The Knife - Silent Shout (2006)

Origineel, authentiek en moedig

José González scoorde ermee, maar de oorsprong van het akoestische gitaarliedje Heartbeats ligt bij electronica-duo The Knife. Het blijft een vervreemdende ervaring om het origineel te horen dat op The Knife’s tweede plaat Deep cuts staat. Plots hoor je geen warme gitaarsnaren meer, maar veel hardere electronische begeleiding. Maar toch klinkt dan de bekende melodie en de bekende teksten.

Het Zweedse tweemanschap The Knife, bestaand uit broer en zus Olof en Karin Dreijer, heeft een derde plaat gemaakt, Silent shout, en die is ronduit fantastisch. Zo hoort het dus: vernieuwend, verrassend, vervreemdend, dan weer op het verkeerde been zettend, dan weer de luisteraar bij de lurven grijpend. En vooral: uitdagend.

Silent shout is niet te bevatten in een paar keer draaien. Deze plaat moet je langzaam ontdekken. Opener Silent shout doet vermoeden dat dit een Tiësto-achtige tranceplaat is, maar dat is slecht schijn. The Knife laat je alle kanten van je eigen gemoed zien. Op het ene moment wordt je meegesleept door goed klinkende ritmes en lekkere melodiën, het andere moment ben je volstrekt de draad kwijt vanwege de eigenzinnige wendingen in de muziek.

The Knife maakt donkere, bijna morbide muziek. Pitchfork omschrijft de plaat treffend als ‘haunted house’. De recensent gaat zelfs zo ver de plaat te vergelijken met Kid A van Radiohead. Silent shout is beurtelings duivels en liefelijk. Knap is dat The Knife maximaal effect bereikt zonder zich te verliezen in complexiteit en moeilijkdoenerij. De muziek is rechtdoorzee, helder, soms zelfs verrassend simpel.

In de muziek van The Knife hoor je allerlei andere muzikanten terug. Synthi-loopjes van Kraftwerk, de zang van Björk en Kate Bush, de ritmes van Röyksopp, de spookachtigheid van de IJslanders van Múm. Voor de duidelijkheid: The Knife is geen kopieerfabriek, deze referenties geven alleen aan waar de verschillende liedjes aan doen denken. Björk blijft als vergelijking het sterkst achter. Je zou kunnen zeggen dat The Knife verdergaat waar Björk is opgehouden. Ook zij combineerde melodieuse zang met electronica. The Knife gaat daar nog wat verder in. Dance en electonica is hier de basis, maar dat wordt wonderwel met gezongen coupletten en refreintjes gecombineerd.

Bijzonder is ook dat de plaat niet onpersoonlijk en afstandelijk is. The Knife raakt je in je ziel, grijpt je bij de strot. Olof Dreijer zegt daarover tegen online muziekblad KindaMuzik: ‘We hebben in het verleden veel moeite gehad om mensen ervan te overtuigen dat je niet met een gitaar aan het kampvuur over verloren liefdes hoeft te zingen om toch heel persoonlijke, ontroerende muziek te maken. Juist met uitgesproken personages en complexe synthesizers heb je de vrijheid om je volledig uit te drukken zoals je dat zelf wilt, zonder je in de vertelling te hoeven beperken tot een instrument of je eigen persoon.’

Silent shout is een onwaarschijnlijk creatieve, authentieke en moedige plaat. Natuurlijk zijn niet alle nummers meteen even mooi, daarvoor is de plaat te experimenteel. Maar na verloop van tijd overtuigt de plaat volkomen.

Vind deze toch nauwelijks inspirerender dan de voorganger.. misschien iets consistenter niveau, maar daarentegen staan hier eigenlijk geen echte pakkende songs op en op de voorganger wat meer.

Dance, meestal ben ik daar erg negatief over, wat bliepjes. Maar nu werd mij dit album getipt en het werd erg positief beoordeeld, dus ik was erg benieuwd.

Het eerste nummer ging bij mij het ene oor in en het andere oor uit, echt niks bijzonders. En ook het tweede nummer vind ik niet super, het is niet slecht, maar ook niet heel erg goed. Maar The Captain is dan wel beter, de eerste 3 minuten sowieso, maar dan komen die vervormde stemmen en dan vind ik er helemaal niks aan. En ook het nummer waarvan Ataloona zei dat ik het wel goed zou vinden is niet echt geweldig. Volgens mij gaan deze plaat en ik geen vrienden worden. En heb ik ook gelijk in, de rest vind ik ook niet goed.

Dit gaat het niet worden voor mij en Dance zal volgens mij nooit mijn genre worden. 1,5 ster voor The Knife.

De opener greep mij meteen. Heerlijke opbouw, een scherp en jagend synthesizer melodietje en zang verzorgd door zombies. De beste van het album gelijk.

Als ik de stem van Karin Dreijer hoor denk ik gelijk weer aan Junior van Röyksopp (2009) of Fever Ray - Fever Ray (2009). Beiden albums werden voor mij helaas een teleurstelling, mede door die stem, die ligt mij niet prettig in het gehoor. De vervormde versie van haar stem op dit album is niet veel prettiger, angstaanjagend zelfs, maar het past perfect in het onheilspellende geheel (al eerder opgemerkt) wat Silent Shout heet. Zeker wanneer de zang intreed na de lange, boeiende intro van "The Captain", heb je met pure horror te maken.

Verder een aardig dancealbum met een donker, bijzonder randje eraan. Daar was Depeche Mode in de jaren '80 ook erg goed in. Mix ambient en synthpop door elkaar en je krijgt dit ongeveer, heel erg door de bocht gezegd dan. Draai dit 's avonds wanneer je alleen bent terwijl de regen 's op je zolderraam klettert, een avond zoals vanavond dus.