The Alan Parsons Project - Pyramid (1978)

Hoezo? Na Pyramid werd APP toch brave liftmuziek? Pyramid was eigenlijk al een voorbode.

Turn of a Friendly Card en Eye in the Sky bevatten naar mijn mening beter songmateriaal dan Pyramid, en brave liftmuziek vind ik het niet.

Vreemd, hoe zou jij het dan omschrijven? Het is toch allemaal veel braver en beleefder geworden? Ik weet dat het mij heeft doen laten afhaken.

Hier bovenaan wordt "Pyramid (1978)" omschreven als Rock . Hoe men "Pyramid (1978)" ook wenst te omschrijven: het is en blijft een goed album.

We hebben het over de evolutie van de groep. Vanaf Eve is het allemaal wat te braaf en te vriendelijk voor mij geworden. Hun progressieve kantje was er wat af. Zien andere dit misschien anders?

Eve ken ik niet. Na Pyramid ken ik alleen nog The Turn of A Friendly Card en Eye In The Sky, en ja, het is wat meer de pop-kant opgegaan, maar beide platen bevatten nog grootse nummers, zoals The Turn of a Friendly Card en Silence and I. Ja, ik ben met je eens dat met name Eye In The Sky weinig pit vertoont voor de rest, en dat zou misschien toch als brave liftmuziek kunnen worden omschreven, maar Friendly Card bevat voor mij zeker nog wel niet-brave elementen.

Stereotomy en Gaudi vind ik iets mindere albums maar nog steeds erg goed.
Voor mij heeft The Alan Parsons Project in mijn jeugdjaren er voor gezorgd dat ik pop en rock muziek leuk begon te vinden. Er was dus meer dan Toppop muziek. Begon met nummer Eye in the Sky en later het album The Turn of a Friendly Card (nog steeds mijn nummer 1!). Albums als Eve, I Robot en Pyramid waren ware ontdekkingsreizen voor mij en ik heb deze platen grijs gedraaid. Tales of Mystery and Imagination was heel moeilijk verkrijgbaar toen maar nadat ik deze eindelijk in bezit had: wow, wat een album! Ammonia Avenue en Vulture Culture vind ik ook mooi maar minder complex. Pyramid vind ik nog steeds schitterend: mooi en spannend. Jammer dat Eric Woolfson is overleden want hij bedacht het merendeel van de songs.

Ik zal voor de volledigheid een halfje extra geven, voor het feit dat het oosters aandoende begin van In the lap of the Gods zo prachtig is.

Alan Parsons of eigenlijk Eric Woolfson, laten we zeggen het duo, heeft een aantal memorabele albums nagelaten, waaronder Pyramid. Omdat er gewerkt werd met thema's zit er een logica in dat ze niet allemaal hetzelfde klinken.

Je hoeft ze daarom ook niet allemaal prachtig te vinden, ik ben zelf voorstander van een forse inbreng van Powell & orchestra. Maar wie deze muziek ooit in een lift heeft gehoord moet even zijn hand opsteken. Dan wil ik graag lift, straat en plaats weten als dat kan, dan zal ik ter plekke een oorkonde voor goede smaak uitreiken.

Door de grote productie in toch relatief vrij weinig jaren is het waar dat de muziek van het Alan Parsons project wel enigszins aan voorspelbaarheid leed en middle-of-the-road begon te klinken. Als de nummers goed zijn, hoeft dat nog niet zo erg te wezen.

Bij nader inzien betreur ik wel dat Alan Parsons uiteindelijk niet heeft willen meegaan met Woolfson richting meer theatrale muziek en dat de samenwerking bij Freudiana al leidde tot het niet meer gebruiken van de naam van het Alan Parsons project. Het leidde tot de uiteindelijke split tussen Parsons en Woolfson. Maar daar had nog meer ingezeten, als de 'solo' carriére van Eric Woolfson nog eens nader wordt bekeken.

"Dan wil ik graag lift, straat en plaats weten als dat kan, dan zal ik ter plekke een oorkonde voor goede smaak uitreiken." => en tien keer op en neer reizen?

Is dat genoeg voor een kleine 38 minuten?

Voor een lift in een wolkenkrabber, meer dan voldoende.

Prima APP album met voldoende variatie. Woolfson zou later nog veel meer prachtige muziek componeren.

in het sterke openingsnummer zitten gitaar-akkoorden die ik eerder prominent bij rush gehoord heb (volgens mij in cygnus x-1) ; ik heb deze lp samen met ammonia avenue gekocht in een kringwinkel, waarbij ik toch een duidelijke voorkeur voor pyramid heb. het klinkt als geheel beter; ik vind zo wie zo APP in het algemeen beter in instrumentale nummers dan in nummers met zang en die heb je meer op pyramid dan op ammonia. ik vind deze ook sterker als eye in the sky.

Als ik het zo lees is Tales of Mystery and Imagination zeker aan jou besteed Als je deze nog niet hebt gehoord, gaat dat luisteren! Advies: op vinyl! En kijk uit voor de remaster, die is bij vlagen om te janken...

Eens en oneens.
Eens dat Tales........... een geweldig aan te raden album is.
Oneens dat dat alleen per vinyl zou kunnen. Je kunt redelijk goedkoop aan de dubbele Tales.... komen op cd, de originele versie en de mix uit 1987. De laatste heeft van Parsons o.a. enige prima gitaarsolo's extra gekregen, die een sterke naadloze aanvulling is op het origineel.

De oude reclameslogan bij het Alan Parsons Project was altijd "music made for cd" en dat is ook wel zo, ik heb er nergens iets op aan te merken.

Voor de muziek van Parsons moet je in de stemming zijn. Ik vraag mij dan af welke stemming dat dan moet zijn, want ik luister nooit meer naar zijn muziek, terwijl ik toch wel enkele studioalbums van de band in de collectie heb. Het heeft te maken met omstandigheden van destijds dat ik het kennelijk toen wel leuk vond. Ik vind het nu erg steriel, klinisch, braaf en erg saai.

ik begrijp die reactie heel goed, snakeskin. Ook ik heb de albums ruim 15 jaar links laten liggen vanwege dezelfde gevoelens; saai en braaf. Pas bij de remasters (vanaf 2008) zijn m 'n oren weer opengegaan voor deze muziek. Ik heb ontdekt dat er meer inzit en dat ik beter ben gaan luisteren dan rond 1980.

Muzikaal zit het gewoon heel goed in elkaar, vooral in samenwerking met het orkest van Powell. Bovendien heeft het ook inhoudelijk nog wat te zeggen. Woolfson is een tekstschrijver die verder denkt en aan het denken zet. Vragen als; wie ben ik? welke doelen streef ik na in het leven? waar ga ik de mist in? Gaat vaak wat verder dan het doorsnee liefdesliedje.

Natuurlijk is het hier en daar ook achterhaald. Technisch en ook muzikaal zou het nu nog beter uitgevoerd kunnen worden. Misschien laat Parsons zich nog eens verleiden tot een remake van Greatest Hits waarin de gebreken worden weggepoetst. Of nee, toch maar liever niet. Het is prima zo.

Vind ik ook, maar I Robot en het deduut zijn van topniveau daarna werd het helaas minder

Dit was de 1e plaat die ik van APP kocht.(1978)
Veel gedraaid vroeger.
Daardoor blijft het nog steeds het best APP voor mij, met I robot op een goede 2e plaats.
Het zal wel jeugdsentiment zijn.
Hyper gamma spaces werd trouwens heel veel gedraaid op BRT2
Ook Ad Vissers "Superclean dreammachine bestede veel andacht voor APP.

Dat herinner ik me ook. Later kwam daar De Elpeeshow bij met Wim van Putten.

Ook bij mij staat Pyramid net een stukje hoger dan de andere APP-albums.Ik denk vanwege die prachtige mysterieuze sfeer, indringende effecten en de grote rol van Andrew Powell.

De lp show van Wim van Putten. Volgens op decdinsdagavond. Magistraal. Pyramid op de draaitafel gehad. Gaaf. Elke groef komt bekend voor. Alan Parsons op hun hoogtepunt.

Sugartummy zei dat ie gitaaraccoorden in Voyager heeft gehoord, die hem aan Rush doen denken. Mij ook en wel aan het begin van The Necromancer.

Het derde album van The Alan Parsons Project handelt over het oude Egypte. De productie is wederom uitstekend en ook stilistisch ligt dit album in het verlengde van de voorganger met hier weer Pink Floyd-invloeden al is het een heel ander thema. De songs weten globaal iets minder te boeien dan de voorgaande albums, de spanning en de vernieuwing zijn wat minder geworden.

Ik verwijs naar mijn commentaar bij 'I Robot'. Vind deze weer net iets beter, maar mijn geondhouding t.o.v. TAPP verandert niet.

Voor een euro niet laten liggen, deze derde APP. De verrassing is er wel een beetje af en de band klinkt op sommige momenten ook wel wat te gelikt en slapjes. En dan moet je nog langs het lullige 'Pyramania'.

Hoewel conceptueel niet te vergelijken vind ik het toch een beetje een herhaling van zetten t.o.v. de vorige albums. Meer in de lijn van 'In the Lap of the Gods' en 'Hyper-Gamma-Spaces' had het album goed gedaan. Desondanks niet verkeerd.

Het nummer what goes up wordt gezongen door David Paton en Dean Ford,terwijl die 2e stem veel meer op Eric Woolfson lijkt. Dean Ford klinkt heel anders op het nummer can't take it with you.

Heel apart

Mijn CD heeft het enkel over David Paton en niet over Dean Ford als zanger van What Goes Up.

Dean Ford zong een ander liedje op de plaat. Tenminste volgens de schrijver van dit best aardige stukje.

The Alan Parsons Project – Pyramid « Progwereld

Ik zag het op de engelse versie van wikipedia

Pyramid (The Alan Parsons Project album) - Wikipedia - en.wikipedia.org

Hij stond hierboven ook niet vermeld,
daarom dat ik mijn exemplaar nog eens ging checken.
Ik vermoed dat Wikipedia een fout heeft gemaakt.