menu

The Common Linnets - The Common Linnets (2014)

mijn stem
3,68 (202)
202 stemmen

Nederland
Country
Label: The Longplay

  1. Calm After the Storm (3:32)
  2. Hungry Hands (3:52)
  3. Arms of Salvation (2:29)
  4. Still Loving After You (3:54)
  5. Sun Song (2:46)
  6. Lovers & Liars (3:36)
  7. Broken but Home (4:33)
  8. Before Complete Surrender (4:43)
  9. Where Do I Go with Me (3:36)
  10. Time Has No Mercy (2:48)
  11. Give Me a Reason (3:41)
  12. When Love Was King (4:06)
  13. Love Goes On (3:53)
  14. Broken but Home [Acoustic] * (4:39)
  15. Calm After the Storm [Acoustic] * (3:33)
  16. Time Has No Mercy [Acoustic] * (2:50)
  17. Hungry Hands [Acoustic] * (3:54)
  18. Still Loving After You [Acoustic] * (4:06)
  19. Christmas Around Me * (3:01)
toon 6 bonustracks
totale tijdsduur: 47:29 (1:09:32)
zoeken in:
avatar van vigil
3,5
De cd is inmiddels een paar keer voorbij gekomen. Hoes is prachtig, sowieso het hele pakket ziet er prima uit (cd/dvd combi), mooi vormgegeven boekje wat zit "verweven" aan de hoes. Ziet er prima uit maar de vraag is of dat ook zo blijft als je de cd vaker gaat opzetten.

Dan de muziek, ik ben niet echt een enorme liefhebber van beide artiesten solo en ook het ESF nummer beviel me maar matig. Dan heb ik gelukkig goed nieuws, Calm after the storm is een van de mindere nummers voor mij. Op het aflsuitende Love Goes On (ook niet zo goed) na ook het rustigst van dit album. Verder gewoon lekkere countrypop waarbij de stemmen goed mengen maar net zo vaak ook gewoon alleen door een van beide gezongen wordt. De beste nummers op dit moment zijn Broken but Home en de redelijk rauwe rocker When Love Was King.

Al met al een zeer aardig werkje wat voor mij toch wel een positief verrassing is.

avatar van LuukRamaker
4,0
Erg mooi albumpje waar Ilse DeLange en Waylon al een tijdje mee bezig waren, maar waarvoor ze het Eurovisie Songfestival volgens mij toch wel erg goed hebben kunnen gebruiken. Ik vraag me namelijk af of dit album anders wel een succes was geworden. Hoe dan ook, het album is er nu, en het is een genot om naar te luisteren.

Zowel de samenzang, in nummers als Calm After the Storm, Still Loving After You en Time Has No Mercy, als de (meer) individueel uitgevoerde nummers klinken erg goed. Voorbeelden van die laatste zijn bijvoorbeeld het geweldig mooie Where Do I Go With Me, waarin Waylon zijn naam op een prachtige manier eer aandoet, en het even bijzondere Love Goes On, waarvan ik uit de ‘Making Of’-documentaire begrepen heb dat het DeLange's eerste volledig zelfgeschreven nummer is.

En zo staan er op The Common Linnets eigenlijk alleen maar mooie nummers. Ik vond het persoonlijk in elk geval een erg geslaagd album en hoop dat ze de komende jaren op dezelfde voet verder zullen gaan (of dat nu samen is of individueel) want dit klinkt toch eigenlijk te mooi om het bij een album te laten.

avatar van E-Clect-Eddy
4,5
Ben geen fan van Country of Americana maar dit valt goed te pruimen. Vond 'Calm After the Storm' in het begin niets aan maar nu ik het een paar keer gehoord hebt klinkt het beter. Maar misschien is 'When Love Was King' een betere keus ook als de inbreng van Ilse daar minimaal op is, en dat is dan weer jammer.

avatar van Norrage
3,5
Ik recenseerde het maar meteen. Beetje cliche, maar wel hele goede country-rock!
-----
Ik geef toe, ik heb het nummer volstrekt links laten liggen vanwege het Eurovisie songfestival, dat ik geen blik of luisterbeurt meer gun sinds de halve finales zijn ingevoerd. En eigenlijk kwam het moment dat ik het ging luisteren ook onafhankelijk van het Eurovisie Songfestival: bij het songfestival-nummer zit namelijk ook een heus album, en dat kwam gisteren uit. En poeh, dat klonk toch eigenlijk best wel goed! Geen wonder dat ze (ten tijde van dit schrijven) ineens tot de favorieten horen in de finale. Het album is geschreven uit de liefde van Ilse de Lange en Waylon voor de traditionele country-rock, en hoe komt het over? Verrassend sterk!

Natuurlijk is het meest interessante nummer het songfestival-nummer Calm After The Storm. Het is gewoonweg een kwalitatief bijzonder sterk nummer dat tot in de perfectie is uitgevoerd. Verder is de samenzang heerlijk, en Ilse en Waylon vullen elkaar hier echt schitterend aan, zoals Alison Krauss en Robert Plant dat bijvoorbeeld ook deden op hun soortgelijke duo-plaat. Maar het is vooral de doordachte instrumentatie die ze onderscheidend maakt, zoals die plots verschijnende gitaarsolo aan het einde die nooit te vet wordt aangezet, of die broeierige slide-guitar. Zingen kunnen ze allebei in ieder geval ook ontzettend goed (dat wisten we ook al wel van hun solo-carrières), en daardoor zijn ook de nummers waarop ze meer solo zingen sterk. Zo zingt Waylon overtuigend bluesy en krachtig op Time Has No Mercy, en weet hij ook zijn, wellicht wat té Amerikaanse aangezette, country-stem te etaleren op Where Do I Go With Me. Ook Ilse steelt de show, bijvoorbeeld op album-hoogtepunt Hungry Hands dat direct na Calm After The Storm komt. Pakkende en poppy country-rock die niet verveelt en ook lekker up-tempo is. Toch zit de commercie en de perfecte productie de speelvreugde wel een beetje in de weg, zeker in het midden van het album, en had een rauw randje of een uit de bocht vliegend liedje niet misstaan. Country-rock is nou eenmaal snel een beetje gezapig, en de stemmen van het duo zijn net een beetje te eentonig om continu te boeien.

Ik had het nooit durven verwachten na de (in eerste instantie) sterke kritiek die Eurovisie-minnend Nederland had, maar The Common Linnets is een bijzonder geslaagd project van Ilse en Waylon. Schitterend back to basic, bij vlagen prachtig ingetogen maar ook vaak genoeg opzwepend, en een mooi visite-kaartje voor het country-genre. En al helemaal mooi dat ze hiermee de aandacht krijgen tussen al die orkestrale kitch van het songfestival. En wie weet winnen ze hier wel gewoon mee. Ik gun het ze.
Pat-sounds: Album The Common Linnets - The Common Linnets (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

avatar van west
4,0
En zo hoor je een paar keer het songfestivalliedje waar ze gisteren maar liefst tweede mee zijn geworden en vind ik het steeds aardiger worden. Dan blijkt er een album te zijn en volgt er na dat nummer nog veel meer moois. Hungry Hands is echt een heerlijke country song met Ilse DeLange haar mooie stem in een hoofdrol. Waylon zingt Arms of Salvation, een wat vrolijker en simpeler liedje. Samen komen ze erg goed uit de verf op het mooie Still Loving After You, net als op het korte maar krachtige Sung Song.

Lovers and Liars is instrumentaal ook sterk. Er zitten mooie wendingen in dit nummer. Ineens zijn daar een piano en een fraaie steel-guitar op Broken But Home, een meer ingetogen nummer wat ook weer mooi wordt gezongen. Before Complete Surrender is net wat te lief, te zoet, maar Where Do I Go With Me, weer met steel-guitar, is een mooi nummer van Waylon.

Time Has No Mercy heeft een lekkere southern inslag. Give Me a Reason is een sterk nummer met Ilse in the lead en een lekkere gitaar. When Love Was King nu met Waylon in the lead is heel fraai, met eerst steel-guitar wat overgaat in een wat 'steviger' nummer. Love Goes On is een mooie afsluiter van deze mooie country plaat.

The Common Linnets hebben niet alleen succesvol meegedaan aan het songfestival, ze hebben ook een prima countryplaat gemaakt. Dat de plaat in Nashville is opgenomen en geproduceerd is dan ook goed te horen. Er staan voornamelijk hele aardige tot echt goede nummers op deze plaat en de uitvoering van Ilse en Waylon en hun muzikanten is werkelijk prima.

avatar van deric raven
3,0
Laat ik gewoon eerlijk zijn.
Toen ik Calm After the Storm voor de eerste keer bij De Wereld Draait Door hoorde, was ik totaal niet onder de indruk.
Laatst de opnames nog eens terug gekeken, en het deed wat krampachtig aan allemaal, en er was totaal geen interactie tussen Waylon en Ilse.
Maar Calm After the Storm bleef wel hangen, op een prettige manier.
En eigenlijk is het gewoon een erg sterk nummer.
De totale overtuiging kwam toch wel bij de voorronde van het Eurovisie Song Festival.
De interactie was er nu wel, en de cameraman zette een mooi plaatje neer.
Wat ze uiteindelijk ook zouden bereiken, ik was hoe dan ook trots op wat Nederland ten gehore bracht.
Als voorbereiding voor de finale van het Eurovisie Song Festival, die zaterdagmiddag toch nog eventjes het album mee gepikt bij de Blokker.
Moederdagcadeautje?
Nee, ik durfde wel te zeggen dat het voor eigen gebruik was.
Dus nog even in het begin van de avond het album luisteren.
Calm After the Storm vond ik altijd al ergens anders van weg hebben, en opeens viel het kwartje.
Het lijkt wat op The Light Will Stay On van The Walkabouts, een triest nummer welke wel iets opbeurends heeft.
Mooie samenzang in dit nummer waarbij de hoofdrol toch wel voor Ilse DeLange is weg gelegd, maar Waylon is een aangename aanvulling.
Een beetje Olivia Newton-John en John Travolta in de Grease periode.
Het Chris Isaak achtige gitaarspel van Jan Bart Meijers maakt het wel af.
Nu ben ik wel benieuwd naar de rest van The Common Linnets.
Hungry Hands heeft gewoon veel weg van Fleetwood Mac, je hoort de echo van Nicks en Buckingham in hun succesvolle Rumours periode.
Ilse DeLange gewoon als goede zangeres, zonder de voor haar zo kenbare snik, gelukkig maar.
Vervolgens hoor je Waylon in het weer sterke Arms of Salvation, hij klinkt hier een beetje als een Kenny Rogers op leeftijd.
Die Kenny Rogers hoor je ook terug in Still Loving After You, maar eigenlijk is het gewoon Waylon die je hier hoort.
Niet de Waylon met de Soul sound van zijn eerste album Wicked Ways, maar de Waylon die meer Country muziek zingt, wat eigenlijk gewoon zijn eerste liefde op muzikaal gebied is, en zonder zijn Soul uitstapje tekort te doen, waar hij gewoon het beste in is.
Wat wil je als je artiestennaam is afgeleid van Waylon Jennings, een Country ster die ikzelf eigenlijk alleen maar ken van zijn samenwerking met Johnny Cash in het titelnummer van Highwayman.
Ilse past met haar stem prima tussen grootheden als Harris, Ronstadt en Parton, ze heeft meer rust in haar geluid gevonden.
Ook Ilse heeft haar muzikale uitspattingen gehad, waarbij meer pop georiënteerd te werk werd gegaan, maar hier is ze weer terug bij de sound van haar sterke debuut World of Hurt, ze overtreft het zelfs.
Op The Common Linnets klinkt ze volwassener, maar dan weer niet op een doorleefde manier.
Ondanks dat ze terecht hoge ogen gooiden op het Eurovisie Songfestival, is het album duidelijk meer gericht op de Amerikaanse markt.
Europa hebben ze al in hun pocket, maar de kans is zeker aanwezig dat ze ook in de Verenigde Staten hun zakken kunnen gaan vullen.
Van mij mag er een vervolg op deze samenwerking komen, want samen komen ze tot het mooiste resultaat.
Gelukkig ontbreekt het Grant & Forsyth gehalte.

avatar van Ronald5150
4,0
Ik heb een hekel aan het Eurovisie Songfestival, maar Nederland verrast me al twee jaar op rij met sterke inzendingen. Vorig jaar presteerde Anouk buitengewoon goed met het prachtige ”Birds”, en ook het bijbehorende album ”Sad Singalong Songs” vind ik goed. Dit jaar overtreffende ”The Common Linnets” zelfs die prestatie en ook hun (gelijknamige) album verdient alle lof. Nog even los van de uiteindelijke prestatie, vond ik het liedje ”Calm After the Storm” direct een mooi nummer. Maar mijn aandacht werd pas echt gevestigd toen ik een documentaire op tv zag over de totstandkoming van het album. Het blijkt dat mijn persoonlijke held Daniël Lohues een behoorlijke bijdrage heeft geleverd in het schrijven van de muziek. Dus voordat Waylon en Ilse zich naar de tweede plek zongen, heb ik op of rond de releasedag ”The Common Linnets” op vinyl aangeschaft. En na een luisterbeurt was ik al om. Eindelijk hoorde ik Waylon en Ilse in het genre waar hun talenten naar mijn mening het beste tot hun recht komen. Met name de samenzang vind ik bij tijd en wijlen betoverend mooi. Vooral op het adembenemende ”Still Loving After You” zorgt dat voor kippenvel. Na een aantal luisterbeurten wordt het album steeds sterker en krijg ik associaties met Robert Plant en Alison Krauss. Al vind ik hun samenwerking net wat sterker, vooral door de dreiging en spanning in de obscure roots songs, krijg ik bij ”The Common Linnets” toch hetzelfde prettige gevoel als bij ”Raising Sand” van Plant en Krauss. Dit manifesteert zich met name in de eerder gehaalde prachtige tweestemmige vocalen. Instrumentaal is ”The Common Linnets” meer dan dik in orde. De muziek klinkt Amerikaans en dat vind ik in deze setting een compliment. Wat wil je ook met dergelijke muzikanten. Vooral het snarenwerk vind ik prachtig. Wat dat betreft ook een compliment aan multi-instrumentalist JB Meijers. Hoogtepunten zijn voor mij ”Hungry Hands”, het eerder genoemde ”Still Loving After You”, ”Broken But Home” (weer die samenzang), ”Time Has No Mercy” (heerlijk folky) en ”When Love Was King”. Waylon en Ilse DeLange etaleren hun echte talent op ”The Common Linnets” en wat mij betreft hoeft het niet bij een gelegenheidsduo te blijven.

avatar van tbouwh
4,5
Wauw, wat een schitterend album. Staan een stuk of 5 songs op die ook zo naar het Songfestival hadden gekunt. Misschien waren ze niet allemaal even hoog geeindigd, maar dat dan even terzijde.
Mijns inziens kent dit album geen een zwak nummer: het betreft stuk voor stuk mooie countrynummers. De stemmen van Waylon en Ilse mixen perfect en ook los klinken ze zeer aangenaam. Dat dit een Nederlands product is, is iets waar we erg trots op kunnen zijn.
Favorieten: Still Loving After You, Broken but Home, Arms of Salvation, Hungry Hands en het schitterende Love Goes On. Voor mij is het een openbaring en een verrassing dat deze twee samen zo´n schitterend album kunnen maken. Dit brengt mij tot een voor mij hoge score van 4,5*.
Hopelijk blijven ze die score waard bij latere luisterbeurten.

avatar van Emile93
4,0
tbouwh schreef:
Wauw, wat een schitterend album. Staan een stuk of 5 songs op die ook zo naar het Songfestival hadden gekunt. Misschien waren ze niet allemaal even hoog geeindigd, maar dat dan even terzijde.
Mijns inziens kent dit album geen een zwak nummer: het betreft stuk voor stuk mooie countrynummers. De stemmen van Waylon en Ilse mixen perfect en ook los klinken ze zeer aangenaam. Dat dit een Nederlands product is, is iets waar we erg trots op kunnen zijn.
Favorieten: Still Loving After You, Broken but Home, Arms of Salvation, Hungry Hands en het schitterende Love Goes On. Voor mij is het een openbaring en een verrassing dat deze twee samen zo´n schitterend album kunnen maken. Dit brengt mij tot een voor mij hoge score van 4,5*.
Hopelijk blijven ze die score waard bij latere luisterbeurten.


Mooi verwoord en helemaal mee eens!

avatar van Maartenn
4,0
Maartenn (crew)
Uitstekende plaat van dit gelegenheidsduo. De countrysnik die Ilse in haar stem heeft past verrassend goed bij het donkere stemgeluid van Waylon, wie meer country in zijn mars heeft dan zijn soulachtergrond doet vermoeden.

4,0*

avatar van Metalhead99
3,5
In de zin van Ilse DeLange met als backing band The Common Linets (waarmee ze eind vorig jaar ook tourde)? Samen met Waylon zie ik namelijk niet zo snel gebeuren.
Ik zag deze per toeval bij mijn ouders in de kast staan en besloot deze in de auto te draaien. Inmiddels heb ik hem een aantal keren beluisterd en ik moet zeggen dat hij me wel bevalt.
Ik kan country van tijd tot tijd wel waarderen en vooral Waylon's stem leent zich geweldig voor deze muziek stijl. Iets dat hij goed laat horen op het prachtige "Where Do I Go with me". Verder vind ik afsluiter "Love Goes On" ook een erg mooi nummer.
Een sterk album dat gewoon makkelijk in het gehoor ligt.

Gast
geplaatst: vandaag om 03:07 uur

geplaatst: vandaag om 03:07 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.