Joni Mitchell - Hejira (1976)

Rare redenering volgens mij. Ik hanteer altijd dezelfde maatstaf. Namelijk wat er voor mij persoonlijk al dan niet te beleven en te genieten valt.

Kijk maar naar de discussies. Bij een wat minder album van een topper is men al gauw teleurgesteld omdat de verwachtingen zo hoog gespannen zijn. Het zou misschien niet moeten, maar ik kan er niks aan doen. Als ik Hejira 5 zou geven zou Blue er 6 moeten hebben wat niet gaat.

Nee, 5 is het maximum. Dus zou je Hejira 4.5 of 4 of nog 3.5 kunnen geven. Maar een 3 voor een klasseplaat als deze?

Ik snap het echt niet.

Als je een liefhebber bent van een Lady in the Canyon en Blue en dat een belangrijk aspect is van Mitchell wat aanspreekt. Kan ik mij wel voorstellen dat een Hejira niet direct datzelfde gevoel oproept.
Maar het is nooit des Mitchell's geweest om meerdere Blue's te maken.

Precies. Daarom kan ik mij ook niet vinden in zo'n redenering waaruit blijkt dat een andere artiest voor hetzelfde album een hogere stem zou krijgen. Alsof Hejira een ondermaats werk is voor Joni Mitchell omdat ze alleen maar Blue 2 en 3 en 4 zou mogen maken... Dat slaat natuurlijk nergens op.

nee dat kan niet en hoeft ook niet. maar ik kan wel Blue absolute top vinden en Hejira wat minder, gewoon omdat de stijl me minder aanspreekt....toch?

Kronos, een beetje gelijk heb je wel, ik maak er 3,5 van. het is en blijft Joni en we zijn het er over eens dat dit een geweldige artiest is nietwaar.

Zo is dat.

Jazekers. Dat was ook de strekking van mijn bericht en een 3,5 is dan vanuit jouw oogpunt een mooie score.

Allereerst: wat een prachtige hoesfoto! “Hejira” staat voor “reis”, en dat gevoel krijg je ook bij het beluisteren van dit album. De nummers werden geschreven door Joni, terwijl ze met de auto van Maine naar California reisde. De ervaringen die ze meemaakte, wist ze perfect te verwerken in dit album. Op de één of andere manier een ontzettend rustgevend album, terwijl het op tekstueel gebied juist ietwat chaotisch is. Op artistiek gebied vind ik dit album gedurfder dan bijvoorbeeld ‘Blue’, om een album als deze uit te brengen lijkt me dan ook best risicovol te zijn geweest, want ik vind dat een album als deze nou niet bepaald potentie heeft om bij een groot publiek in de smaak te vallen. Eén ding begrijp ik niet, en dat is waarom dit album vaak aangeduid wordt als “jazz”. Het kan aan mij liggen natuurlijk, maar ik vind dit gewoon een combinatie van pop met voornamelijk folk. Persoonlijk hoor ik helemaal geen jazz behalve bij 'Song for Sharon' en 'Blue motel room', maar dat terzijde. De titeltrack, het jazzy 'Blue motel room' en 'Black crow' vind ik overigens de mooiste nummers op dit album, ze hebben alledrie een beetje een mysterieuze sfeer en dat bevalt me wel. Mevrouw Mitchell lijkt me wel zo’n vrouw die altijd grenzen opzoekt, want dit album lijkt (ondanks het genre) naar mijn mening totaal niet op ‘Blue’. En tja, wanneer een artiest zijn/haar veelzijdigheid toont, is dat voor mij altijd een (groot) pluspunt. Bij iedere luisterbeurt lijkt het alsof je opnieuw op ontdekkingsreis gaat met Joni, dat maakt dit zo'n mooi album...

jaco pastorius en joni mitchell, goeie combinatie!
toch vind ik dit album iets minder sterk dan het album ervoor (hissing of summer lawns)

mooiste album gemaakt door haar..., mooiste album van welke zangeres dan ook.
nog een halve ster erbij

Na alle (terechte) lof voor Jaco Pastorius wil ik opmerken dat hij niet de enige bassist is op dit album. Ook Max Bennett en Chuck Domanico drukken hun stempel op de songs waar zij op meespelen.

Met name van Bennetts spel op 'Song for Sharon' kan ik echt genieten. Ik luister eigenlijk nog meer naar de bas dan naar Mitchell. Hij zet er echt een extra melodielijn onder.

Dat zou wel heel jammer zijn in dit geval, dat vind ik namelijk de beste track van het album. Ook door de muzikale ondersteuning, maar de songstructuur/melodie en Mitchell gaan hier ook beide naar grote hoogten

Het is ook mijn favoriete nummer van de plaat. Gelukkig kan ik goed luisteren, maar de bas grijpt m'n aandacht het meeste.

Misschien moet je eens naar Shadows & Light luisteren. Dan begrijp je het wel denk ik.
Nog even los van het feit dat de begeleidingsband uit Jazzvirtuozie bestond hebben veel nummers uit deze periode connecties met jazz. Furry sings the blues (what's in a name?) vind ik daar wel een voorbeeld van. Had zo een jazzstandard ala Autumn Leaves kunnen zijn.

Vandaag gekocht en dit is tot nu toe mijn favoriete Mitchell. Prachtig album wat wel eens een toekomstige top 10-kandidaat kan zijn. Vooral de instrumentatie op het titelnummer is geweldig met Jaco Pastorius die geloof ik op een fretloze bas speelt. Instrumentaal zit het echt geweldig in elkaar en Mitchell zingt geweldig en de teksten zijn ook prachtig. 3 jaar geleden vond ik het maar zeikmuziek, nu ben ik helemaal om. Tijd om nog eens een stuk meer van deze dame op te zoeken. De 3 albums die ik heb gehoord (Blue, Ladies Of The Canyon, Hejira) vond ik allemaal heel erg goed.

The Hissing of Summer Lawns!! Gelijk en zonder aarzeling....

Als ik er echt maar eentje zou mogen aanwezen als favoriet, zou dit hem zijn. De zoektocht naar liefde en de zin van het bestaan worden hier zo sterk verwoord. Prachtige begeleiding en Mitchell's statige stem, al jaren een luisterervaring.

Heb hem sinds vandaag ook op hdcd, wat een verademing! Een aantal albums van Joni Mitchell zijn in Nederland niet geremastered verkrijgbaar, cdwow heeft hem gelukkig wel!

Het is de plaat van Mitchell die me het meest moeite gekost heeft om te leren appreciëren. Zowel haar beginperiode met Blue, Ladies of the Canyon, Court and Spark spraken me onmiddellijk aan en ook in het later werk, vanaf Chalk Mark in a Rainstorm, kon ik direct inkomen. Dat ik Mingus niks vond, verwonderde me niet aangezien ik niet van jazz hou.

Maar Heijira, vaak vermeld als haar beste, met op MuMe een super hoge score, die kon ik niet af. Ik zocht tevergeefs naar een melodie als houvast, maar vond niets dan moeilijkdoenerij en muziek die alle kanten op ging zonder veel lijn.

Uiteindelijk bracht de livecd en dvd Shadows and Light de sleutel, mede dankzij Pat Metheny en Jaco Pastorius. Er zitten zoveel hooks in de baslijn en pas als ik het zag, had ik het door

En zo werd uiteindelijk ook het thema van de (levens)reis me ineens duidelijk, niet enkel in de lyrics - 'I'm travelling in some vehicle, sitting in some cafe' - maar ook in het rusteloze van de muziek.

Manman, muziek is soms niet eenvoudig maar zo de inspanning waard

De subtiele instrumentatie met dat heerlijke basspel in combinatie met de prachtige stem van Joni Mitchell maken dit een ultieme wegdroomplaat. Ergens vind ik het wel vergelijkbaar met Astral Weeks van Van Morrison, ook zo'n album waarop stem en muziek volledig los van elkaar lijken te bewegen, maar elkaar toch onmiskenbaar aanvullen. Dit is inmiddels denk ik de door mij meest gedraaide LP uit mijn vaders kast.

Hoewel ik jaren terug alle lofzang uitstortte over Blue, moet ik nu bekennen dat dit uiteindelijk misschien wel mijn favoriete Joni-album is geworden. Een echte groeier, maar wanneer je het de tijd gunt word je als luisteraar dubbel en dwars beloond.

Een originele vergelijking die ik wel vind kloppen. Fijn trouwens, zo'n vader.

Inderdaad. Deze moest ook groeien bij mij. Vind hem vrij gelijkwaardig aan Blue en The Hissings of Summer Lawns, maar verschillend (ik kon het 't makkelijkst in chronologische volgorde leren waarderen). Blue is heel prachtig puur en intens emotioneel. Deze rustiger, bepaalde zaken meer overzienend. Meer bij weg te zakken en vanuit rust zelf bij na te denken als je dat wil.

De gitaarloops inclusief bass die steeds herhalen met kleine accenten zijn meestal gewoon geniaal, al moest het een paar luisterbeurten groeien ook bij me. Van Blue vind ik trouwens ''Little Green'', de rustigste track, ook één van de fijnste. Die sluit het best aan bij dit album. Mijmert heerlijk door de muziek hier. Haar prachtige stem is hier wel iets aan het verminderen, waar ik in eerste instantie last van had, maar nu heeft het wat mooi volwassens voor mij. Het enige wat me niet zo aantrekt is dat ik kan horen dat ze wat meer in haar ego zit. In een interview had ze gezegd dat een persoon waar ze over zingt in dit album haar uit haar ego kon halen en dat ze zag dat dit brilliant was, maar ze ook geen artiest meer kon zijn als ze dat zou doen, wat ik wel kan begrijpen die angst. Alle grote mannelijke singer songwriter artiesten werkten er ook mee bijvoorbeeld (Nick Drake had echt geen succes met zijn pure zielsmuziek). Sowieso kan ik het iemand met relatief zoveel talent niet kwalijk nemen, het is bovendien slechts aan nuances te horen. Ze zat ook veel aan de coke tijdens het schrijven en opnemen van een deel van dit album, doordat ze een tijdje toerde met een stel mensen (Bob Dylan's Rolling Thunder Tour) die dat ook gebruikten. 5 sterren niettemin voor dit album. Geniale plaat die meer (aandachtige) luisteraars verdient hier.

Joni, de grootste vrouw uit de popmuziek, onder meer op basis van dit meesterwerk. Ze zingt hier gemiddeld wat lager dan op haar eerste platen. In tegenstelling tot vele anderen vind ik dat een vooruitgang. Joni deed hier eigenlijk alles goed, vooral over haar gitaarwerk kan ik niet lovend genoeg zijn, die open weidse akkoorden, zoals alleen zij dat deed. Maar ook natuurlijk over haar songwriting, haar poëzie. En de begeleiding van de andere muzikanten is natuurlijk ook geweldig, zo spaarzaam dat alles wat er gebeurt optimaal tot zijn recht komt.

Hejira is een van die onvergetelijke albums op vinyl die ik járen geleden ben kwijtgeraakt, maar eigenlijk gewoon opnieuw zou moeten aanschaffen. Prachtplaat!

Zeer mee eens. Stond bij mij lange tijd op 4 sterren, maar uiteindelijk halfje verhoogd.
Fraai de jazz/blues insteek. Er wordt gemusicieerd op hoog niveau, zonder dat de techniek de overhand neemt.
En Joni's stem vind ik veel prettiger hier ( lager) dan haar periode Blue.
Mooie folky liedjes, maar van dat ijzige hoge zingen krijg ik het verkeerde kippenvel.

Heel fraai album. En Jaco Pastorius, wat was ie goed.

en ik ben het weer met jouw bondig commentaar eens. bestaan er nog dames die zoiets moois hebben gefabriceerd? dan hoor ik het graag. zonodig met een pm-tje.

Reckless Daughter, dat is de titel van de recent uitgegeven biografie over Joni Mitchell geschreven door David Yaffe. Meer dan 500 pagina's exegese over haar leven, lovers en vooral over haar songs. En meer alledaagse observaties. Zeer straffe rookster. Vandaar het stemverval? Helaas niet geheel meer valide vanwege een hersenbloeding. Maar ze is er nog. Wat een leven en loopbaan. Nooit op safe.

In de Bob Dylan dok. "The Rolling Thunder", hoor en zie je Joni aan dit album werken. Aanrader ook op Netflix.