BABYMETAL - BABYMETAL (2014)

Ik denk dat jouw puristische kijk op metal inderdaad weinig uitmaakt en ook onzinnig is. Rebellie! Oké, maar Metallica is tegenwoordig ook gewoon een bedrijf, en dat geldt voor wel meer bands. Het is onzinnig om vast te blijven houden aan een idee dat metal alleen metal is als er een vorm van rebellie in zit. En rebellie is daarnaast erg subjectief. Ik denk dat een metalband als dit in een kawaii cultuur van Japan zeker een vorm van rebellie is.

En als je dan komt opt het punt dat dit niet thuishoort op een forum voor 'echte muziek', dan wordt het helemaal onzinnig. Wat is dan 'echte 'muziek'? Wie bepaalt dat? Wil je alle muziek van de site af die een commerciële insteek heeft? Dan kunnen we een hoop van jouw favorieten ook meteen eraf gooien.

Waar pop en metal (beetje hip-hop, reggae, punk en drum n bass zelfs) zo hard botsen, moet ik aan avant-garde denken, maar een beetje melig is het ook wel. En onverschrokken. Hoera weer voor Japan! Aanvankelijk een beproevinkje, maar ik kan het zeer waarderen. Over een paar jaar te zien en te horen op het Eurovisiesongfestival, als dat dan nog bestaat? Of misschien is Globalsongfestival een idee...?

Echte muziek... daar is wel een topic voor: Wat ís muziek? - MusicMeter.nl.
Dit vind ik wel wat meer dan smurfenliederen of Luv met distortion o.i.d., maar goed.

Er is een neiging op fora om langs elkaar heen te praten. Je zoekt klaarblijkelijk wat meer 'traditionele' metal. Dat is prima. Ik heb zelf iets vergelijkbaars met sciencefiction, daar waar ik erg hou van het doordenken op basis van wetenschap, is er ook sciencefiction die wat meer fantasy incorporeert. Wat ik leuk vind, zit doorgaans meer in de zogenoemde hard sciencefiction-hoek. Naar mate de grenzen van het genre worden opgezocht, verwatert het onderdeel dat ik interessant vind. Ik vermoed dat bij jou iets vergelijkbaars speelt binnen de metal. BABYMETAL is een vermenging van twee stijlen. Door die vermenging gaat er iets verloren wat jij waardeert. Ik vind daarentegen juist de samensmelting van tegenpolen (metal en j-pop) aansprekend. Het subversieve wat jij belangrijk vindt, is voor mij niet zo van belang (post en prog-metal focussen daar doorgaans ook minder op, bijvoorbeeld).

Een vraag die je jezelf zou kunnen stellen, om meer interessante muziek te leren kennen, is of diezelfde houding terugkomt bij andere genres. Ook noise-rock, punk en zelfs bepaalde jazz etaleren een zekere rebellie. Wellicht is dat iets wat jij tof vindt.

Best mogelijk dat jij het allemaal beter weet.

- Ik ben benieuwd naar je argumenten waarom dit geen echte muziek is en niet op dit forum thuishoort.
- Ik ben benieuwd hoe je meent te kunnen spreken voor 'de oudere garde'.

Ik ken alvast verschillende leden van die club die zich helemaal niet storen aan deze muziek. Integendeel. Marty Friedman bijvoorbeeld, de gitaarheld die excellereert op nummer 3 in jouw top 10, is er heel lovend over.

Ik zou zeggen, zolang je het niet kan hard maken; niet te snel denken dat jouw mening een algemene waarheid is.

Mei vorig jaar zag ik Baby Metal in Amsterdam als het voorprogramma van Sabaton. Vond ze (ben een oude man met nog net niet een rollator en mijn favoriete radioprogramma is Max Nieuwsweekend) leuker dan de headliner. Al hielp het dat ze het als voorprogramma korter moesten houden en we waren sowieso iets te laat.

Gimme Chocolate!! is mijn favoriet, die gelukkig ook werd gespeeld. Al zal ik geen albums van ze kopen, toch werd ik er ter plekke vrolijk van. De band speelde trouwens retestrak. Dit is metal voor een deel van een nieuwe generatie. Geinig toch!? Welkom bij de familie.

Kronos, niet om het één of ander maar als ik naar het hoofd van Hawee kijk is het wel een man op hoge leeftijd. Of mannen op leeftijd de wijsheid in pacht hebben is een ander verhaal .

leuk om te lezen hoe gevoelig het allemaal ligt, reden te meer om er het zwijgen toe te doen. Find your own wisdom!

Ik vind het vooral frappant dat Marty Friedman exact beschrijft wat het discussiepunt hier was:

But I could totally see a metal purist go, 'Hey, this is not right. This is not what metal is supposed to be. I can't stand it. It's just not… No. No way. No fucking way.' I totally get it. But that's what I also love about them. I mean, it breaks a lot of rules, and I'm all about breaking rules. blabbermouth.net

Dank voor je, op forums zeldzame, bedachtzame reactie! Mij persoonlijk gaat het niet om rebellie, maar het metalgenre is daar wel mede uit voortgekomen: rebellie tegen burgerlijke normen, brave muziek, fatsoen, een controlemaatschappij. Lees het boek van Deena Weinstein er maar op na. In een commercieel gedrocht als Babymetal gaat deze karakteristiek volkomen verloren. Dit is cynisch consumentisme, prefab product met ingehuurde muzikanten om geld te maken. Ik vind het jammer dat muzekliefhebbers daar intrappen. Rebellie is op zich geen esthetische categorie, dus met noise en veel jazz moet je bij mij niet aan komen zetten. Maar dus ook niet met kinderachtige karikaturen van metal.

Ai, hier nog een stommeling die er in is getrapt en wat erger is ik luister best vaak naar muziek waar geld mee wordt verdiend

Ik heb vooral het idee dat het gevoelig bij jou ligt. Maar het is natuurlijk makkelijker om dit op anderen te projecteren.

Wat mensen geven sterke tegenreacties, en je kiest meteen maar om te zwijgen. Veelzeggend.

Denk je dat de artiesten in jouw artiesten top 10 minder commercieel zijn?

Bedankt voor de leestip. Ga ik eens achteraan.

Als jij je een beetje had verdiept in de japanse cultuur en dan vooral de metal ontwikkeling van de laatste, pak hem beet, 25 jaar, dan moet je concluderen dat jouw relaas kolder is. Er zijn legio bands daar te vinden zoals BABYMETAL met invloeden van Metal en J-pop en andere invloeden. Het is juist knap dat deze band wereldwijd is doorgebroken met een typisch geluid. Bands als Japan X, Onmyo-Za, Animetal, Action! of Galneryus hebben altijd verschillende Japanse stijlen verwerkt in hun muziek. Een keer heb ik Sign live gezien, ze wisselen met gemak tussen Black Metal, Death Metal en j-pop of power metal.

Echte muziekliefhebbers gaat het volgens mij in de eerste plaats om de muziek. Eventueel alleen de muziek. Met dit uitgangspunt ontstaat de ruimst mogelijke toegang tot muziek. Het maakt dan namelijk niet uit om welk genre het gaat en of het al dan niet commercieel van opzet is.

Wat Babymetal betreft denk ik dat de muziek best een uitdaging kan zijn (al helemaal voor puristen). Misschien had men wel een doelpubliek in gedachten, maar commercieel in de zin van braaf en makkelijk in het oor liggend kan je het niet noemen. De muziek is druk en enerverend, zit tjokvol invloeden uit allerlei genres die adhd-gewijs tegen elkaar op stuiteren. ZAP! vernoemde avantgarde. Die associatie komt bij mij ook op, eerder dan commercieel. Maar commercieel mag ook.

Leestips galore. Iemand lacht in z’n vuistje.

Komend weekend trouwens te bewonderen op Pinkpop.

Ach, ieder genre krijgt zijn uitwassen en zijn niche. Eerlijk gezegd ken ik geen enkel genre waar zoveel in gehuild en gejankt wordt als in de metalscene; en dan vooral over 'wat wel en niet metal is' - heel eenkennig, en vooral heel elitair, xenofoob en exclusief wordt daar vaak gedacht. Dan over Babymetal. De Koreaanse en Japanse muziekindustrie werkt daar gewoon anders. Zij hebben een soort idol-industrie waarin jonge mensen kindsterretjes kunnen worden in tal van groepjes en bandjes en series. Is dat commercieel? Ja natuurlijk, is Babymetal inherent een bedacht (commercieel) concept voortvloeiend uit zo'n industrie; ja. Zangeressen Su en Moa zaten in een soort band/serie dat een schoolklasje symboliseerde, een soort Alpha College waar Babymetal een soort 'heavy music club' was voor de kinderen die van harde muziek hielden en waar Babymetal uit voortkwam. Echter werd dit zo populair dat ze uit het schoolklasje gingen en een echte band werden.

Toegegeven is dat dit debuut inderdaad een gimmick voelde, en dat was het denk ik van nature ook. Maar als je even verder leest dan je neus lang is (wat ik bij metal elitisten zelden kan bespeuren) dan kun je zowel zien lezen als horen dat deze dames steeds meer eigen teksten schrijven, een uiterst getalenteerde band hebben (met zelfs nu de drummer van All That Remains) en zélf ook van beginne al metal luisterde. De muziek wordt beter en beter naarmate zij ook ouder worden, luister maar eens naar Kingslayer, Ratatata of het pas uitgebrachte from me 2 u met onvervalste Slayer solo. Ze hebben onwijs veel lol en passie in wat ze doen, iets wat ik mij niet kan voorstellen als het echt zo 'prefap' is.

Je kunt je afvragen of een bij elkaar gecast ensemble van een toneelstuk, een voetbalelftal met de beste spelers, een supergroup of een kunstenaarscollectief allemaal slecht is; vaak zijn de meningen daarover verdeeld. Maar omdat het zaadje nu eenmaal niet is ontsproten uit de dames maar uit een bureau, is de muziek zelf ook slecht? I beg to differ. The Jackson 5 werd ook gedrillt richting talloze talentenjachten en dat zal papa niet gedaan hebben als hij geen dollars zag in zijn kleine zoons. Ook slechte muziek dan?

Dit alles terwijl ik helemaal niet zo'n grote fan ben, maar ik ben vooral moe van al die langharige Iron Maiden metal-gatekeepers 'ThaTsS NoTT MEtaLL!1' - Het is zo makkelijk.

"Babymetal is wel een gimmick maar metalfans zijn stom."

Zo vat ik het maar even samen.

Ben je hier nu vanuit anekdotisch bewijs aan het generaliseren of was het een zelf bedacht stropopje om eens even tegenin te gaan?

Hoewel ik me wel redelijk kan vinden in Monsieurs beschrijving van BABYMETAL en samengestelde bands, richt hij zich op een groep metal elitist types die misschien ietwat luidruchtig is, maar vooral enorm klein. Metalpurisme en de bijbehorende gatekeeping lijkt me hooguit iets van de jaren '80 (met als vaandeldrager natuurlijk Manowar) en iets wat, zeker sinds de opkomst van de talloze subgenres, nauwelijks nog serieus genomen wordt. Ik zie wel vaak dat er van buitenaf bepaalde vooroordelen over metal zijn, dat het een specifieke subcultuur zou hebben, terwijl dat juist enorm meevalt of versnipperd van aard is.

Gatekeeping komt nog wel voor in de blackmetal en hardcore punk scenes. Bij Iron Maiden tref je heden ten dage onderhand hetzelfde publiek aan dat je bij de Golden Earring zou tegenkomen. Dus dat is echt een lachwekkend voorbeeld.
Daar komt bij dat dit BABYMETAL volgens mij totaal niet speelt. Wel bij iets als Ghost of Metallica.

Gevalletje 'klok' sta tot 'klepel' en daaruit concluderen dat het dan 'wel zo zal zijn.'

Dit speelt juist heel erg bij BABYMETAL. Gevalletje klok en klepel kan ik dan ook terugzeggen Edwynn. Nergal, Frank Turner, Fred Durst, Chris Jericho, meerdere festivals hebben zich uitgesproken als 'dit is geen metal'. Deze dames moeten al tientallen jaren opboksen tegen een vooroordeel.

Het VOELDE destijds gimmick-y, maar als je je dus verdiept in de discografie van deze band die inmiddels meerdere albums rijk is, dan zie je dat het hele kawaii-gedeelte er bijna af is. En laat dat nu juist het gedeelte zijn dat óók destijds de grote drempel was voor heel veel metalfans, festivals en boekingskantoren om deze dames niet te boeken.
Het was vanaf het begin af aan een serieus project dat groter werd dan voorheen gedacht werd. Mensen dichtte de band destijds ook helemaal geen lang leven toe, zoals een PSY destijds met Gangnamstyle ook een hype/gimmick was.

De gatekeeping en het elite-gedrag bij metalheads heb ik aan de lijve ondervonden, ik beweeg mij ook al tientallen jaren in die wereld hoor. Ik luister veel verschillende genre's maar juist vooral bij metal valt dit mij extra op. En dat terwijl ik dat eigenlijk helemaal niet begrijp. En nou niet zo boos doen, ik zal Iron Maiden rectificeren voor je. Edit: ik snap het gezien je top 10 ook, misschien was Iron Maiden niet het goede voorbeeld maar ik bedoelde daarmee de 'oude garde'.

Fred Durst en Nergal zijn anders ook aardig op de op de korrel bij de 'elite' met hun mainstreamerige uitspattingen. Dus die zou ik niet serieus nemen. Nergal die de mooiboy op de Poolse televee uithangt, Durst met zijn schreeuwerige neprap. En dan nog Chris Jericho? Laat me niet lachen.

Dat BABYMETAL met Rob Halford op het podium stond, moet genoeg zeggen.

Einde bericht van de echte 'gatekeeper'.