Beck - Morning Phase (2014)

Het is nog niet echt officieel uit ofzo, maar goed, laten we maar zeggen dat ik een review-cd heb gekregen om alvast te reviewen:

Beck. De muzikale duizendpoot heeft gebracht waar vele, vele fans op gewacht hebben. Voor het eerst sinds Sea Change (2002!) weer een akoestisch folk-album, dat iedereen zal hypnotiseren. Je moet er maar van houden, deze Beck-variant. Je zou de Beck-fans daarom ook in 4 groepen kunnen opdelen: Een aanzienlijk deel van de Beck fans is fan door zijn ongelooflijke muzikale vindingrijkheid en zijn gebruik van elektronica, en vindt Sea Change maar een saai album waarmee hij zijn potentie niet benut (groep 1). Een ander deel van de fans houdt van de lekkere rock van Guero, of het door Danger Mouse (daar is ie weer) bijgestane Modern Guilt, en vindt albums als Odelay en Mellow Gold misschien wel revolutionaire, maar geen tijdloze albums (groep 2, dat ben ik, trouwens). Een kleiner deel waardeert en houdt van Sea Change, en van niks anders van Beck (groep 3). Maar het grootste deel van de fans waardeert alle kanten van Beck, zelfs als ze het niet leuk vinden (groep 4, en daar hoor ik eigenlijk ook wel bij). Want zo is zijn status, als een soort van hedendaagse Bach. Alles wat hij uitbrengt is op een of andere manier goud. En ook Morning Phase blijkt dat gewoon weer te zijn.

Wat heet. Dit is Sea Change, maar misschien wel beter. Het is veelzijdiger (Sea Change was mooi, maar mijns inziens saai en te lang), hij gebruikt schitterend zijn piano en drums (Sea Change was vooral gitaar) en het album klinkt weer net zo vol als altijd en is waanzinnig intens. Beck stopt echt zijn ziel in dit album, en het lijkt wel alsof hij er gewoon 12 jaar aan gewerkt heeft sinds Sea Change. Eerste single Blue Moon viel paar weken terug al meteen al met de deur in huis. Het klonk als Sea Change (dit is echt de een na laatste keer dat ik de vergelijking maak), maar het is beïnvloed door een onheilspellend bijna elektronisch galmende drum en is gewoon ontzettend spannend. Verder zit het album aan elkaar met tempo-versnellingen en verrassingen, zoals alleen Beck dat kan. Toch missen we wel wat. Beck heeft een mooie stem, maar wel een stem die na verloop van tijd gaat vervelen en op dit soort albums kan hij er niet zoveel mee experimenteren. De meeste nummers slepen een beetje te lang door, hij gebruikt zijn koortjes een beetje te vaak, en het tempo is ondanks de tempo-wisselingen net een tikkeltje te laag. Een up-tempo nummer tussendoor, als Blue Moon poogt te doen, zou het album naar epische status kunnen brengen. Zoals het nu eindigt, met Beck in country-modus (inclusief harmonica en steel guitar) op Country Down en met (een wel heel goed geplaatste) afsluiter (inclusief triangels, elektrische gitaar en die heerlijke dreigende drums) Waking Light, blijf je achter met het lege gevoel dat er meer had ingezeten.

Ik val dus in de door mij omschreven tweede groep van fans, en ben niet bepaald een fan van Sea Change. Maar Morning Phase raakt toch wel een snaar, is heel wat minder zeurderig dan Sea Change (daar is die laatste vergelijking) en heeft vast nog wel heel wat tijd nodig voordat de sluimerende genialiteit zich aan mij en iedereen openbaart. Voor nu rest mij de ondankbare taak om er toch al sterren aan te geven. Vier. Omdat het toch wel heel erg goed is. En omdat het Beck is.
Pat-sounds: Album Beck - Morning Phase (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Redelijk matige album. Na een aantal nummers komt de steeds weerkerende stijl van de nummers me serieus de strot uit.

Het klinkt ook allemaal zo gemaakt, alsof Beck op voorhand een "mooie folk plaat" wou maken. Gevolg dat er niets van urgentie of overtuigingskracht terug te vinden is. Alles is ook compleet kapot geproducet. Serieuze misser naar mijn mening.

Een erg late (Loser kende ik wel dan nog wel), maar fijne eerste kennismaking met Beck. Het album opent met het rustige Morning wat voor mij de toon zet voor de rest van het album. Het eerste hoogtepuntje is Blue Moon. Daarna kakt de boel helaas een beetje in en kabbelt het net wat te veel door. Een nummer als Wave bijvoorbeeld, wat voor mij meer klinkt als een drie minuten durende outro dan een volmaakt nummer. Naar het einde toe word de plaat weer beter met Country Down en Waking Light als mijn favoriete nummers van het album. Vooral Waking Light vind ik een erg mooi nummer. Ik denk niet dat het album nog verder zal groeien, maar wie weet.

Beck verwierf bekendheid in de jaren negentig met zijn hitsingle Loser maar begon daarna pas serieus aan de weg te timmeren met albums als Odelay en Sea Change. Als multi-instrumentalist begon hij albums te maken in de meest uiteenlopende genres zoals folk, indie, hip-hop en alternative rock. Morning Phase is het eerste album sinds 2008 en een vervolg op het akoestische en indrukwekkende Sea Change uit 2002. In dezelfde stijl wordt je meegevoerd in de emoties en eenzaamheid van de teksten.

Het album opent met de rustige klanken van het instrumentale Cycle, een sfeervolle introductie die zich toewerkt naar Morning. De klanken die je meevoeren in dit nummer zijn van ongekende schoonheid. De rust in de stem van Beck voert je mee in een tocht in de morgen onderweg naar de zonsondergang aan het einde van de dag. De instrumentatie zit goed in elkaar en brengt vloeiende overgangen met zich mee. Heart is a Drum is een indrukwekkend nummer vol emotie en een neergaande spiraal in het leven. De akoestische klanken worden aangevuld met een drumritme en piano die door het nummer heen verweven zijn. Het vervolg met Say Goodbye is van dezelfde schoonheid en een afscheid om nooit te vergeten. De woorden die je gebruikt om afscheid te nemen uitgedrukt in je lichaamstaal. Melodieus en vol met invloeden zoals de banjo en akoestische gitaar. Net als je denkt dat het niveau niet meer omhoog kan komt Blue Moon voorbij. Pure poëzie in zijn breekbaarste vorm. Beck zingt alles op een rustige en meeslepende toon die emoties oproept en waarbij de klanken van de muziek van vertragingen naar versnellingen gaan. Riedeltjes die de teksten extra nadruk geven en in het refrein de stem van Beck alleen laat horen.

“I’m so tired of being alone
These penitent walls are all I’ve known
Songbird calling across the water
Inside my silent asylum

Oh don’t leave me on my own
Left me standing all alone
Cut me down to size so I can fit inside
Lies that will divide us both in time”

Het vervolg met Unforgiven is wat donkerder qua geluid en past precies bij de sfeer van het nummer. Struinend door de nacht wachtend op iemand die nooit meer terug zal keren. De hoge stem van Beck legt nadruk op de woorden die het belangrijkste zijn uit het nummer. Met Wave lijk je tussen een orkest te zitten, de muziek heeft zoveel impact dat het uit een speelfilm lijkt te komen. De spanning wordt opgevoerd en de pijn van de eenzaamheid is voelbaar. Don’t Let It Go vormt een weg terug uit de diepte waarin je bent gezakt en fleurt je wat op als je het niet meer zitten. De zoete klanken keren terug en worden voornamelijk door de akoestische gitaar en piano gevormd.

“These are some faults we found
Hollowed out from the years
Don’t let them wear you out
Don’t let them turn your mind inside out

Don’t let it go
Don’t let it go away
Don’t let it go
Don’t let it go away
You don’t have to let it go away“

Blackbird Chain gaat over in een wat steviger ritme maar bevat opnieuw een tekst die je raakt. Vooral het refrein is erg mooi met de echoënde stem bij het zingen van “My blackbird chain”. Ritmes worden afgewisseld met instrumentale gedeeltes waarbij met name de strijkers en piano goed samen gaan. Phase vormt een tussenpauze die verder gaat zoals het begin met Morning. De fase laat een overgang zien uit de treurnis en moet je weer terugbrengen op de grond. Keer je rug om naar het verleden met Turn Away. Het nummer heeft wat weg van de stijl van Simon & Garfunkel, rustig en zacht in de stemming. Een klein orkest met strijkers brengt de melodieën op gang. Country Down is een puur country nummer die je meeneemt door landschappen, met de mondharmonica past het precies in het plaatje. Met afsluiter Waking Light wordt je teruggevoerd naar de morgen na de lange en moeizame tocht uit het dal en het donker. Alles komt samen in het nummer, aan het begin aangezet door de klanken van een triangel wordt het volume versterkt door drums en de klanken van een orkest. Een schitterend einde van een album dat een totaal geheel vormt in verhaal en instrumentatie.

“When the memory leaves you
Somewhere you can’t make it home
When the morning comes to meet you
Open your eyes with waking light”

Na zes jaar geen album uitgebracht te hebben laat Beck een comeback zien van ongekende klasse. De schoonheid van de nummers worden gevormd door de perfecte combinatie van melodieën van instrumenten en de zachte en hoge stem van Beck. De teksten roepen emotie op en voeren je langs een weg van eenzaamheid, pijn terug uit een diep dal. Het dal waar je uit klimt en waarbij je aan het einde van de donkere tunnel de lichtstralen van de opkomende zon ziet komen. Vroeg in het jaar 2014 wordt de lat voor dit jaar heel hoog gelegd met Morning Phase. Wil iemand dit album dit jaar nog overtreffen dan moet deze artiest van goede huize komen.

4,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Beck Hansen is de David Bowie van de indie-muziek. Sinds jaar en dag weet de ongrijpbare muzikale duizendpoot zijn volgelingen op een dwaalspoor te zetten door altijd weer onverwacht uit de hoek te komen. Dat is knap, want het ene moment wordt er geëxperimenteerd met moddervette funk, hip-hop of elektronica, het andere moment krijg je een aantal persoonlijke folkliedjes geserveerd. Dat was ook het geval bij het populaire album Sea Change uit 2002, waar Hansen zijn depressieve periode en het uitgaan van zijn 9-jarige relatie van zich af schreef. Morning Phase, Beck's eerste plaat in zes jaar, werd in exact dezelfde bezetting opgenomen als Sea Change en gaat door waar deze op houdt. En verdomd. Het is de ontroerende en warme liedjesplaat geworden waarvan je alleen maar kon hopen dat Hansen hem ooit nog eens zou maken.

Morning Phase, Becks eerste plaat op Capitol records kent een dertiental nieuwe liedjes die enigszins de sfeer van de jaren '70 ademenen. En ja hoor, wat een comebeck. De opening is er meteen één om in te lijsten. Het melancholische en orkestrale begin met het instrumentale 'Cycle' en 'Morning' is magistraal te noemen. Laatstgenoemde liedje gaat meteen tot op het bot. De nummers zijn subliem gearrangeerd waardoor de wat gedragen stem van Hansen een grote impact heeft. En die machtig mooie sfeer? Die wordt gewoon volgehouden. Van het lieve folkliedje 'Heart Is A Drum' dat de lente ademt tot de meeslepende single 'Blue Moon' waarin Beck een kijkje in zijn ziel geeft. Het is allemaal even intrigerend. Beck kan het nog steeds, zoveel moge duidelijk zijn.

Halverwege gaat Beck de duistere dieptes in met het onheilspellende 'Wave'. In de climax jammert hij over isolatie en buiten gesloten worden. Vervolgens wordt het pad terug omhoog beklommen met hoopvolle en optimistische nummers als 'Blackbird Chain' en 'Turn Away'. Er is nagedacht over de opbouw van de plaat. Morning Phase kent een echt begin, middenstuk en slot. En weet de aandacht voor de volle speelduur vast te houden. Hoe vaak wordt er vandaag de dag nog zo'n album gemaakt? De productie door Beck zelf is kraakhelder en de strijker- en blazerarrangementen van de hand van zijn vader David Campbell zijn niet minder dan subliem. Van begin tot en met de ontroerende afsluiter 'Walking Light' wordt er een sfeervolle, idyllische sfeer neergezet die op de juiste momenten wat uitbundiger wordt, zonder dat je ergens het woord bombastisch in de mond zou durven nemen. En het klopt allemaal. Het is lang geleden dat ondergetekende zó werd weggeblazen door een album. Een schoonheid die maar moeilijk met woorden te vangen is bovendien. Morning Phase is die perfecte plaat zoals je ze maar weinig tegen komt. Wat je noemt een moderne klassieker.

Van: Daans Muziek Blog

Het is mij inderdaad ook duidelijk waarom deze plaat 'morning phase' is genoemd.
Ik was op het nummer 'loser' na totaal niet bekend met deze Beck en dacht zelfs tot voor kort dat Beck en Jeff Beck dezelfde persoon waren. Het moge duidelijk zijn dat ik me ook niet zo in Jeff Beck en zijn muziek heb verdiept.

Na op het lokale alternatieve radiostation de twee 'singles'/'gelekte nummers' meerdere keren gehoord te hebben, aangekondigd met de woorden dat dit album vast érg goed zou zijn, heb ik dit album laatst voor het eerst beluisterd.
Gisteravond vertelde mijn buurvrouw nog hoe geweldig ze Beck wel niet vindt.
Ik beluister het nu voor de derde keer. Ik weet eerlijk gezegd niet of ik het zometeen nog ga draaien als de nieuwigheid eraf is.

Is er iets dat ik mis of is dit gewoon echt niet zo bijzonder als de grote wereld mij wil doen geloven? Ik hoor natuurlijk de prima productie en bij vlagen vang ik een mooie zin op.
Zo op de zondagmorgen is deze plaat uitermate geschikt, en misschien vanmiddag tijdens het wekelijkse 'koffiedrinken' van mijn ouders en de familie ook als achtergrondmuziek...

Wat een geweldige beleving dit album zeg!

Alles klopt hieraan.
Heb hem eens 's ochtends geluisterd(zoals de bedoeling was, dacht ik) met koptelefoon op en alle nummers zijn zo mooi. Allemaal hebben ze een rustig karakter, wat op het eerste gezicht nogal saai lijkt, maar dat was het zeker niet.

Er zitten zoveel mooie melodieen in en alle instrumenten zijn zo zorgvuldig overal aan toegevoegd en Beck's stem klinkt zo vol en mooi, echt productioneel is het prachtig gedaan. Ik heb wel persoonlijke favorieten, maar het beste is om gewoon dit album vaak te luisteren voor de volledige ervaring die je hierbij hebt! Vandaar dat ik mijn stem meteen ga verhogen, omdat er geen een minder goed nummer op staat, het plaatje klopt perfect. Kan hier niet veel meer aan toevoegen.

Dit is mijn soundtrack geweest van 2014. Wat betreft de ochtenden dan. In begin 2014 begon ik te werken op een nieuwe locatie en dat viel me regelmatig zwaar. Het was pittig werk en we hadden geregeld incidenten. Dat hakt er toch in. Als ik dan om 06.00 uur ’s ochtends de bus en trein naar mijn werk nam dan keek ik ook geregeld tegen de dag op. Deze plaat gaf mij de rust en het vertrouwen in de dag. Het was er heerlijk mee wakker worden.

Ik ken eigenlijk maar vrij weinig van Beck, enkele albums heb ik wel eens beluisterd. Maar het heeft me nooit echt kunnen raken. Tot dit album dan. Wellicht het juiste album op de juiste tijd. Beck is natuurlijk een muzikaal duizendpoot en ik vind dat hij daar dan ook krediet voor hoort te krijgen. Met uitzondering van Sea Change zal ik echter denk ik niet een album van Beck her beluisteren. Het album Morning Phase smaakt mij gelukkig erg goed. De gitaar en drum zijn de meest vooraanstaande instrumenten. Beck heeft een mooie stem, al wordt het soms wat te veel van hetzelfde dit album. Het tempo is me ook af en toe wat aan de lage kant. Maar hé ideaal voor het beluisteren in de ochtend en daar is mijn stem dan ook op gebaseerd. Ik beluister het album zelden overdag of ’s avonds, dat is voor mij niet de goede context.

Prima album van Beck hoor, maar ik snap niet dat hij hier hoger scoort dan "Sea change". Dit is een soort vervolg album, maar wat mij betreft net wat minder indrukwekkend. Raakt mij in ieder geval minder. De extra dimensie op Sea change vond ik de Gainsbourg psychedelica.