David Bowie - Earthling (1997)

Sinds vrijdag 5 augustus opnieuw uitgebracht op vinyl (fantastische pressing).

Ik zal één van de weinigen zijn die dit album het allerbeste vind dat Bowie in zijn rijke muzikale geschiedenis heeft gemaakt.
Waar vooral de albums uit de jaren zeventig als favorieten worden genoemd, en soms zijn laatste (bij leven) album Blackstar de eer krijgt, heel soms ook zijn wederopstandingsalbum 1.Outside, is dit album voor mij precies de Bowie die ik horen wil. (geen zorgen, de rest wil ik ook graag horen).

En nu verwachten jullie natuurlijk waarom precies dit album, en dat weet ik niet onder woorden te brengen, behalve met kreupele, nietszeggende ideeën als "mooie combinatie tussen rauw en melodieus", "vernieuwende composities" of "melancholiek en tegelijkertijd agressief".

Maar neem maar van mij aan dat ik dit het beste van deze geniale muzikant vind.

Bowie zelf vond het zijn minste samen met Never Let Me Down, laatst genoemde wilde hij het liefst in een remix wat ook postuum is gebeurd ten behoeve van de era box sets.

Earthling vond hij achteraf te tijdsgebonden - modisch, zo u wilt.

Zelf vind ik het ook de minste van zijn creatieve worpen, dat hele D&B gedoe vind ik op een gegeven moment danig op de zenuwen werken, die ADHD intro's bij sommige nummers...

Dan ga ik meer voor Hours of Heathen of zijn zeventiger jaren werk ja.

Zo zie je maar weer; over smaak valt niet te twisten. Ik vind het ook wel weer mooi om te lezen dat iemand Earthling de hemel in prijst.
Ik word uiterst nerveus als deze plaat aan mij voorbij trekt, de ritmes, intro's, de ontoegankelijke structuren, de schoonheid van Earthling heeft zich nooit aan mij ontvouwd.
De hele hype rondom Drum-'n-bass heb ik nooit gewaardeerd en dat blijkt ook uit dit album. Dat Bowie stoeit met dergelijke ritmes snap ik wel, hij is immers altijd een groot trendvolger geweest, ofschoon daar niks mis mee is.
Opvolger Hours klinkt haast als een rustgevende yoga sessie in vergelijking met de drukdoenerij van Earthling. Nee doe dan maar Outside, ook een plaat waarbij Bowie rijkelijk heeft geput uit muzikale trends, maar dit heel wat subtieler en smaakvoller aankleedde.

Ja, dat is mooi. Ik kan er altijd van genieten als mensen muziek, die ik goed vind, niet goed vinden. Dat geeft me een gevoel van uniciteit (geen goed gevoel eigenlijk, maar wel ego-strelend), en tegelijkertijd een gevoel van diversiteit (heerlijk gevoel).
Dat Bowie dit zelf niet goed vind, pfff. non-argument. Had hij het niet moeten maken. Zijn mening over dit album is precies evenveel waard als mijn mening over dit album. Gewoon de mening van twee verschillende en unieke mensen.

Had ik dit moeten schrijven? Nee. Maar het triggert natuurlijk wel een beetje als je wat weerwoord krijgt (terecht) op een mening die je geeft.

Wat een nerveuze en hoogst irritante plaat is dit zeg. Overstuurde drum n bas in combi met een veel te druk zingende Bowie. Duidelijk een mislukt experiment. 1,5 ster slechts.

Vermoedelijk inderdaad tijdsgebonden, maar ik vond hem bij uitkomen zeer goed en dat gevoel blijft toch vooral hangen. Nog steeds erg genietbaar maar ik begrijp wel dat hij gedateerd kan overkomen.

Je kan zeggen wat je wil maar van heel de jungle generatie en crossovers is dit één van de minst gedateerde.

Dat is waar - Bowie was er toch al vaak als de kippen bij om mee te liften bij opkomende trends - hoewel dit plaatje in man's oeuvre, in mijn ogen en oren wel de meeste vermoeiende is...

Ik vind het nog steeds wel een lekker album. Tijdgebonden, best wel, en hij heeft betere gemaakt.
Maar hij bewijst tevens zijn draai te kunnen vinden in een genre als deze.
Het is een luide drukke plaat, maar de productie is vet en Bowie zelf is goed op dreef.
Niet alles bekijft, maar ik kom toch met enig gemak aan een 3.7.

Dead man walking, I'm afraid of Americans, Little Wonder zijn imo echt goed nummers en komen ook live beter tot hun recht.

Ook wel speciaal dat bij uitkomst dit als een betere plaat dan 1.Outside bekeken werd.
Bowie zelf zei dit :

" I don’t really see much of a future for drum and bass in the States, Franky, I don’t think it’ll catch on in a major way over here. … I had America-mania when I was a kid, but I loved all the things that America rejects: It was black music, it was the beatnik poets, it was all the stuff that I thought was the true rebellious subversive side."

Grappig commentaren: "gedateerd" - sure 'nuff dude, kijk eens naar de THT-sticker op je eigen lijf - we are all living on borrowed time - al is die alleen leesbaar via de app van Our Lord.

Het was een grote ergernis dat dit album lang niet verkrijgbaar was op lp. Bowie's (creatieve dip) lag imo echt wel in da 80s en kwam na Scary Monsters - dat trio wordt hier zelden (eigenlijk nimmer) gedraaid, tenzij voor de lakmoestest. Het gekke is dat ik ook nooit echt dol ben geweest op Lodger, totdat ik de fijne live uitvoering (uit 95/96) hoorde van Look Back in Anger. Gek genoeg komt de sfeer in die live uitvoering heel dicht bij die van bijv Dead Man Walking.

Toegegeven je zet dit album ook niet op als je belastingaangifte moet gaan invullen, maar als voorbereiding voor a night on the town kan het geen kwaad. Verder gaat het nergens over om dit min of meer te beschouwen als D&B - dan zijn er nog heel wat Teleac-cursussen te volgen en/of luisteruren te vullen.

Ook zijn voorganger 1. Outside, een epische beleving, was - vinylistisch - lang onvindbaar (of heel duur); dat gat is nu ook gedicht.

Ook interessant, en excuses als het hier al eens eerder geplaatst is:

Vandaag weer eens gedraaid en het beviel me wel. Van de 3,5* af en nu een 4*.

Een vage herinnering: ik loop door V&D Utrecht, destijds de winkel met het grootste vloeroppervlak van Nederland. Alhoewel ik liever een "gewone' platenzaak had, was het altijd leuk om daar rond te lopen, zeker toen op de muziekafdeling in 1997 een lichtgevende tegelvloer was én Little Wonder van David Bowie klonk.

Met single Hallo Spaceboy met Pet Shop Boys (#33 in de TROS-Mega Top 50) keerde Bowie in '96 in mijn oren fris terug aan het hitlijstenfront; ik proefde er iets van Sound and Vision, maar dan bijna twintig jaar verder. Little Wonder (een schamele #50) gaf mij in januari-februari '97 hetzelfde gevoel. Hitparadenoteringen waren twintig jaar later niet meer zo belangrijk voor me als in mijn tienerjaren. Dat Bowie weer relevant was, dát stemde me vrolijk.

Earthling / EART HL I NG werkt het beste als je onderweg bent of een niet te ingewikkeld klusje doet. De muziek knalt niet-bescheiden uit de boxen. In het verlengde van voorganger 1.Outside, al is die heftiger dan deze; Earthling is makkelijker te behappen.
De invloed van drum-'n-bass was meteen te horen en Nine Inch Nails bleek een andere inspiratiebron. Tegelijkertijd is het de stem van Bowie die het helemaal... des Bowies maakt. Het mooie Engels in de single bijvoorbeeld.
De kunstenaar zorgde altijd voor sterke muzikanten om zich heen en koos opnieuw voor innovatie. Op Earthling zijn dat onder meer producer en digikunstjesman Mark Plati, gitarist Reeves Gabrels, een vrije rol voor pianist Mike Garson die weer meanderende pianopartijen speelt met soms een vleugje jazz. Dit in pakkend contrast met alle hogesnelheidsmuziek. En dan zijn daar bassiste/zangeres Gail Dorsey en drummer Zack Alford, die doet wat ik later bij Moby tegenkwam: zowel digitale drumloops als akoestische drums, een combinatie die erg goed werkt.

Voor Bowies stem heb ik een zwak, zeker in dit soort alternatieve sferen. Naast Little Wonder zijn er favorieten Dead Man Walking, dat na een fraaie pianosolo opvallend genoeg met bijna 50 seconden stilte eindigt, plus I'm Afraid of Americans; met alle actuele politieke ontwikkelingen komt dit geheel anders binnen dan in '97. Het kreeg hiernaast een single-/radiomix van Trent Reznor van Nine Inch Nails.

In het kort: Earthling is voor mij het toegankelijker broertje van 1.Outsider. Beide albums smaken goed.

Hier lopen onze meningen wel uiteen. Bowie kan weinig fout doen bij mij, echter dit schijfje doet het niet voor mij.
Wellicht toegankelijker van aard, maar op de een of andere manier heb ik nooit een klik gekregen met dit vehikel, want dat is het voor mij.
Het zijn onder andere de zenuwachtige drum-'n bass klanken die op mijn zenuwen werken.

Ook door mij is Earthling zijn minst gewaardeerde album.

Steeds heb ik het met grote tussenpozen opnieuw geprobeerd, en telkens weer (vrij naar W.A.) werd ik enigszins nerveus door die overvolle, hectische intro's van de nummers.
Na de Blackstar release heb ik het nog een keer geprobeerd, maar wegens moverende reden kwam ik toch snel op veel ander werk van hem, waar ik meer waardering voor heb..

Misschien nog een vierde of vijfde poging wagen, maar een favoriet zal het nooit worden. Daarvoor heeft hij heel veel mooiere albums gemaakt -althans dit is de beleving van mijn oren-.

De hoes met de Union jack jas vind ik wel wat hebben.

De ekte Bowie-liefhebber zegt dan: Yo, take a chill pill

Ergens (op zolder) liggen nog mijn oude schoolrapporten - in één van de eerste staat (na de overgang): X moet thuis oefenen in het schrijven, toegegeven mijn handschrift leek wel wat op runen - in het verlengde daarvan zou ik willen zeggen: haters van dit album moeten thuis oefenen in het luisteren

Wat is er in vredesnaam mis met tracks 5,6 en (het uiterst actuele) 8?

Grappig zoals alle Bowie liefhebbers hun voorkeur hebben, ik vind het wel een fantastisch album

Roxy6 noteerde:Mag ik hieruit concluderen dat je met de koning des vaderlands hebt zitten luisteren, of is er dan sprake van miscommunicatie? Wie of wat is W.A.?

En inderdaad Lontanovicolo, de smaken lopen uiteen. Roxy schreef eerder dat Bowie achteraf minder tevreden was met Earthling, tsjonge!

RonaldjK: …….telkens weer (vrij naar W.A.). = Willeke Alberti

Ja Mjuman, dat zijn inderdaad de drie tracks die nog het makkelijkst te verteren zijn