Sade - Diamond Life (1984)

- modknip -

4,25 sterren voor dit album. Teveel geluisterd misschien, maar blijft steengoed.

Weer even geluisterd en ik had het te laag beoordeeld.
Een halfje erbij.

Nee, dit is mij toch te gelikt. De stem van Sade vind ik ietwat anoniem en de driekwartmaatjes laten het album ook nog eens monotoon aanvoelen. Ben ik gek; dat ik bij deze plaat moet denken aan de scene van American Psycho waarin Huey Lewis & the News belachelijk wordt gemaakt. Eenzelfde soort holle klanken meen ik hier namelijk aan te treffen.

Waar op deze plaat hoor je al die "driekwartmaatjes" dan?

Mmm, wellicht niet de juiste term inderdaad. Laat ik dan houden op de mening dat ik de ritmes op dit album erg saai vind. De plaat trekt als een soort monotone waas aan mij voorbij.

Diamond Life, menigeen heeft de foxtrot, een vierkwartsmaat, geleerd op dat nummer; net als op Kitty Can (BeeGees), ook een danslesklassieker.

Dit album Working Week - Working Nights (1985) van een jaar later kende veel minder commercieel succes en is meer de moeite waard; verwijst al naar de zgn jazz dance/acid jazz scene die zich een paar jaar later aandiende (Brand New Heavies, Young Disciples, Galliano, Incognito, Jamiroquai)

Ik ben het met je eens dat een band als Working Week veel meer swingt en veel meer intrigerende ritmes te berde brengt. Maar net als Sade kwamen ze op in een tijd waarin er opeens veel meer vraag - en dus ook aanbod, of misschien wel andersom - was naar jazzy pop. Misschien wel als tegenhanger van het steeds drukker wordende popgeweld, waarbij de muziek te vaak werd volgestopt met productionele toeters en bellen.
Rond 1984 werd deze jazzy stijl door een breed scala aan bands omarmd, van het commerciele gooi- en smijtwerk van Matt Bianco tot de gedurfde stijlverandering van Paul Weller en diens Style Council.

Per saldo was Sade de succesvolste van het stel, en ik snap ook waarom. Hoewel knap gemaakt is het muziek die geschikt is voor de massa: loom swingende popjazz, waar je prima naar kunt luisteren, maar door het gebrek aan swingende uitschieters ook geschikt om op de achtergrond te draaien tijdens een stemmig dineetje. Ik kan het prima hebben, ook nu nog.
Ik heb Sade nooit echt een geweldige zangeres gevonden, maar haar beperkte stem past prima bij dit soort cocktailjazz. Per saldo vind ik dit nog steeds haar beste album, met de opvolger Promise als goede tweede. Daarna werd het niet alleen meer van hetzelfde, maar ook nog lomer en dus saaier.

Laat ik in dat kader dan nog even 'voorloper' Weekend noemen, totaal ontbrekend hier op de site - Weekend (Welsh band); - Wikipedia - en.wikipedia.org met zangeres Alison Statton (voorheen Young Marble Giants -prachtig), Larry Stabbins en Simon Booth, beiden later in Working Week.

Al snap ik het succes, is Sade nimmer mijn ding geweest; Diamond Life: werd helemaal gek van die tik op de hi-hat, precies op de maat. Maten met een MOR-smaak (w.o Sade) waren dan gewoon een soort spiegel en zorgden ervoor dat ahw het rodewaasafweerschild werd geactiveerd.

?Yes, inderdaad. Ga plaat opzoeken en weer eens beluisteren. Mindfullness.

Ik sluit me bij deze mening aan; kan hier zelf een mening over gaan geven, maar dat zou enkel een herhaling van zetten zijn.

Zwoele zang van Sade trok mijn aandacht; dit album gekocht in een reeks met de twee opvolgende albums. Heb ze nog op vinyl ergens op zolder. Maar weer eens afstoffen en draaien.....

Magnifieke nummers staan er op dit album, gekenmerkt door betoverende melodieën. Wat een zanglijnen ook, zo harmonieus. De prachtige, sussende stem van Sade, die mag elke avond wel voor mij zingen. Af en toe is het fundament van de instrumentatie iets aan de eenvoudige kant, maar de charme van het album maakt zo veel goed. Ik had niet verwacht dat ik zo zou klikken met dit album. Fuck it, 4 sterren.

Een goed album van Sade.

Het kan verkeren, want ik neem aan dat je nog wel weet wat je vorig jaar over Sade schreef.

Thanks voor de tag Choco, ik laat deze even aan me voorbij gaan. Sade is niet zo mijn ding.

Erg tof om te lezen dus dat je nu helemaal om bent!

Sade uit het oor verloren, maar wat ben ik blij haar weer tegen te komen. Geweldig. En oh wat klinkt dit smooth en gelickt. Het is wat het is en het is goed.

15 jaar een plaat niet luisteren doet wonderen.

Zo heb ik er ook een aantal van in mijn platenkast staan. "Diamond Life" heb ik in tijden niet meer gedraaid. Maar niet getreurd, over ruim een jaar ga ik van mijn welverdiende pensioen genieten. Ik reserveer dan toch minstens drie dagen per week om in mijn luie stoel, onder genot van een sigaartje en glas whiskey, al die albums te (her)beluisteren die te lang onaangeroerd op mijn zolderkamer hebben gestaan. Ik hoop dat ik toch minstens 80 jaar word want er zullen veel vergeten lp's gedraaid moeten worden...

Sade heeft een nogal luie stem maar damn, het was en is nog steeds een bloedmooie dame om te zien. No need to argue... Diamond Life dan, zwoel gezongen nummers met nogal een jazzy cocktailsausje. Mijn schoonzus is er helemaal weg van. Ik vind de eerste 2 albums nog wel te pruimen. Prima voor op de achtergrond als ik een romantische avondje heb met mijn lief. Smooth Operator, Your Love Is King en Hang On To Tour Love zijn uitstekend, net als de cover Why Can't We Live Together.

Een album dat fijne herinneringen oproept aan mijn tijd bij Disk-O-Rent in Groningen. Het galmde regelmatig door de winkel. Een prachtige tijd was dat.
Een album dat deze gevoelens zo kan opwekken verdient meer dan 3,5*. Een halfje er bij dus. De komende periode wat vaker draaien. Ik ben niet zo'n soulkikker, maar dit album....

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sade - Diamond Life (1984) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Sade - Diamond Life (1984)
Sade was halverwege de jaren 80 zeer succesvol met de zowel jazzy als soulvolle pop op Diamond Life en de zwoele songs van de Britse band hebben de tand des tijds echt verrassend goed doorstaan

Halverwege de jaren 80 werd de donkere en onderkoelde postpunk en new wave deels verjaagd door zwoele jazzy en soulvolle klanken. De Britse band Sade behoorde samen met onder andere Everything But The Girl en The Style Council tot de vaandeldragers van dit genre en was uitermate succesvol met haar debuutalbum Diamond Life. Het is een album dat veertig jaar na de release nog verrassend fris en aangenaam klinkt. Diamond Life klinkt met de oren van nu misschien wat glad, maar is vakkundig geproduceerd. Ook in muzikaal en zeker in vocaal opzicht spreekt het album nog tot de verbeelding en dat kan van lang niet alle succesvolle albums uit de jaren 80 gezegd worden.

Diamond Life van Sade had ik halverwege de jaren 80 in de platenkast staan, maar in mijn herinnering was het album vooral bedoeld als muzikaal belang voor wat later op de avond. Dat muzikale behang is kennelijk heel vaak voorbij gekomen, want toen ik het album onlangs eindelijk weer eens beluisterde, bleek ik zo ongeveer iedere noot op Diamond Life te kennen.

Sade (uit te spreken als “shah-day”) dook in de eerste helft van de jaren 80 op als de band van de van oorsprong uit Nigeria afkomstige maar in Londen opgegroeide Helen Folasade Adu, die zichzelf ook Sade Adu noemde. De band trok direct de aandacht met haar eerste single Your Love Is King, dat samen met de tweede single Smooth Operator de weg plaveide voor het debuutalbum van de band.

De jazzy pop van Sade viel halverwege de jaren 80 zeer in de smaak en sloot goed aan op de eveneens populaire jazzy klanken van bands als Everything But The Girl en The Style Council en de soulvollere klanken van bijvoorbeeld Simply Red en Fine Young Canibals. Diamond Life, het debuutalbum van Sade, verscheen in 1984 en groeide uit tot een van de meest succesvolle albums van de jaren 80.

Het album werd in 1985 gevolgd door het eveneens succesvolle Promise, waarna in 1988 het wat meer ingetogen Stronger Than Pride volgde. Hierna verloor ik Sade uit het oog, maar de Britse band zou tussen 1992 en 2010 nog drie studioalbums en een live-album maken. In mijn herinnering vond ik Promise en Stronger Than Pride in de jaren 80 beter dan Diamond Life, maar toen ik de albums onlangs nog eens beluisterde ging mijn voorkeur duidelijk uit naar het debuutalbum van Sade.

Diamond Life is een album met lekker zwoele popsongs met zowel invloeden uit de jazz en de soul, al hoor ik nu toch vooral pop op het album. Het is pop met een duidelijke jaren 80 vibe, want zowel de instrumentatie als de productie van het album bevatten flink wat ingrediënten uit de popmuziek van de jaren 80 en dan met name uit de wat gladdere jaren 80 pop.

Toch vind ik de productie van Robin Millar, die in de jaren 80 ook albums van onder andere Everything But The Girl, Big Country, Black en Fine Young Cannibals produceerde, tijdlozer dan veel andere producties uit het betreffende decennium. Ook in muzikaal opzicht heeft Diamond Life de tand des tijds beter doorstaan dan veel andere albums uit de jaren 80. Het album klinkt redelijk gepolijst, maar het gitaar- en toetsenwerk op het album is zeker smaakvol, het spel van de ritmesectie swingend met een hoofdrol voor geweldige baslijnen, terwijl de blazers zorgen voor aangenaam broeierige accenten.

Wat me vooral opvalt bij de hernieuwde kennismaking met Diamond Life is hoe goed de zang van Helen Folasade Adu is. De van oorsprong Nigeriaanse zangeres heeft een bijzonder stemgeluid en het is een stemgeluid met veel soul en verrassend veel klankkleuren. De zang op Diamond Life versterkt het zwoele karakter van de muziek van Sade, maar het is zang die nu meer met me doet dan in de jaren 80 toen ik de muziek van de Britse band zoals gezegd vooral zag als muzikaal behang.

Inmiddels schat ik Diamond Life veel hoger in, zeker omdat Sade zeker niet alleen maar songs over bloemetjes en bijtjes maakte, maar ook de maatschappelijke thema’s niet schuwde. Wanneer ik de albums uit mijn jaren 80 platenkast door mijn handen laat gaan kom ik veel albums tegen die ik echt nooit meer ga beluisteren, maar Diamond Life van Sade gaat na de zeer geslaagde hernieuwde kennismaking ook in de toekomst zeker nog voorbij komen. Erwin Zijleman

Ik lig hier relaxed op de bank gewoon weer eens heerlijk te genieten van een plaatje die ik heel lang niet heb gehoord. Wellicht nu de rust gevonden?… sinds kort met pensioen dus zou dat het zijn?.
Whatever, gewoon een heerlijke jazzy pop plaat . Ik schenk er nog eentje in en zak nog wat dieper weg op de bank.

Gewoon een guilty pleasure van de jaren 80. Toen evident slecht, nu gewoon lekker. Zo simpel is het.

glad, maar vakkundig geproduceerd. de platitudes worden hier stevig misbruikt in mijn nederige opvatting. Sade is een zangeres die met wat meer assertiviteit iets opzienbarends had kunnen baren. dit is dat zeker niet.

De muziek van Sade heeft anders wel een niet te onderschatten invloed gehad op de ontwikkeling van deephouse en lounge muziek een decennium later.

Ha! Over platitudes gesproken! Meer assertiviteit, waar heb je het in hemelsnaam over? Sade is wat mij betreft "gewoon" een uitstekende band rondom een uiterst getalenteerde zangeres en liedjesschrijver uit Londen, die veertig jaar geleden dit verdomd lekkere album op de wereld losliet. Ik kan er nog altijd enorm van genieten en ik sta daar niet alleen in. Adu's zwoele stem en de fijne mengeling van soul, jazz en pop brachten door de jaren heen vele miljoenen mensen in vervoering, ongeacht klasse, cultuur, ras, leeftijd, sekse of wat dies meer zij. Noem dat maar niet opzienbarend!

Destijds was deze Sade toevallig nou het meest populair bij matties van je niet kon zeggen dat die wisten waar Abraham de (muzikale) mosterd haalde - in marketing-termen ook wel aangeduid als 'laggards'; anders geformuleerd jongens die moeite hadden om mee te komen in de muziekklas. Het werd veel verkocht maar commercieel succes betekent niet per se muzikale kwaliteit.

Dit album Working Week - Working Nights (1985) - MusicMeter.nl sla ik vele malen hoger aan, alleen is die band nooit zo succesvol geworden. Sade kon je ook opzetten als je schoonouders op bezoek kwamen en je leuke moderne muziek op wilde zetten

Helemaal dol werd ik van die constante tik op de hi-hat, precies in de maat, in de song van de albumtitel. Kattenbrokmuziek - hap, slik weg - van de zuiverste soort. Het kan best zijn dat ze een fijne stem had, maar had iets meer lef gehad. Tja en die 'invloed op de ontwikkeling van de lounge-muziek' dat zal wel; op een enkele uitzondering na heeft de lounge muziek ook niet echt veel opgeleverd. Vanuit downtempo (genre) zijn meer bijdragen geleverd.

Waar heb ik voorgaand schrijfsel toch eerder gelezen?

Nooit integraal aan dit album toegekomen, dus binnenkort (mogelijk vanavond, lijkt me het fijnst) maar eens de daad bij het woord voegen. En daar dan achteraan Working Nights meteen meepakken. Ben nu toch wel nieuwsgierig geworden naar beide albums.

Geen dingen opgeleverd die jij leuk vind wellicht. Maar dat Sade een inspiratiebron vormt bij het ontstaan van nieuwe muziekstromingen, maakt dat je niet om de impact van haar muziek heen kunt. Waarschijnlijk hadden de ouders van die producers de albums van Sade in de kast staan en niet die van Working Week.

Los nog van het feit dat we het nu, veertig jaar later nog steeds over haar hebben en niet in de vergetelheid is geraakt, zoals zoveel muzikale hype-artiesten dat doen, laat zien dat het toch allemaal wel blijft hangen. Misschien is wat Sade maakte in het genre niet het meest opzienbarende wat er bestaat. Maar ze wist het naar een groter publiek te brengen, en dat doe je doorgaans niet door met een compromisloos geluid te komen. En het is toch fijn als dit soort artiesten het grote publiek ook wat smaakvols geven.

Invloed - je mag het ook "inspiratiebron" of "impact" noemen is een term die hier op MuMe te pas en te onpas wordt gebruikt. Het wordt als zodanig dan ongestaafd geclaimd. De simpele reden is dat je invloed niet kunt bewijzen en al zegt een artiest beïnvloed te zijn geweest door XYZ zegt dat helemaal niets - je hoeft het er niet aan af te (kunnen) horen. De grote grap is evenwel dat in 'the great scheme of time' sommige albums die destijds slecht verkochten achteraf voor veel musici een fikse impact hebben (een echte inspiratie) gehad - een duidelijk voorbeeld is Spirit of Eden en Laughing Stock van Talk Talk.

Smaak is persoonlijk, daarover kunnen we kort zijn - sommige muzieksoorten (bepaalde dance of house) worden pas een succes als de rafelrandjes eraf geschuurd zijn. Sade klinkt voor mij gewoon gladgestreken, te mechanistisch, alsof het destijds min of meer al met AI was gemaakt: afgemeten (zoveel clicks sax, dan twee clicks drum, de vocals eroverheen). In andere woorden, kijk even op Google Maps: een rivier (zoals de Donau) kent een grillig verloop een gekanaliseerde rivier is een rechte lijn (zoals de Donau voor Wenen). Sade is voor mij gekanaliseerde muziek.



Commercieel succes hebben is ook een kracht, dat geef ik toe, maar nog steeds zegt dat niets over de intrensieke kwaliteit van het werk. Hoeveel reproducties van het zigeunerjongetje met traan onder zijn oog zijn er niet verkocht? Kwantiteit is niet identiek aan (artistieke) kwaliteit.

"het grote publiek ook wat smaakvols geven" again: smaak is persoonlijk dus ook deze vlieger gaat niet op.

Nog even over lounge-artiesten en kwaliteit. Hoeveel albums heb je bij benadering nodig om een reëel beeld te krijgen van lounge als stroming (en dan laat ik aanpalende stromingen als acid jazz even buiten beschouwing)? Ik denk dat je met 8 - 10 een heel eind komt.

Wat is dat? Intrinsieke kwaliteit? Wat is artistieke kwaliteit? Is dat niet gewoon hetzelfde als smaak (die erg persoonlijk is)?

Als je veel naar muziek luistert en je hebt daar verstand van of gevoel voor, ga je bepaalde muziek waardevoller vinden dan andere muziek, maar ik kom nooit iemand tegen die me uit kan leggen wat dat dan precies is. Er bestaan over een aantal muziekstukken enorme consensus dat het geweldig werk is, maar waaraan je dat zou kunnen meten is totaal onduidelijk.

Die intrinsieke kwaliteit waar je over spreekt is volgens mij net zo persoonlijk als smaak.

Ik heb altijd de indruk dat het gaat om het wel of niet raken van mensen.
En er zijn momenten dat ik Sade best kan waarderen.

Natuurlijk kunnen slecht verkopende albums veel impact hebben. Maar goed verkopende albums evengoed natuurlijk.

Uiteindelijk zijn veel van die artiesten/producers in de jaren van hun jeugd ook maar gewone jongeren die meekrijgen wat populair is. Dus als er dan een album verschijnt dat bijna iedereen en zijn moeder koopt, zoals Daimond Life van Sade, zal dat allicht bij enkele van die jongeren blijven hangen.



Sade is inderdaad vrij commercieel. Maar toch, het heeft een eigen geluid en sfeer.

Tijdloos is het zeker niet. Maar dat maakt het juist een mooie trip naar de tijdsgeest van toen. En dat ze niet in de vergetelheid is geraakt, dat is ook wel een teken dat het voor velen toch te mooi is om het daar te doen belanden.



Tja, het grote publiek is niet zo fijnproeverig. Dan vind ik het toch wel mooi als er ook artiesten als Sade groot worden en veel aandacht krijgen, in plaats van alleen Marco Borsato, BZN en Celine Dion. Sade kan mensen misschien nog wel eens de weg wijzen naar zo'n act als Working Week.



Dan nog, het was een aantal jaren een populaire stijl. Verder heb je dus ook nog de deephouse stroming.