Beck - Morning Phase (2014)

Haha. Leuk deze discussie. Ik ben het er mee eens dat ik soms onbewust "betweterig" (al heb ik het gevoel dat je doelt op David zijn betweterigheid en niet die van mij ) kan overkomen. Ik zal eens kijken of ik wat duidelijker onderscheid kan maken tussen mening en feiten. Ik denk dat het probleem daar ligt, of niet? Maar boven alles staat, dat wij gewoon een hobbyblog zijn en dat we puur onze mening in een leuke recensie willen stoppen, en in een recensie hoort een bepaalde structuur Waar ik het in ieder geval mee eens ben, is dat deze Beck recensie niet mijn sterkste was. Soms is je inspiratie ook op en ga je rare dingen verzinnen

Om even terug on-topic te gaan:

Morning Phase is een geniaal album! Maar ik had er gewoon net wat meer Beck-esque inventiviteit op willen zien...Nu heeft hij bewust gekozen voor deze "Sea-Change" sound natuurlijk, en weet hij het al spannender dan destijds gemaakt te hebben, maar het is het nog net niet helemaal voor mij. Ach. Gewoon 4 sterren dus

Sympathiek dat jullie Norrage morele steun verlenen. Ik heb ook niks aan te merken op het feit dat hij een recensie plaatst.. Ik heb overigens niemand inhoudelijk zien reageren op mijn kritiek maar ok. Ik zal me beperken tot commentaar op muziek, en niet op andermans stukje..

Kennelijk mag je hier alleen maar de positivo uithangen..

Tuurlijk niet. Vrijheid van meningsuiting, ook op MuMe. Lees gewoon je eerste post nog eens door. Daarmee zet je een toon die een discussie doodslaat (mijn mening) Dat gaat sterk ten koste van de inhoud. Hakken in het zand. Reactie van Norrage is respectvol. Dit is een prachtige site maar met de omgangsvormen is veel mis. Ga voor de rest vooral je gang. Als ik 't niet meer wil lezen blader ik verder.

Ik denk dat David B vooral bedoelt dat je zinsconstructies soms nergens naar lijken en dat je recensies steeds taalfouten bevatten, Norrage. Ik geniet van je enthousiasme en apprecieer je mening over dit album, maar ik stoor me enorm aan die kromtaal. Herlees je tekst een aantal keer voor je 'm publiceert, dan komt alles wel goed...

Beste mensen, het stukje kritiek dat David B op de recensie heeft, kan hij bijzonder goed onderbouwen. De voorbeelden die hij aanhaalt waren mij ook opgevallen, alleen neem ik niet de moeite om daarop te reageren. Jullie moeten denk ik toch toegeven dat de kritiek van David B fijne 'stof' tot discussie kan opleveren (zonder daarbij Norrage af te vallen). Persoonlijk vind ik dat als je kritiek levert op een recensie je dat goed moet onderbouwen en dat heeft David uitstekend gedaan. Norrage ga door met recenseren en David houd Norrage scherp...

Dit onderschrijf ik geheel. En ik ben het ook nog met Broem eens dat Norrage netjes incasseert en dat de omgangsvormen een aandachtpunt zijn. Maar ja, dat geldt natuurlijk overal - waarmee ik niet zeg: doe dus maar raak.

Ik stoor me ook aan taal- en schrijffouten, manke, strijdige of geen onderbouwingen, tenminste als het wordt geponeerd als stelling. Een mening echter, is altijd persoonlijk en kan puur gevoelsmatig zijn. In recensies loopt dat nog wel eens dooreen. Ben persoonlijk dus meer van de mening. Stelde hij.

Als Norrage schrijft dat hij het een geniaal album vindt, maar door zijn persoonlijke smaak het waardeert met een 4,0 dan snap ik de genialiteit niet. Dat woord is dan naar mijn smaak verkeerd gebruikt.

Nu weer terug naar Beck?

Idd Back to Beck. Ik heb het album nog niet gehoord ) . Ga ik werk van maken.

Geniaal album!

Objectieve meningen zit toch niemand op te wachten, denk ik. Subjectiviteit is wat we willen.

In de jaren '90 was ik fan van Beck, maar Sea Change was voor mij juist de plaat waarbij ik definitief afhaakte. Blue Moon is aardig, maar grijpt me na een keer of 5 luisteren nog niet helemaal. Ik wacht nog even af met deze plaat...

Een objectieve mening is een contradictio in terminis. En daar zit ik idd niet op te wachten.

Ben benieuwd waar het bij jou met deze Beck op uitdraait herman

Maar als je de ongekende muzikale klasse hoort op, bijvoorbeeld, dit album. Maar het zelf gewoon heel kut vindt? Dan probeer ik het neutraal te beoordelen, onafhankelijk van mijn eigen mening. Maar wellicht is het juist wel leuker om de recensies puur te schrijven vanuit je eigen oogpunt. Bijvoorbeeld, Sea Change....ik zou het puur op basis van mijn smaak een 3.0 geven ofzo. Maar ik hoor de klasse op dat album (het is zeker niet slecht, pretentieus of waardeloos ofzo), en ik weet dat ik het in de juiste omstandigheden toch ook heel mooi kan vinden. En krijgt het dus een 3.5 (of 4, geen idee wat ik het nu heb gegeven eigenlijk).

Dat doe ik (en iedereen in het algemeen zou ik denken) natuurlijk ook een beetje om mensen niet te beledigen. Als ik zeg dat ik de nieuwe Beck echt superkut vind, omdat ik het saai vind bv...dan krijg je óók weer rare reacties. Het kan heel lastig zijn hoor, je mening een beetje genuanceerd brengen

Het is toch je mening? Hoezo genuanceerd?

Ik ben juist benieuwd naar dat schurende stuk. Je hoort ongekende muzikale klasse, maar vindt t saai. Dat fascineert me wel. En of je het me kunt uitleggen, is maar de vraag. Ik waardeer t in ieder geval dat je het probeert.

Omdat je anders iedereen scheldend over je heen krijgt, en ze je dan afmaken omdat je bijvoorbeeld slechte (of geen) argumenten geeft waarom je het kut vindt. Maar soms is het gewoon een gevoel, een mening, en kan je dat niet beargumenteren...Dat probeer ik te nuanceren door ook te zeggen dat een album misschien wél heel goed is, maar niet mijn smaak. Maar daar gaat het wel vaak mis, want je merkt hier al, dat ik lastig kan omschrijven waar het aan ligt

Ik moet bekennen dat ik Beck alleen van Odelay en een vuist hitjes ken. Maar na beluistering van Beck anno 2014 valt me vooral op hoe weinig dit op Odelay lijkt. Beck stond voor mij voor piepend, krakend, maar toch catchy - deze ingetogenheid is nieuw voor mij.

Intrigerend is het zeker, mooi ook. Blijft nog wel eventjes roteren in huize Fathead...

En nog een duimpje voor Norrage. Recensies schrijven is de moeilijkste stiel op deze site, ik doe het liever door middel van een paar zinnetjes bij een album zonder kop en staart. We zijn slechts amateurs en vrije tijd schrijfselaars en dat is helemaal niet erg.

Excuus aan Norrage. Ik zei dat jij betweterig over komt, maar neem het in de rest van mijn reactie op de vorige pagina voor je op. Ik bedoelde David B. Ik vind dat hij betweterig overkomt. Verder vind ik ook dat je netjes incasseert, maar belangrijker... dat je gewoon door moet gaan met schrijven. Vind het leuk om te lezen! Ik hoop dat ik het bij deze heb rechtgezet.

Redelijk matige album. Na een aantal nummers komt de steeds weerkerende stijl van de nummers me serieus de strot uit.

Het klinkt ook allemaal zo gemaakt, alsof Beck op voorhand een "mooie folk plaat" wou maken. Gevolg dat er niets van urgentie of overtuigingskracht terug te vinden is. Alles is ook compleet kapot geproducet. Serieuze misser naar mijn mening.

Die basgitaar in Blackbird Chain, die melodie van Morning...
Mijn eerste Beck ervaring en hij bevalt me heel goed!

Weet iemand waar dit album te horen is, hij is nog niet officieel uit.....

Een erg late (Loser kende ik wel dan nog wel), maar fijne eerste kennismaking met Beck. Het album opent met het rustige Morning wat voor mij de toon zet voor de rest van het album. Het eerste hoogtepuntje is Blue Moon. Daarna kakt de boel helaas een beetje in en kabbelt het net wat te veel door. Een nummer als Wave bijvoorbeeld, wat voor mij meer klinkt als een drie minuten durende outro dan een volmaakt nummer. Naar het einde toe word de plaat weer beter met Country Down en Waking Light als mijn favoriete nummers van het album. Vooral Waking Light vind ik een erg mooi nummer. Ik denk niet dat het album nog verder zal groeien, maar wie weet.

Ben ik de enige die de track wave zo briljant vindt; heeft maar 1 stem en dat is die van mij. haha.

Hey een nieuwe Beck!
Morning Phase? dat zal wel weer over zijn depressieve 'momenten' gaan..

Dat komt omdat ik nog niet gestemd had, nu heb je gezelschap. Adembenemend nummer, doet me in de verte wel een beetje denken aan Radiohead's Pyramid Song.

Was wel onmogelijk om drie favorieten te kiezen, naast Wave zijn dat nu Turn Away en Heart Is A Drum geworden, maar er staat niet één verkeerde noot op deze plaat, vandaar dat ik zonder enig gevoel van twijfel in één klap de volle vijf sterren kan geven. Wát een hemels mooie en ziekelijk verslavende plaat is dit! En ik houd van Beck in al zijn verschijningsvormen, juist dat ongrijpbare kameleontische karakter maakt hem zo'n waanzinnige artiest.

Nee hoor. Je moet die mierenneuker gewoon negeren.
Ik vond je beschrijving leuk om te lezen en de categorisering van Beck-fans leuk.

Ik heb de plaat maar nog maar één keer geluisterd, Mooie warme, klassieke productie. Gevoelige plaat van deze alleskunner.

De productie doet me trouwens aan Father Son Holy Ghost van Girls denken.

Dat is ook een mooie plaat... Waar hoor jij de productionele overeenkomsten?

Interessant ... daar noem je wat mij betreft een van de mooiste producties van de afgelopen vijf jaar

nee prachtig nummer. Moet nog stemmen

Beck verwierf bekendheid in de jaren negentig met zijn hitsingle Loser maar begon daarna pas serieus aan de weg te timmeren met albums als Odelay en Sea Change. Als multi-instrumentalist begon hij albums te maken in de meest uiteenlopende genres zoals folk, indie, hip-hop en alternative rock. Morning Phase is het eerste album sinds 2008 en een vervolg op het akoestische en indrukwekkende Sea Change uit 2002. In dezelfde stijl wordt je meegevoerd in de emoties en eenzaamheid van de teksten.

Het album opent met de rustige klanken van het instrumentale Cycle, een sfeervolle introductie die zich toewerkt naar Morning. De klanken die je meevoeren in dit nummer zijn van ongekende schoonheid. De rust in de stem van Beck voert je mee in een tocht in de morgen onderweg naar de zonsondergang aan het einde van de dag. De instrumentatie zit goed in elkaar en brengt vloeiende overgangen met zich mee. Heart is a Drum is een indrukwekkend nummer vol emotie en een neergaande spiraal in het leven. De akoestische klanken worden aangevuld met een drumritme en piano die door het nummer heen verweven zijn. Het vervolg met Say Goodbye is van dezelfde schoonheid en een afscheid om nooit te vergeten. De woorden die je gebruikt om afscheid te nemen uitgedrukt in je lichaamstaal. Melodieus en vol met invloeden zoals de banjo en akoestische gitaar. Net als je denkt dat het niveau niet meer omhoog kan komt Blue Moon voorbij. Pure poëzie in zijn breekbaarste vorm. Beck zingt alles op een rustige en meeslepende toon die emoties oproept en waarbij de klanken van de muziek van vertragingen naar versnellingen gaan. Riedeltjes die de teksten extra nadruk geven en in het refrein de stem van Beck alleen laat horen.

“I’m so tired of being alone
These penitent walls are all I’ve known
Songbird calling across the water
Inside my silent asylum

Oh don’t leave me on my own
Left me standing all alone
Cut me down to size so I can fit inside
Lies that will divide us both in time”

Het vervolg met Unforgiven is wat donkerder qua geluid en past precies bij de sfeer van het nummer. Struinend door de nacht wachtend op iemand die nooit meer terug zal keren. De hoge stem van Beck legt nadruk op de woorden die het belangrijkste zijn uit het nummer. Met Wave lijk je tussen een orkest te zitten, de muziek heeft zoveel impact dat het uit een speelfilm lijkt te komen. De spanning wordt opgevoerd en de pijn van de eenzaamheid is voelbaar. Don’t Let It Go vormt een weg terug uit de diepte waarin je bent gezakt en fleurt je wat op als je het niet meer zitten. De zoete klanken keren terug en worden voornamelijk door de akoestische gitaar en piano gevormd.

“These are some faults we found
Hollowed out from the years
Don’t let them wear you out
Don’t let them turn your mind inside out

Don’t let it go
Don’t let it go away
Don’t let it go
Don’t let it go away
You don’t have to let it go away“

Blackbird Chain gaat over in een wat steviger ritme maar bevat opnieuw een tekst die je raakt. Vooral het refrein is erg mooi met de echoënde stem bij het zingen van “My blackbird chain”. Ritmes worden afgewisseld met instrumentale gedeeltes waarbij met name de strijkers en piano goed samen gaan. Phase vormt een tussenpauze die verder gaat zoals het begin met Morning. De fase laat een overgang zien uit de treurnis en moet je weer terugbrengen op de grond. Keer je rug om naar het verleden met Turn Away. Het nummer heeft wat weg van de stijl van Simon & Garfunkel, rustig en zacht in de stemming. Een klein orkest met strijkers brengt de melodieën op gang. Country Down is een puur country nummer die je meeneemt door landschappen, met de mondharmonica past het precies in het plaatje. Met afsluiter Waking Light wordt je teruggevoerd naar de morgen na de lange en moeizame tocht uit het dal en het donker. Alles komt samen in het nummer, aan het begin aangezet door de klanken van een triangel wordt het volume versterkt door drums en de klanken van een orkest. Een schitterend einde van een album dat een totaal geheel vormt in verhaal en instrumentatie.

“When the memory leaves you
Somewhere you can’t make it home
When the morning comes to meet you
Open your eyes with waking light”

Na zes jaar geen album uitgebracht te hebben laat Beck een comeback zien van ongekende klasse. De schoonheid van de nummers worden gevormd door de perfecte combinatie van melodieën van instrumenten en de zachte en hoge stem van Beck. De teksten roepen emotie op en voeren je langs een weg van eenzaamheid, pijn terug uit een diep dal. Het dal waar je uit klimt en waarbij je aan het einde van de donkere tunnel de lichtstralen van de opkomende zon ziet komen. Vroeg in het jaar 2014 wordt de lat voor dit jaar heel hoog gelegd met Morning Phase. Wil iemand dit album dit jaar nog overtreffen dan moet deze artiest van goede huize komen.

4,5*

Afkomstig van Platendraaier.

Hij staat op de luisterpaal:
3voor12 - Beck - Morning Phase - 3voor12.vpro.nl

Er zitten geloof ik wel wat buggs in, want sommige nummers kapt hij af voor het einde...

Het doet mij bij vlagen zelfs een beetje aan John Grant denken, zowel vocaal als theatraal.
Ik denk hier bijvoorbeeld aan het nummer Wave, dat had zo naast Vietnam van Grant kunnen staan.
John Grant - Vietnam