The Cure - Wild Mood Swings (1996)

Join The Dots heb ik, maar nooit gelet op de B-kantjes van dit album. Zal er eens naar luisteren. Bedankt voor de tip.

Want is wel een sterke opener, en muzikaal klopt het allemaal wel, gaat duidelijk door waar Wish eindigt. Alleen was Wish juist net aan de goede kant van de lijn; deze valt er duidelijk over heen. Ik vergelijk dit album met Masque van The Mission; ook net niet. Waarschijnlijk hebben ze ook nog de pech om The 13th als eerste single van dit album uit te brengen (is niet voor niks een ongeluksgetal).

''i know that tommorow i'll feel bad, but i really couldn't care about that''

waarschijnlijk toch een vrolijk nummer, mischien gaat het over een romantische one night stand?, in de clip zie je ook drag queens dus tja interpreteer het maar hoe je zelf wil hé

@ reptile:
ik bedoel dat als je de slechte nummers (voor mij zijn dat alleen club america en trap) en de mindere nummers (numb, return) even door de vingers ziet en dan ook nog de b-kanten van de singles uit die tijd gaat luisteren dat je ze ondanks je voorkeur voor het andere cure-werk (ik moest hier ook aan wennen) tenminste respect kan geven voor de vernieuwingsdrang, want het is zeker vernieuwend.
smith&co wouden gewoon een zomerse plaat maken met strijkers en blaasinstrumenten, ze hebben alleen de vergissing gemaakt om te veel nummers op dit album te zetten.
voor de rest, kwestie van smaak, maar dit album was voor mij een groeier en na het s'nachts nog te hebben gedraaid vindt ik het wel een lekkere plaat.

ik ga ook even meneer thunder's tracklist proberen, want er zit wat mij betreft wel een meesterwerk in tropical good things.

@Djeff en Reptile: Super, ben benieuwd hoe het jullie gaat bevallen.

Bingo! Het gaat inderdaad over een one night stand van de Heer Robert.


Interview.

ik ga voortaan ook interviews van smith opzoeken, die verhalen zijn soms echt hilarisch.

Toch nog eens geprobeerd dit album, maar helaas, Wild Mood Swings heeft net zoveel gevoel als een bevroren teen.

maar gaat het hier dan over een one night stand met een vrouw of man?? en wie zegt dat het over een one night stand gaat. je kunt het niet echt uit zijn antwoord halen. misschien was het gewoon a bit of fun.
er hoeft niet altijd sex in voor te komen. ik zeg niet dat smith een heilige is natuurlijk, maar zijn texten zijn meestal een combinatie van dromen/ angsten/ realiteid en fantasie. je moet het daarom niet al te letterlijk nemen. en smith heeft zelf toegeven vaak te liegen in interviews, dus het is moeilijk iets te geloven wat in de bladen staat.

the 13th samen met treasure en want zijn "leuke" nummers op dit album, maar meer als leuk ook niet. het enige cure album dat me nooit iets heeft gedaan.

Wat hebben bevroren tenen dan een harstochtelijk warm gevoel!. Natuurlijk, er staan erbarmelijk slechte nummers op. Maar Treasure en This is a Lie, maken het minder erg. En zo'n opmerking is naar mijn inziens zwaar overdreven.

Ik zou het eerder "dichterlijke vrijheid in combinatie met een goed gevoel voor humor" noemen...

Dit album heb ik net nog eens beluisterd. Na het eerste deel dacht ik dat ik mijn stem toch kon verhogen naar 4, maar het tweede deel maakte me meteen duidelijk waarom dit album bij mij niet verder geraakt dan 3,5*. In het tweede deel raakt eigenlijk alleen treasure mij nog. In het eerste deel zijn dat daarentegen Want, This Is A Lie, Strange Attraction en Jupiter Crash. Enkel Club America vind ik daar minder.
Wild Mood Swings heeft dus enkele zeer goede nummers voor mij, maar kan dat niveau spijtig genoeg niet aanhouden.

Ik heb volgens mij nog helemaal niemand iets positiefs over Club America zien schrijven (het verhaal erachter buiten beschouwing gelaten), toch jammer... behoorlijk lekker nummer waar ik graag naar mag luisteren.

Het eerste gedeelte (lees: 7 nummers) vind ik inderdaad ronduit briljant:
Want is een briljante opener, fantastisch intro, mooie tekst, heerlijke emotie.
Jupiter Crash zou ik zelfs een diamantje willen noemen: staat in mijn top 10 favoriete Cure songs.
Ook Strange Attraction en This is a lie zijn in mijn ogen schitterende nummers.

Het tweede gedeelte is ietsje minder maar mag er toch ook zeker wezen:
Round&Round&Round vond ik in het begin een beetje een vervelend nummer, maar heeft mij na een aantal luisterbeurten ook overtuigd, heeft wat weg van MintCar en doet er niet veel voor onder. ook Gone! luister ik graag voordat het wel ietsje minder wordt.

Maar de laatste twee nummers zijn weer fenomenaal: schitterende emotionele muziek, Robert weet mij echt weer te raken met Treasure en Bare.

Zonder twijfel 4,5* . Ik stond op het punt om te typen dat ik dit het beste vind van wat ze na Disintegration hebben gemaakt, maar ik realiseer me net op tijd dat Bloodflowers er ook nog is....

Vind dit absoluut geen verkeerd album. Wat me wel opvalt is dat het album veel harder is opgenomen dan andere albums. Ik moet mijn MP3 speler altijd flink zachter zetten voor deze CD.

KimA Rocks!!!!!!!!!!!!

Gevarieerd, maar qua songs een wisselvallig album met, wat mij betreft, een paar aardige nummers. Het beste werk lijkt toch achter hun te liggen, maar ...never say never.

Gelukkig hebben ze Hypnagogic States uitgebracht.... nu is dit tenminste niet meer het laagst gewaardeerde Cure-album!!

Het staat bij mij ook stof te vergaren, c-moon. Nooit zo ontgoocheld geweest als toen ik dit plaatje een keer of 2 opzette.... vreselijke zooi is dit, begrijp de nog hoge gemiddelde score niet.
Fan of geen fan, dit is Cure-onwaardige stierenstront!

Zelf vind ik "Wild Mood Swings" een gevarieerd maar tevens erg wisselvallig album van the Cure met zowel goede nummers (tracks 3, 4, 6, 13) als missers (tracks 2, 5, 8 ). De topperiode van the Cure was definitief voorbij, helaas.

Goed plan. Overtrokken reacties verwijderd.

Ik heb in elk geval niemand persoonlijk aangevallen. Jammer dat sommigen nogal heftig reageren omdat je toevallig een album helemaal niets vindt.
Ik ben ook een fan van The Cure, maar je mag wel kritisch blijven, ik probeer dat voor alle artiesten te zijn, hoe zwaar ik ook fan ben...
" Idolaat-naar-het-idiote-toe " wil ik van geen enkele band zijn, zelfs de beste artiesten hebben recht om af en toe een flinke muzikale steek te laten vallen, zoals dit album hier....

Dit is een prima cure plaat...PUNT!!!

Lambooza vindt het een prima cure plaat; dat mag.

Zoals uiteraard ieder's perceptie geheel anders is, natuurlijk mag dat!




(Er zijn er zelfs die Sex In The City of Desperate Housewives LEUK kunnen vinden, dus, ja, waarom niet, haha!)

weer een nieuw dieptepunt in 2008: een gemiddelde van 2,84. Laten we voor de lol eens kijken bij een standaard top-40 zangeres als jennifer lopez, dan zie ik daar een gemiddelde van een cd uit 1999 van 2,85! Nou als we dan maar de MuMe gemiddeldes aanhouden luisterd de gemiddelde luisteraar dus liever naar "on the 6" van Lopez dan naar dit onderschatte meesterwerkje (sorry, kan het niet laten mijn persoonlijke mening door te laten schijnen...), dat is toch cabaret... ik denk dat ik maar eventjes stilletjes ga huilen op "want", "jupiter crash"...

Ik kom het gemiddelde iets omhoog brengen.Ik moet eerlijk zeggen dat ik deze plaat met enige argwaan heb aangeschaft,maar hij valt me 100% mee.Ik als Cure newbie (:P) ben mij pas op zeer late leeftijd gaan verdiepen in Smith en cs.Om de doodsimpele reden dat ik de singles die ik van The Cure hoorde mij nooit zo veel deden.Disintegration deed mij de ogen open en nu heb ik mijzelf te doel gesteld hun gehele oeuvre eens te gaan uitdiepen.Ik begin bewust niet chronologisch omdat ik dan na het lezen van verschillende reacties van Cure die hards het "verval" van een sublieme band ga meemaken,en dat wil ik niet .Terug naar dit album: Ik vind het een prettig album,niks wereldschokkends ,maar gewoon degelijk en bij vlagen vrolijk.Enige puntje van kritiek is dat hij misschien iets te lang is.2 of 3 nummers minder zou het een sterker album hebben gemaakt.Favorieten hier zijn Treasure, The 13th en de opener Want.Ook Mint Car doet mij glimlachen.Al met al een prima plaat en op naar de volgende ontdekking van The Cure voor mij.

Hadden ze R&R&R, Return en Treasure er nu afgelaten zou het volgens mij ook een pàk beter geweest zijn, zéker moesten die nummers door de sublieme b-sides van de singles vervangen worden. Misschien moet ik maar eens m'n eigen versie samenstellen...

Dit gezegd zijnde overweeg ik het hem nog eens een halfje extra bij te geven... Vind hem hoe langer, hoe minder erg!

"Treasure" vind ik net één van de betere nummers op dit album, daar hoor ik de emotionele Smith. Echt slecht is dit album niet, er staan wel een aantal prima songs met name "This Is a Lie", "Jupiter Crash" en de singles "The 13th" en "Mint Car" maar ook een aantal nummers die niet meer dan probeersels zijn. Ik mis hier vaak de sfeer en emotie dat toch de grote peilers zijn van the Cure, het album maakt zijn zijn geheel een stuurloze indruk.

Oeps, dat moest dan ook "Trap" zijn... Mijn fout!

"Round & Round & Round", "Return" en "Trap" vind ik zoals eerder vermeld ook erg zwak, the Cure onwaardig.

Eigenlijk draai ik van dit album alleen de opener (Want) wat ik echt een geweldig nummer vind en daarna zet ik hem weer af. Toch echt één van de mindere.