Beck - Morning Phase (2014)

Dan is wellicht deze stream beter.

Beck Hansen is de David Bowie van de indie-muziek. Sinds jaar en dag weet de ongrijpbare muzikale duizendpoot zijn volgelingen op een dwaalspoor te zetten door altijd weer onverwacht uit de hoek te komen. Dat is knap, want het ene moment wordt er geëxperimenteerd met moddervette funk, hip-hop of elektronica, het andere moment krijg je een aantal persoonlijke folkliedjes geserveerd. Dat was ook het geval bij het populaire album Sea Change uit 2002, waar Hansen zijn depressieve periode en het uitgaan van zijn 9-jarige relatie van zich af schreef. Morning Phase, Beck's eerste plaat in zes jaar, werd in exact dezelfde bezetting opgenomen als Sea Change en gaat door waar deze op houdt. En verdomd. Het is de ontroerende en warme liedjesplaat geworden waarvan je alleen maar kon hopen dat Hansen hem ooit nog eens zou maken.

Morning Phase, Becks eerste plaat op Capitol records kent een dertiental nieuwe liedjes die enigszins de sfeer van de jaren '70 ademenen. En ja hoor, wat een comebeck. De opening is er meteen één om in te lijsten. Het melancholische en orkestrale begin met het instrumentale 'Cycle' en 'Morning' is magistraal te noemen. Laatstgenoemde liedje gaat meteen tot op het bot. De nummers zijn subliem gearrangeerd waardoor de wat gedragen stem van Hansen een grote impact heeft. En die machtig mooie sfeer? Die wordt gewoon volgehouden. Van het lieve folkliedje 'Heart Is A Drum' dat de lente ademt tot de meeslepende single 'Blue Moon' waarin Beck een kijkje in zijn ziel geeft. Het is allemaal even intrigerend. Beck kan het nog steeds, zoveel moge duidelijk zijn.

Halverwege gaat Beck de duistere dieptes in met het onheilspellende 'Wave'. In de climax jammert hij over isolatie en buiten gesloten worden. Vervolgens wordt het pad terug omhoog beklommen met hoopvolle en optimistische nummers als 'Blackbird Chain' en 'Turn Away'. Er is nagedacht over de opbouw van de plaat. Morning Phase kent een echt begin, middenstuk en slot. En weet de aandacht voor de volle speelduur vast te houden. Hoe vaak wordt er vandaag de dag nog zo'n album gemaakt? De productie door Beck zelf is kraakhelder en de strijker- en blazerarrangementen van de hand van zijn vader David Campbell zijn niet minder dan subliem. Van begin tot en met de ontroerende afsluiter 'Walking Light' wordt er een sfeervolle, idyllische sfeer neergezet die op de juiste momenten wat uitbundiger wordt, zonder dat je ergens het woord bombastisch in de mond zou durven nemen. En het klopt allemaal. Het is lang geleden dat ondergetekende zó werd weggeblazen door een album. Een schoonheid die maar moeilijk met woorden te vangen is bovendien. Morning Phase is die perfecte plaat zoals je ze maar weinig tegen komt. Wat je noemt een moderne klassieker.

Van: Daans Muziek Blog

als ik de vaardigheid had, zou ik het zelf geschreven kunnen hebben....

Direct overtuigd? Nee. Beter dan zijn vorige, het steengoede Modern Guilt? Nee. Potentie? Jazeker. Vaker luisteren.

Ik ben een Beck-beginner en ik vind dit een fraai album; de 'soundstage' (bij gebrek aan een beter Nederlands woord) doet me denken aan "Is A Woman" van Lambchop; atmosferisch en akoestische gitaren en toetsen. Soms gaat de eenvormigheid wat kriebelen, maar deze gaat een tijdje intensiever beluisterd worden en dan gooi ik er een score in....

Wow, wat een plaat. Ik vind hem erg op Sea Change lijken, maar dan nog net een tikkeltje beter.

Tot nu toe niet echt enthousiast. Beetje saaie plaat. Zal m nog een paar keer beluisteren, maar veel hoop heb ik niet...Terwijl ik zijn laatste paar platen toch wel erg lekker vond..

Ik snap compleet waarom ze deze plaat Morning Phase hebben genoemd, ik kan meerdere malen een geeuw echt niet onderdrukken tijdens het beluisteren van deze plaat. Instrumentaal kabbelt het lekker een eindje door maar met een andere zanger had dit wellicht iets kunnen worden. Beck heeft niet een stem die mij raakt of mij maar een beetje een warm gevoel geeft, heel erg vlak. Nee, niks voor mij, deze Morning Phase.

Schitterend!

Prachtige plaat van Beck. Hoort volgens de man zelf bij Sea Change en is misschien net zo ingetogen, maar wel een stuk minder somber. Smullen voor de liefhebbers van Sea Change en daar reken ik mezelf zeker toe.

Lees mijn recensie op:
De krenten uit de pop: Beck - Morning Phase - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Nou ik vond Sea Change een erg goed album maar dat kan ik van deze niet zeggen. Ik kan niet precies verklaren hoe dat kan maar het pakt mij gewoon minder.

Heb daarnet de eerste keer geluisterd...dacht dat het Sea Change was, met wat andere woorden dan wel...

Wat een verrassing. Heerlijk dat jaren 70 sfeertje. Het kabbelt inderdaad wat weg maar tijdens het werk is dit een aangename reisgenoot

Meest gedraaide plaat op MusicMeter en een 5* recensie van Gijsbert Kamerling op VK.nl; dat wekt wel mijn interesse

Fijn. Doet die Europa nog aan deze zomer?

Staat niks op de uiterst karige website over tours, behalve U.S. aankondigingen.

Nee sorry. Niksige liftmuziek.

Beck heeft me altijd aangetrokken door zijn avontuurlijke muzikale aanpak. Dat resulteerde in een rijtje niet mis te verstane albums. Bij Sea Change moest ik helaas passen en dat gebeurt nu weer met het muzikaal verwante Morning Phase. Mooi gemaakt, dat zeker, maar wel alle songs in een slepend tempo en vocaal te weinig overtuigend naar mijn zin. Volgende album zonder die stroop van zijn pa, graag.

Nog een tweede kans gegeven vandaag maar ook ik mis het eigenwijze en avontuurlijke van zijn oude albums. Jammer.

Muzikaal gezien wel fijne plaat maar zijn stem wekt bij mij geen enkele emotie op.
Die hoge stem met lange uithalen bevalt me totaal niet, in Country Down zingt hij "normaal" en dat is dan ook een topnummer.

Wat een prachtige liedjes plaat is dit geworden zeg.

Precies domainator, ik voel ook geen enkele emotie en waar ik dat wel voel is dat nummer die jij juist opnoemt.

Hoe vaker ik de plaat beluister hoe beter hij bevalt, een halve punt erbij.

Ik vind de download versie die ze bij de vinyl versie hebben gestopt wel grappig: de 'vinyl experience'.

Je hoort dan ook echt een lp die opgezet wordt en ook wanneer kant A en B zijn afgelopen.

Superlatieven schieten te kort in de media, maar Beck gaat hier vrolijk verder op de tour van Guero en The Information: Beck by numbers. Ditmaal geen slechte remake van Odelay, maar een mindere versie van Sea Change. Beck zingt saai, zoals hierboven al beschreven in 'hoge stem met lange uithalen', en, inderdaad, die strijkers van zijn pa maken het allemaal wel erg zalvend. Jammer! Gemiste kans. Met Modern Guilt had hij juist een goede sound te pakken en ook op Charlotte Gainsbourg's IRM.

Het is mij inderdaad ook duidelijk waarom deze plaat 'morning phase' is genoemd.
Ik was op het nummer 'loser' na totaal niet bekend met deze Beck en dacht zelfs tot voor kort dat Beck en Jeff Beck dezelfde persoon waren. Het moge duidelijk zijn dat ik me ook niet zo in Jeff Beck en zijn muziek heb verdiept.

Na op het lokale alternatieve radiostation de twee 'singles'/'gelekte nummers' meerdere keren gehoord te hebben, aangekondigd met de woorden dat dit album vast érg goed zou zijn, heb ik dit album laatst voor het eerst beluisterd.
Gisteravond vertelde mijn buurvrouw nog hoe geweldig ze Beck wel niet vindt.
Ik beluister het nu voor de derde keer. Ik weet eerlijk gezegd niet of ik het zometeen nog ga draaien als de nieuwigheid eraf is.

Is er iets dat ik mis of is dit gewoon echt niet zo bijzonder als de grote wereld mij wil doen geloven? Ik hoor natuurlijk de prima productie en bij vlagen vang ik een mooie zin op.
Zo op de zondagmorgen is deze plaat uitermate geschikt, en misschien vanmiddag tijdens het wekelijkse 'koffiedrinken' van mijn ouders en de familie ook als achtergrondmuziek...

Een mooie, ontspannen plaat. Niets meer en niets minder.

Heerlijke plaat; heel sfeervol. Moet wel toegeven dat ik fan ben van de "rustige Beck". Dus ook albums als mutations en sea change blijven bij mij het langst hangen en zet ik nog regelmatig op. Albums als odelay heb ik een periode grijsgedraaid, maar zet ik zelden meer op.

Leuke enthousiaste recensie schreef je, maar met bovenstaande doe je de dooie Bach met zijn hele oeuvre toch een beetje tekort, lijkt mij. Ben opeens wel heel nieuwsgierig wie je ziet als de hedendaagse Mozart

Haha. Tsja, soms moet je leuke vergelijkingen maken. Wie zegt dat iemand als Beck als ie in de tijd van Bach had geleefd niet net zo groot was geworden? (maar stiekem maakte ik de vergelijking ook omdat hun namen op elkaar lijken )