The Knife - Silent Shout (2006)

Omdat je persoonlijk liever 'zwaardere' electronic luisterd betekent dat toch niet dat dit album niet bijzonder is. Ik luister zelf ook dingen die experimenteler zijn, maar in feite wordt dat hier op een subtiele manier, met ontzettend veel aandacht, in makkelijk luisterbare liedjes gegoten. Het is inderdaad toegankelijk, maar in zijn genre is dit album echt een geval apart. De diversiteit in de nummers, en vooral de sfeer maakt dit ook heel menselijk. Tel daar de teksten en zang van Karin Dreijer bij op... Dit album is slechts door hen zelf overtroffen, in de vorm van Fever Ray en Oni Ayhun, waarbij beiden dieper ingaan op de electronische aspecten. Maar om dit album af te doen als de 'Andre Rieu' onder de electronische (pop) muziek, vind ik wel wat ver gaan. Ik vind dat er maar weinig is dat hier mee vergeleken kan worden.

Dit album kan mij na vier jaar nog steeds zo boeien, wat mij betreft het beste album ooit.

Deze heb ik ontdekt via de top 250.
Het is wel lekkere dance, maar in tegenstelling tot veel andere dance is dit rustig genoeg om zo rustig te luisteren in de trein.
Uniek album vind ik dit.

Steekt met kop en schouders boven zijn voorgangers uit. Grootste pluspunt van dit album is dat het allemaal zo lekker onheilspellend en duister klinkt en elk nummer heeft wel wat, alleen 'One Hit' vind ik best wel irritant.

4,0 Sterren, kan hoger worden.

Zijn er meer gebruikers, die dat leuke en vrolijke melodietje van Marble House niet uit hun kop krijgen, en het de godganse dag lopen te neurien?

Deze plaat leren kennen via de Mume - ladder "Silent Shout" wat een wereldnummer!!
Electronic wave zoals deze in de 80's veelvuldig werd gemaakt.

Bijna 5 jaar na de release datum dus toch nog bekend geworden met deze plaat.
Kan me voorstellen dat hier in de alternatieve dance-scene heerlijk op geswingt wordt.

Vorige week maar eens de cd aangeschaft en nog geen moment spijt van gehad !!

Soms heb ik even zin in iets anders. Iets anders dan rockmuziek. Ook vandaag drong die gedachte me weer eens op, dat gebeurt wel vaker. Nu zat ik vandaag toevallig aan Silent Shout te denken en dus heb ik hier weer eens een paar nummers van beluisterd. En die zijn me uitstekend bevallen!
Vandaar dat ik heb besloten om het hele album maar te downloaden. Ik ben benieuwd of dit genre voor me is weggelegd. Tot een aantal jaar geleden hield ik nog heel veel van dance, maar ik denk niet dat 'top-40 dance' hiermee te vergelijken valt. Ik sta in ieder geval best open voor electronische muziek als deze dus ik ben reuze benieuwd!

Dit is popmuziek in een duister electronicajasje, dus ik denk dat het wel moet lukken als je normaliter vooral naar rock luistert

Afgaande op de eerste indruk denk ik dat het inderdaad wel wat kan worden tussen The Knife en mij

We zijn inmiddels twee weken verder en ik kan concluderen dat The Knife erg lekkere muziek maakt, maar dat ik dit album nogal wisselvallig vind. De singles (op Marble House na) zijn geweldig en steken met kop en schouders boven de rest uit. Ook nummers als Neverland en Forest Families zijn best goed, maar duidelijk minder dan de vorige drie.

De rest van het album vind ik niet zo bijzonder. Het zijn vooral de rustigere nummers die me maar niet kunnen boeien. Hoe harder en lekkerder de beat, hoe minder de stem van de zangeres me opvalt en irriteert. Wat een rotstem en rotaccent heeft dat mens! Ik denk dat dat het grootste minpunt aan dit album is. Met de muziek is niet zo zeer iets mis, maar haar stem weet een hoop nummers behoorlijk te verpesten.

Misschien is het een kwestie van wennen (dat hoop ik), want over de muziek ben ik erg te spreken! Toch nog 3,5 sterren, want Na Na Na is toch eigenlijk best wel leuk

Toch maar eens deze plaat beluisterd. Moeilijk om een eerste indruk te vormen. Langs de ene kant denk je wat een toegankelijke plaat met goedkope synthesizers en beats, langs de andere kant is de muziek ook wel wat morbide en speciaal. En die stem is misschien niet één van de mooiste, maar ze sleurt je toch wel het album in. Allemaal tegenstrijdige gedachten, maar vaak is dat geen slecht voorteken na een eerste luisterbeurt....

Ik had toen exact dezelfde ervaring (how scary )
Ben hem nu voor het eerst in zijn geheel aan het beluisteren.

De opener greep mij meteen. Heerlijke opbouw, een scherp en jagend synthesizer melodietje en zang verzorgd door zombies. De beste van het album gelijk.

Als ik de stem van Karin Dreijer hoor denk ik gelijk weer aan Junior van Röyksopp (2009) of Fever Ray - Fever Ray (2009). Beiden albums werden voor mij helaas een teleurstelling, mede door die stem, die ligt mij niet prettig in het gehoor. De vervormde versie van haar stem op dit album is niet veel prettiger, angstaanjagend zelfs, maar het past perfect in het onheilspellende geheel (al eerder opgemerkt) wat Silent Shout heet. Zeker wanneer de zang intreed na de lange, boeiende intro van "The Captain", heb je met pure horror te maken.

Verder een aardig dancealbum met een donker, bijzonder randje eraan. Daar was Depeche Mode in de jaren '80 ook erg goed in. Mix ambient en synthpop door elkaar en je krijgt dit ongeveer, heel erg door de bocht gezegd dan. Draai dit 's avonds wanneer je alleen bent terwijl de regen 's op je zolderraam klettert, een avond zoals vanavond dus.

Erg aangenaamd verrast hierdoor. Was dit jaar van plan meer electronic te luisteren. Iemand tips voor meer van dit soort artiesten (de wat donkerdere wave synth electro artiesten bedoel ik dan?)

Austra is denk ik wel wat voor jou. Lijkt hier wel aardig op maar dan gaat het veel meer richting gothic. Beat and the Pulse van Austra lijkt het meest op The Knife.

Verder heb je nog het solo-album van de zangeres van The Knife; Fever Ray. Röyksopp zou misschien ook nog wat kunnen zijn, maar daar ken ik niet zo veel van. Op dit geweldig nummer is de zangeres van The Knife te horen.

Als je meer richting electronic wil is Trentemøller een mooie instapper. Maar dat is dus geen donkere wave synth electro meer

Teunnis je haalt de woorden uit m'n mond. Je kan overigens ook bij de artiestenpagina op meer info klikken, dan krijg je vergelijkbare artiesten. De bijdrage van Karin beperkt zich wat betreft 'Röyksopp - The Understanding' helaas wel tot de ijzige zang in dat ene nummer (maar de rest van het album is ook prachtig). Op Junior staan wel meer vrouwelijke bijdragen. Die moet je zeker eens proberen!

Het eerste album van Zweedse komaf waar ik niet gecharmeerd van ben! Jammer!

Probeer Opeth, ook Zweeds en dat ligt meer in jouw straatje.

Bedankt voor deze tip!

Op zich een prima album maar niet de vijfsterrenplaat die anderen erin horen. Daarvoor vind ik het soms iets te saai en weinig pakkend en de stem van Karin ligt me ook af en toe slecht.

Maar ook een paar hele mooie stukjes.

The Knife confirm release date for new album Shaking the Habitual: April 8 2013.

The Knife confirm release date for new album Shaking the Habitual – FACT Magazine: Music News, New Music. - factmag.com

Teaser: The Knife | Official Website - theknife.net

Dit zei ik twee jaar geleden over Silent Shout. Toen was ik nog allergisch voor alles wat met Electronic te maken heeft. Nu luister ik graag naar Electronic en deze plaat vind ik ook zeer goed klinken. Er is een heerlijke balans tussen de dansbaarheid en de hele duistere sfeer van de muziek. De zang is apart en het past perfect bij het rare karakter van de muziek. Nu 4 sterren maar dat kan zeker hoger worden. Deze moet ik maar eens gaan kopen.

Vind het allemaal wat knullig en onbeholpen klinken, veel lelijke synthesizers/drums en met veel kinderlijke melodieën. Een paar nummers hebben echter nog zeker hun charme. Like A Pen is het beste nummer, met een stevige beat die ergens wat aan UK garage doet denken. Marble House, Silent Shout en Forest Families zijn wat meer sfeergeoriënteerd en ook wel leuk.
Weet nog niet zo goed wat ik van het album als geheel moet vinden.

De knulligheid lijkt me hier juist de opzet, lekker ouderwetse synths en de focus op de liedjes. Sfeer loopt daar naadloos doorheen. Ik vind Fever Ray wel beter trouwens.

Je stip in elk geval wel de beste nummers aan.

Dat enigszins kinderlijke vind ik hier wel goed werken. En anders heb je altijd die stem nog

Subliem album van The Knife, ik kijk rijkhalzend uit naar hun nieuwe worp in april. Hem evenaren, laat staan overtreffen lijkt er niet in te zitten. Een keer zo'n niveau halen is al redelijk uniek
Voorlopig bengelt hij nog net buiten die top 10 maar hij staat wel énorm te drummen

Over de sterrenquotering is natuurlijk geen twijfel: 5*

Net de 500ste stem voor deze schitterende plaat gegeven.
Constant is er een oog niveau dat nooit inzakt, met op het eerste gehoor simpele melodieën maar Silent Shout heeft veel meer te bieden. Geweldige zang, teksten en een mysterieuse sfeer. Uitgebreidere mening volgt.

Verhoogd naar een 5*, Silent Shout is in m'n ogen een waar meesterwerk en is nu de 25ste plaat die ik een 5* geef. Er wordt een donkere, mysterieuze sfeer neergezet.
De zang van Karin gaat door merg en been maar ook instrumentaal is dit een meesterwerk.
Van de haast melancholische donkere Dance beat van het titelnummer tot mooie waves in The Captain. Maar het hoogtepunt vind ik toch Forest Families!
Geweldige sfeerschepping, de tekst is geweldig, Karin zingt geweldig en instrumentaal is het gewoon fantastisch!

Wow, de eerste luisterbeurt deed mij weinig.

Nu luister ik hem alweer voor vijfde keer en hij word per luisterbeurt beter en beter, donkere nummers afgewisseld met elektronische schoonheid met prachtige vocalen.

4* voor nu.