Cannonball Adderley - Somethin' Else (1958)

Dit is het album dat mij heeft laten ervaren dat deze vorm van jazz wel degelijk heel muzikaal en lekker kan klinken. Tot dan vond ik alleen Dave Brubeck te pruimen. Inmiddels mag ik heel graag een plaatje van mannen als Miles Davis en John Coltrane op de platendraaiert leggen.

Het is toch wel bizar dat Davis hier een sideman is en een keer niet de leader. Hij schreef wel een song en schijnt zelfs de songs bij elkaar gekozen te hebben.

Ik ken de oudere platen niet van Adderley, maar deze plaat klinkt wel een beetje richting Kind of Blue, al is de bezetting (op Davis na) echt totaal anders.

Ik ben niet een geoefende jazz-luisteraar om nu al verschil te horen tussen alle drummers en bassisten. Dat gezegd hebbende, vind ik de combi Davis/Adderley wel een fijne. Heel relaxt.

De reden zoals ik heb gelezen dat Adderley als leader staat beschreven heeft eigenlijk te maken met dat het feit Davis onder contract stond bij Columbia. Maar vooral door dit gesloten contract, het niet toestond dat hij nog een Blue Note album zou maken. Daarom is voor de opstelling gekozen om Adderley het te laten leiden, maar eigenlijk kan je het zien als dat Adderley onder mentorschap van Davis hier dit album produceert.

Want als Adderley hier als sideman stond, dan had ik dit geloofwaardiger gevonden. Niet dat hij slecht is, in tegenstelling zelfs. Zijn andere albums zijn ook zo enorm goed. Dit album staat ook echt op mijn persoonlijk tweede plaats beste albums ooit (de eerste plek staat nog steeds reserveert voor Cool Struttin' van Sonny Clark).

Ik heb net dit album op LP gekocht bij Plato Utrecht. Deze uitgave komt uit de Blue Note Classic Vinyl Series en uit 2021. Wat een geweldige audiophile vinyl reissue is dit zeg: gemastered van de originele master tapes. Een aanrader.

Met: Cannonball Adderley (alto saxophone), Miles Davis (trumpet), Hank Jones (piano), Sam Jones (bass), Art Blakey (drums)

Goed, de rol van Miles is dominant op deze plaat maar laten we zeker het spel van Adderley niet onderschatten. Toevallig beluisterde ik gisteren nog deze debuutplaat van de beste man en het is toch wel bizar om te horen wat een enorme ontwikkeling hij heeft doorgemaakt in een paar jaar. Zijn spel is begaafder, doordachter, volwassener en stilistisch gezien een kleine tiental keer zo interessant. Deze plaat ademt Miles Davis maar was niet dezelfde plaat geweest zonder Cannonball want die was evenzeer een geluid op zichzelf op de altsax.

Wat deze plaat zo goed maakt? Dat is de sfeer denk ik. Er waren maar weinig mensen die zo'n specifieke sfeer konden oproepen met hun muziek als Miles Davis. Ascenceur, Kind of Blue en ook deze... Ze ademen het tijdperk waarin ze werden opgenomen. Warm, droevig en bij vlagen melancholisch. Het zijn de details die de plaat net interessanter maken dan de zoveel doorsnee jazz platen uit deze tijd. Een intro zoals bij de eerst twee tracks, het doorlopende baslijntje van Sam Jones op Autumn Leaves. Het vraag en antwoord op de titeltrack. En het mag gezegd worden: waar Miles hier de sfeermaker is en de composities heeft gekozen is het Cannonball die het meest uitblinkt in spel. Virtuoos en met zoveel soul: het is echt noot voor noot genieten.

Dan de ritmesectie: ook die lijkt wel specifiek te zijn samengesteld voor deze plaat. Hank Jones is een pianist waar ik niet zo snel een trio of solo plaat van zou opzetten: dat wordt me toch te saai en voorspelbaar. Maar in deze setting is hij de enige juiste pianist: hij speelt geen noot teveel en weet precies tot de essentie te komen. Ik moet er niet aan denken dat Peterson of Powell hier achter de toetsen had gezeten, terwijl ik hun als pianist meer waardeer. Leve Hank! Bassist Sam Jones staat wat mij betreft ergens in de top allertijden van jazzbassisten. Een fundament waar elke muzikant op kon bouwen met een heerlijk gevoel voor swing. En Blakey doet hier precies wat hij wat mij betreft vaker had mogen doen: een beetje inhouden....

Met recht een klassieker dus, al is het uitermate jammer dat de meeste mensen hierna alweer afhaken wat betreft Cannonball. Dat verdient deze souljazz gigant niet. Hierna ging zijn muziek echt die kant van de souljazz op: muziek waar je zelfs als stijve Hollandse boerenlul nauwelijks op stil kunt blijven zitten.
Terecht is deze opnieuw uitgegeven in de fantastische en meer betaalbare Blue Note Classic Vinyl series. Ik heb een iets oudere versie die ook mooi klinkt. Waarschijnlijk niet zó mooi als de laatste uitgave maar het volstaat ruimschoots.

Deze hoes van de beroemde jazz fotograaf William Claxton is weer eens wat anders.