Love Waits (Live) (I Might Be Wrong - Live Recordings)

Disc: 3
1. The National Anthem (Later... With Jools Holland - 6/9/01) [DVD]
2. Morning Bell (Later... With Jools Holland - 6/9/01) [DVD]
3. Idioteque (Later... With Jools Holland - 6/9/01) [DVD]

Ik luister Kid A niet meer zo vaak, maar toch gaat dit album waarschijnlijk nooit meer van zijn nummer 1-postitie af. Kid A heeft zoveel betekend voor mijn muzikale ontwikkeling. Kid A heeft voor mij deuren geopend waar anders ik anders misschien wel nooit van af had geweten.

Ik denk dat deze Kid A veel heeft betekend voor vele muziekliefhebbers onder ons... bij mij heeft ze ook echt bijgedragen aan mijn muzikale ontwikkeling.

Deze plaat kan ik tot nu toe met 2 andere projecten vergelijken namelijk met Low van David Bowie en met Brian Eno & David Byrne - My Life in the Bush of Ghosts. Wat ook groot pionierwerk was in die tijd. Voor Kid A was denk ik het werk van Brian Eno toch wel de grote inspiratiebron samen met enkele Dj uit die toenmalige scene... dan denk ik bijvoorbeeld aan Dj Shadow...

Maar toch echt top dat deze band zo'n plaat kan afleveren en de rockwereld zo kan veranderen... Puik werk van Thom York en co...

Kid A is toch meer geinspireerd door Autechre, Boards of Canada, The Notwist, ed. Bij sommige nummers ligt het er ook best wel dik bovenop, bv. The National Anthem en Idiotheque.

Tipje van de sluier:
The Notwist - Shrink (1998)

Dit is een album wat ik toch wel erg lang heb laten liggen, maar ik begin zo langzamerhand toch wel te begrijpen wat hier zo mooi aan is.

How to Disappear Completely, misschien wel het beste nummer van Radiohead

Bedankt voor de tip herman, ik zal deze bands zeker eens gaan checken... want deze plaat blijft toch aan de ribben hangen...

Nummer 1 in de pitchfork top 200

die speciale deluxe uitvoering met extra cd en dvd live is zeker echt de moeite waard en een must voor de fans , het is niet zomaar wat bonus demo's erbij en ze gaan het wel kopen , dit is een prachtige uitvoering !!!!!!!

Ben dol op OK Computer, The Bends, dus zou ik deze ook goed moeten vinden, denk ik... ? Ben 'em nu maar eens een keer aan het downloaden, ik hoor er zoveel goeds over...

Tja, dit werd destijds toch ervaren als een behoorlijke breuk met het verleden. Veel Radiohead-fans zijn bij dit album afgehaakt. Daarentegen zijn er ook ontzettend veel (waaronder ik) de band interessant gaan vinden dankzij dit album.

Dat zegt echt niks, want Kid A is echt behoorlijk anders, vergeleken met OK Computer en The Bends. Geef het album ook de tijd en schrijf hem niet meteen af. Ik vond hem helemaal niks, toen ik hem voor het eerst hoorde.

Dank voor de tip, will do!

Ik beluister dit album liever dan haar befaamde voorganger. Zelf vind ik net name de instrumentaties een stuk beter, zeker omdat het allemaal wat vaags over zich heeft. Daardoor blijft Kid A over de gehele linie interessant en spannend. The National Anthem blaast me ook nog eens weg, wat een fantastische combinatie met jazz is dat. Verder vind ik de zang niet onaardig, maar ik ben er al wel achtergekomen dat ik niet voor de zang een Radiohead plaat opzet.

Officieel ook mijn favo Radiohead plaat (wat inhoud dat ik hem beter vind dan (hoe kan het ook anders) Bends en OK). Duurde ook hier heel lang voordat ik dit op waarde kon schatten. Het kwartje viel gek genoeg toen ik een liveplaat van Radiohead beluisterde en Yorke helemaal los ging met Idioteque. Kippenvel all over the place. Geweldig. Weet niet meer welke liveplaat dat was, maar weet nu wel dat deze plaat regeert!

Dat zal waarschijnlijk I Might Be Wrong: Live Recordings zijn geweest, denk ik