Het is nog niet echt officieel uit ofzo, maar goed, laten we maar zeggen dat ik een review-cd heb gekregen om alvast te reviewen:
Beck. De muzikale duizendpoot heeft gebracht waar vele, vele fans op gewacht hebben. Voor het eerst sinds Sea Change (2002!) weer een akoestisch folk-album, dat iedereen zal hypnotiseren. Je moet er maar van houden, deze Beck-variant. Je zou de Beck-fans daarom ook in 4 groepen kunnen opdelen: Een aanzienlijk deel van de Beck fans is fan door zijn ongelooflijke muzikale vindingrijkheid en zijn gebruik van elektronica, en vindt Sea Change maar een saai album waarmee hij zijn potentie niet benut (groep 1). Een ander deel van de fans houdt van de lekkere rock van Guero, of het door Danger Mouse (daar is ie weer) bijgestane Modern Guilt, en vindt albums als Odelay en Mellow Gold misschien wel revolutionaire, maar geen tijdloze albums (groep 2, dat ben ik, trouwens). Een kleiner deel waardeert en houdt van Sea Change, en van niks anders van Beck (groep 3). Maar het grootste deel van de fans waardeert alle kanten van Beck, zelfs als ze het niet leuk vinden (groep 4, en daar hoor ik eigenlijk ook wel bij). Want zo is zijn status, als een soort van hedendaagse Bach. Alles wat hij uitbrengt is op een of andere manier goud. En ook Morning Phase blijkt dat gewoon weer te zijn.
Wat heet. Dit is Sea Change, maar misschien wel beter. Het is veelzijdiger (Sea Change was mooi, maar mijns inziens saai en te lang), hij gebruikt schitterend zijn piano en drums (Sea Change was vooral gitaar) en het album klinkt weer net zo vol als altijd en is waanzinnig intens. Beck stopt echt zijn ziel in dit album, en het lijkt wel alsof hij er gewoon 12 jaar aan gewerkt heeft sinds Sea Change. Eerste single Blue Moon viel paar weken terug al meteen al met de deur in huis. Het klonk als Sea Change (dit is echt de een na laatste keer dat ik de vergelijking maak), maar het is beïnvloed door een onheilspellend bijna elektronisch galmende drum en is gewoon ontzettend spannend. Verder zit het album aan elkaar met tempo-versnellingen en verrassingen, zoals alleen Beck dat kan. Toch missen we wel wat. Beck heeft een mooie stem, maar wel een stem die na verloop van tijd gaat vervelen en op dit soort albums kan hij er niet zoveel mee experimenteren. De meeste nummers slepen een beetje te lang door, hij gebruikt zijn koortjes een beetje te vaak, en het tempo is ondanks de tempo-wisselingen net een tikkeltje te laag. Een up-tempo nummer tussendoor, als Blue Moon poogt te doen, zou het album naar epische status kunnen brengen. Zoals het nu eindigt, met Beck in country-modus (inclusief harmonica en steel guitar) op Country Down en met (een wel heel goed geplaatste) afsluiter (inclusief triangels, elektrische gitaar en die heerlijke dreigende drums) Waking Light, blijf je achter met het lege gevoel dat er meer had ingezeten.
Ik val dus in de door mij omschreven tweede groep van fans, en ben niet bepaald een fan van Sea Change. Maar Morning Phase raakt toch wel een snaar, is heel wat minder zeurderig dan Sea Change (daar is die laatste vergelijking) en heeft vast nog wel heel wat tijd nodig voordat de sluimerende genialiteit zich aan mij en iedereen openbaart. Voor nu rest mij de ondankbare taak om er toch al sterren aan te geven. Vier. Omdat het toch wel heel erg goed is. En omdat het Beck is.
Pat-sounds: Album Beck - Morning Phase (2014) - pat-sounds.blogspot.nl