Cannonball Adderley - Somethin' Else (1958)

Hm.. die ga ik dit weekend even daar scoren dan. .

Jazz staat boven, helemaal achterin.

Moet je wel uitkijken dat ik niet eerder ben Deze score vind ik gewoon te aantrekkelijk om te laten liggen. Wat moet ik verwachten; chaotische stukjes jazz of meer het swingende, rustige? Een reactie zou erg dankbaar zijn .

Dat laatste.

Tweede Jazz plaat die ik beluister, en dit is toch een stuk toegankelijker dan A Love Supreme, veel rustiger en licht allemaal lekker in het gehoor, zal hem nog wat vaker beluisteren. Maar het klinkt allemaal super zo na een paar luisterbeurten

Dit album klinkt zoals Kind of Blue maar dan alleen zonder Coltrane, dus Maarten ik denk dat dit je erg zal bevallen op dat vlak .

Dit is ook eigenlijk een Miles Davis album....

Edit: Voor een ieder die dit album en het nummer Autumn Leaves kunnen waarderen heb ik de volgende tip: Oliver Nelson

Mooie tip, ik ga zometeen zoeken naar dat album!

Dan is Kind of Blue van Miles/John/Cannonball
Ik snap wat je bedoelt maar Miles speelt ook niet even veel zoals Cannonball doet hier, ofja Miles miss net wat minder Dit blijft een van de beste Jazz-albums ooit! Aanrader voor wie Kind of Blue zo goed vindt.

Zeker

In de jazzwereld is het echter niet altijd de bandleider (naamgever) die het grootste stempel op een album drukt. Ik hoor hier vooral een werk van Miles Davis in. Overig werk van Cannonball Adderley is ook meer hardbob en souljazz georienteerd

Adderley zal best een goed speler en bandleider zijn geweest maar naar mijn idee mist hij wat 'smoel' Het zijn meestal de mensen om hem heen die het verschil maken. Zoals Miles Davis, Bobby Timmons en de afgelopen week overleden Joe Zawinul.

Maar leuk dat je achter Oliver Nelson's The Blues and the Abstract Truth aangaat...verdiend meer aandacht... Op dat album zijn het vooral Eric Dolphy en Bill Evans die de sterren van de hemel spelen

tsja, maar wat is het werk van Miles Davis. het meerendeel van de nummers van zijn eigen platen zijn niet van zijn eigen hand . . .

Improvisatie op een thema is idd iets wat je in jazz nog wel eens tegenkomt....

Ik heb het natuurlijke over het 'kale' en relaxte SPEL van Davis en het modal jazz geluid dat later op Kind of Blue tot in de puntjes is uitgewerkt.

Ik vind dit echt een topalbum, geeft het 4,5*. Heerlijke melodieën op dit album, vooral #2 vind ik echt geniaal.

Iedereen aan de Jazz tegenwoordig ?
Dit blijft voor mij het beste Jazz album ooit. Blij dat het wát aandacht krijgt.

Echt een album van de vieren:

44 stemmen, gemiddeld 4,44

Ik heb deze vanmiddag ook gehaald bij Fame. Reijersen nog bedankt voor de tip

Ik had ook nog deze gekocht: Blue Train, Sidewinder
Die laatste is mijn favo jazz album.

Wordt nu toch wel nieuwsgierig...toch effe naar de Bol.com site om te luisiteren...........zijn er ook nog liefhebbers van Charles Mingus in de zaal?

Jij bedankt voor Sidewinder, ben ik nu zwaar benieuwd naar, ook eens op zoek gaan naar die Cd

Dit album blijft voor mij een van de beste Jazz-Cd's die ik ken, Autumn Leaves is een van de 5 beste Jazz-tracks ooit, zo geweldig op alle vlakken, Cannonball en Miles vormen het ultieme duo, Miles op een van zijn toppunten en Cannonball speelt erg mooi mee. Somethin' Else is ook nog een erg vette track, Love for Sale en Dancin In The Park zijn ook keer op keer genieten, One For Daddy-O is mijn 3de favoriet hier, dit is gewoon een aanrader voor wie van Jazz houdt

OK Guys, goede tip! Something Else is inderdaad Effe Wat Anders....helemaal in mijn Jazz-lijn dus maar alvast op mijn wenslijst van www.mailmydisk.com (wellicht dat er iemand zo gek is dat ie van de plaat af wil...) gezet..........

Nu mag er eigenlijk niemand meer stemmen

Jawel hoor, op naar 444 stemmen met 4,44 als gemiddelde, dan kloppen de aantal 4-en ook nog

OK..het is even wennen, maar de populariteit van jazz lijkt een feit.

Ook hier gezellige welles/nietes berichten en gezever over favoriete tracks en stemgemiddeldes.

Hehe dat duurt slechts nog een paar jaartjes denk ik

Breek me de bek niet open!

mingus liefhebber meld zich
wat wil je weten?

Jazz zoals hij is bedoeld, Jazz zoals hij hoort, Jazz op zijn best. Termen die vaak in me rondspoken als ik dit album beluister. Dit is verder ook een van de meest rustgevende albums die ik ken. Als iemand me ooit had wijs gemaakt dat Jazz rustgevend kan zijn, had ik hem denk ik voor gek verklaard. Wat ik kende van Jazz vond ik altijd erg zenuwachtig en 'priegelig' overkomen. Nou ken ik wel wat meer Jazz albums die in deze categorie zouden kunnen vallen, denk aan The Black Saint and the Sinner Lady, The Survivors' Suite, misschien ook een beetje A Love Supreme. Echter van slecht kan ik niet spreken, met twee keer 5* en een keer 4,5* bij laatstgenoemde.

Deze albums hebben vaak ook erg veel tempowisselingen, onverwachte veranderingen. Dit is in ieder geval niet zo'n album. Hier wordt altijd een bepaald ritme gehouden voor een lange tijd, En iedereen die aan dit meesterwerk zijn steentje heeft bijgedragen krijgt wel een keer het podium voor zichzelf. Dan gooit Miles Davis een mooie solo in het nummer, dan is dat Cannonball en ook Hank Jones krijgt nog even de tijd op zijn piano. En dit allemaal onder het rustige ritme van Art Blakey en een stel mooie baslijnen van Sam Jones. Vervelen kan het dus haast niet doen. Er is afwisseling genoeg.

Dan heb ik nog niet het allerbelangrijkste van deze plaat onder woorden gelegd: sfeer! Je bevindt je met deze plaat in de jaren '50. Je bevindt je in de grote steden van de VS, van die prachtige oldtimers rijden om je heen, mannen strak in pak met zo'n kenmerkende hoed. Dit album symboliseert gewoon die tijd voor mij. Zou ook makkelijk als score gebruikt kunnen worden voor een film uit die tijd, deze plaat.

Dit album kan je ook altijd en overal draaien. Al is het op de achtergrond, al is het tijdens zo'n 'ogen dicht' luisterbeurt, al is het tijdens huiswerk maken, dit album is niet opdringerig, dwingt je niet te luisteren. De mannen doen gewoon hun ding op een rustige manier, en het is aan ons om het mooi te vinden of niet. Ik vind het in ieder geval prachtig. Een must!

5*

Jazz is improvisatie. Dat geldt voor de muziek, en in zekere mate ook voor de luisteraar. Persoonlijk hoor ik hier tijdloze en verdomd goede en knappe muziek...mooie balans en een ongekend fraaie solo van Davis in Autumn Leaves

Jazz is voor mij meer als de bekende zwart/wit beelden, of achtergrond muziek bij een etentje.Gelukkig wel...stel je voor dat ik bij al die jazzalbums die ik het afgelopen jaar ondekt heb dezelfde beelden zou hebben gehad.....saai!!

Het zou tevens betekenen dat jazz ongeschikt is voor fantasieloze mensen....

4,5*

Die kan toch ook wel 5* krijgen Ene wat betreft je verhaal over Jazz, zo dacht ik er vroeger ook over, enige keer ik echt Jazz had gehoort was in the Simpsons toen Lisa sax speelde. Ik vond het eerst maar weinig maar ook aan de andere kant wel leuk bij momenten, maar toen met Kind of Blue begonnen en echt mee van start gegaan sinds gisteren. Autumn Leaves blijft adembenemend en wondermooi! Een van de 3 beste Jazz-tracks ooit (van wat ik ken toch), enja ik weet dat die nagespeeld is...

Deze Cd ken ik al tijdje, blijft een van de 5 beste Jazz-albums ooit, Cannonball's speelt bij momenten zo ongelooflijk mooi dat ik het gewoon niet kan beschrijven, ik ga het zelfs niet proberen, mijn advies: gewoon luisteren! Cannonball doet praktisch al het "Free" werk, Miles zorgt dan voor wat structuur met deuntjes die herhaalt worden. Dit is maar normaal, dit is dacht ik toch ook een "hardbop"-plaat. (sorry als ik me vergis). Het komt er gewoon op neer dat ze samen een fantastisch duet vormen.
Dancing In The Dark Is hiervan het juiste voorbeeld!

Ik sluit het niet uit dat het nooit gaat gebeuren, voorlopig alleen nog niet .

Die staat er bij mij niet op

Hehe