ScHoolboy Q - Oxymoron (2014)

Oké, na een paar luisterbeurten moet ik zeggen dat ik teleurgesteld ben. Ik had best wel veel zin in dit album, Q fan sinds zijn vorige project Habits & Contradictions en na 'Collard Greens' en 'Man of the Year' verwachtte ik er best veel van. Teveel blijkbaar. Gevoel dat ik van dit album krijg? Moe. Moe van Q's stem die hij elke track weer hetzelfde gebruikt. Bij de openingstrack 'Gangsta' begint dat al. En wat een vervelende hook heeft dat nummer, iets wat ik van Q niet gewend ben. Vervolgens gaan het album verder waar het blijft met de openingstrack. Bijna elke track dezelfde vibe en stem; vrijwel geen variatie. Hij had wel eens aan zijn TDE-collega Kendrick mogen vragen hoe hij dat wél doet. Ik bedoel hier niet mee dat het allemaal slechte tracks zijn, het is echter constant hetzelfde truukje dat Q voert om een beetje hard over te komen en vaak zijn de tracks , gedeeltelijk hierdoor, totaal niet bijzonder in mijn mening. En man.. zijn flow op The Purge is toch verschrikkelijk, ik vraag me af of het wel de bedoeling is geweest dat deze verses in een dergelijke staat op het album staan. Jammer want de beat met de hook van Tyler had zeker wel potentie. Daarnaast duren tracks soms veeeeeeel te lang, zo'n 'Break The Bank' kon wel anderhalf minuten korter. De instrumentals ten slotte als laatste punt van kritiek, het is allemaal wel oké maar ontbreekt ook aan originaliteit en zijn voor mij persoonlijk vaak te licht voor 'party/bangertracks'.

Er zijn natuurlijk ook hoogtepunten te vinden op dit over het algemeen ééntonige album in de vorm van het bovengenoemde energieke 'Collard Greens', het enorm euphorische 'Man of The Year' maar ook 'Fuck LA'. Maar waar is de 'Hands on the Wheel' van dit album, of de Nightmare on Figg St', 'Druggys WIt Hoes', 'There He Go', 'Blessed'?????? Stuk voor stuk betere tracks dan bijna alles wat op dit album staat vind ik.

Vooralsnog een beoordeling van 2 sterren.

Ik ben sinds 2 jaar een fan van Kendrick Lamar en was nieuwsgierig wat Schoolboy Q zijn bijdrage in de Westcoast rap zou zijn.
Treurig moet ik zeggen...

Eerst had ik Habbits and Contradictions geluisterd en had niet echt het gevoel dat Q mijn aandacht greep met zijn lyrics en flow. Het klonk allemaal veel te geforceerd, irritant en eentonig.

Omdat ik dacht dat het met zijn eerste studio album wel een stuk beter zou worden kwam ik helaas weer bedrogen uit... Er zijn misschien enkele tracks die ik ok vind (Hell of a Night), maar voor de rest klinkt het wederom wéér hetzelfde.

Waar Kendrick Lamar meer kalmer rapt en meer boodschap brengt in zijn lyrics, heb ik het idee dat Q zijn tracks alleen maar op een zaterdag avond bij elkaar harkt na een flinke borrel op.

Mijn verwachtingen voor dit album waren niet bijster hoog. Zijn vorige twee albums vond ik niet slecht, maar ook niet meer dan tof. Ondertussen heb ik mijn mening wel moeten herzien over Habits & Contradictions, wat gewoon een erg sterk album is!
Yay Yay daargelaten vond ik de singles ook niets speciaal, gewoon tof.

Na een eerste luisterbeurt was het album beter dan verwacht. Nu, een aantal luisterbeurten verder, is het een subliem album geworden naar mijn mening!
Echte uitschieters zijn Los Awesome, Collard Greens, Studio (vooral door de beat en BJ the Chicago Kid), Prescription/Oxymoron, Break the Bank, Man of the Year, Grooveline, Pt. 2, Fuck LA en Yay Yay.
Ook de rest is ontzettend goed, er staat geen slecht nummer op het album!

In eerste instantie deed Los Awesome me niets, vond het de minste van het hele album. De productie van Pharrell klonk eerst vreselijk, maar nu vind ik de energie die er van af spat briljant. ScHoolboy Q en Jay Rock gaan ook helemaal los op die track. Voor mij is het nu trouwens volledig duidelijk dat Jay Rock de nummer twee is van het TDE-kamp (Kendrick nummer één)… wat is die man toch goed! Heb dit altijd wel gevonden, maar na gastbijdrages op onder andere Los Awesome, Money Trees, YG’s I Just Wanna Party en Shot You Down [Remix] is mijn vermoeden bevestigd.

Het enige wat je misschien als een minpunt kan zien is de strofe van 2 Chainz, blijf het echt een waardeloze rapper vinden. Als je dan weet dat hij nog een nummer met (een tegenwoordig meer dan prima) 50 Cent heeft liggen is het des te jammer.

TDE is al geweldig bezig dit jaar, met Oxymoron op nummer één en Isaiah Rashad’s project op nummer twee op mijn voorlopige jaarlijst.
Nu nog wachten op Kendrick’s derde album en Jay Rock’s tweede. Ab-Soul en SZA zullen uiteraard ook beluisterd worden door mij, maar kijk er niet bepaald naar uit.