The Common Linnets - The Common Linnets (2014)

Ik recenseerde het maar meteen. Beetje cliche, maar wel hele goede country-rock!
-----
Ik geef toe, ik heb het nummer volstrekt links laten liggen vanwege het Eurovisie songfestival, dat ik geen blik of luisterbeurt meer gun sinds de halve finales zijn ingevoerd. En eigenlijk kwam het moment dat ik het ging luisteren ook onafhankelijk van het Eurovisie Songfestival: bij het songfestival-nummer zit namelijk ook een heus album, en dat kwam gisteren uit. En poeh, dat klonk toch eigenlijk best wel goed! Geen wonder dat ze (ten tijde van dit schrijven) ineens tot de favorieten horen in de finale. Het album is geschreven uit de liefde van Ilse de Lange en Waylon voor de traditionele country-rock, en hoe komt het over? Verrassend sterk!

Natuurlijk is het meest interessante nummer het songfestival-nummer Calm After The Storm. Het is gewoonweg een kwalitatief bijzonder sterk nummer dat tot in de perfectie is uitgevoerd. Verder is de samenzang heerlijk, en Ilse en Waylon vullen elkaar hier echt schitterend aan, zoals Alison Krauss en Robert Plant dat bijvoorbeeld ook deden op hun soortgelijke duo-plaat. Maar het is vooral de doordachte instrumentatie die ze onderscheidend maakt, zoals die plots verschijnende gitaarsolo aan het einde die nooit te vet wordt aangezet, of die broeierige slide-guitar. Zingen kunnen ze allebei in ieder geval ook ontzettend goed (dat wisten we ook al wel van hun solo-carrières), en daardoor zijn ook de nummers waarop ze meer solo zingen sterk. Zo zingt Waylon overtuigend bluesy en krachtig op Time Has No Mercy, en weet hij ook zijn, wellicht wat té Amerikaanse aangezette, country-stem te etaleren op Where Do I Go With Me. Ook Ilse steelt de show, bijvoorbeeld op album-hoogtepunt Hungry Hands dat direct na Calm After The Storm komt. Pakkende en poppy country-rock die niet verveelt en ook lekker up-tempo is. Toch zit de commercie en de perfecte productie de speelvreugde wel een beetje in de weg, zeker in het midden van het album, en had een rauw randje of een uit de bocht vliegend liedje niet misstaan. Country-rock is nou eenmaal snel een beetje gezapig, en de stemmen van het duo zijn net een beetje te eentonig om continu te boeien.

Ik had het nooit durven verwachten na de (in eerste instantie) sterke kritiek die Eurovisie-minnend Nederland had, maar The Common Linnets is een bijzonder geslaagd project van Ilse en Waylon. Schitterend back to basic, bij vlagen prachtig ingetogen maar ook vaak genoeg opzwepend, en een mooi visite-kaartje voor het country-genre. En al helemaal mooi dat ze hiermee de aandacht krijgen tussen al die orkestrale kitch van het songfestival. En wie weet winnen ze hier wel gewoon mee. Ik gun het ze.
Pat-sounds: Album The Common Linnets - The Common Linnets (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Album is duidelijk gericht op de Amerikaanse markt; Fleetwood Mac, Mavericks, Dolly Parton, Linda Ronstadt en Waylon Jennings, allen hoor je wel terug.
Niet helemaal een geheel, en bij weinig nummers komt de samenzang zo mooi terug als bij Calm After the Storm.
Dit is wel het beste wat Waylon en Ilse gemaakt hebben, en Ilse heeft zeker een goed debuut afgeleverd.
Dit ligt ze het beste, en ik hoop ook wel op een vervolg van deze samenwerking.
Nummers klinken tijdloos, Give Me a Reason heeft bijvoorbeeld het jaren 70 sfeertje.

Ja dat krijg je ervan als je je niet verdiept in de artiest. Hij deed ook een keer mee aan een muziekquiz en toen was er een vraag over The Highwaymen en hij wist meteen het antwoord. Toen vroeg ik me af hoe zo'n pipo dat nou toch kon weten. Later kwam ik er achter dat hij dus al jaren in het countrycircuit had rondgelopen en waarom hij Waylon heet.

Wat bedoel je precies met deze zin?

Het ligt allemaal wel dichtbij elkaar hoor. De releases van Otis en Aretha van begin jaren '60 werden destijds ook gewoon country soul genoemd. Zover zit Waylon daar ook niet bij vandaan.

Wat mij betreft had Ilse trouwens door mogen gaan op de voet van die single voor het Diner. Dat elektronische geluid vond ik niet verkeerd.

@ Lura:
Dat is maar een gedeelte van de zin, er staat namelijk:

Dit is wel het beste wat Waylon en Ilse gemaakt hebben, en Ilse heeft zeker een goed debuut afgeleverd

Wat dus betekend; het debuut van Ilse was al heel erg goed, maar dit overtreft het.

Wat is het zonnig vandaag, waren de gedachtes van mij vorige week zaterdag.

Hier staat ook niet alleen: Wat is het zonnig vandaag.

Beetje tegenstrijdige beweringen dit, niet

Veel nummers uit de jaren 70 zijn tijdloos, hoor.
Fleetwood Mac, Eagles, Queen, Meat Loaf, David Bowie hebben allen tijdloze nummers afgeleverd in de jaren 70, waarbij je erg goed kunt horen dat deze in die periode gemaakt zijn, neemt niet weg dat het tijdloze muziek is.

Prima repertoire voor een Europese toer door alle 'douze-point for the Netherlands' landen. Met niet dat ene liedje, maar veel meer. Ook Waylon overtuigt mij. Nogal wat nummers blijven hangen. Ook goed om dit 'genre' weer eens onder de aandacht te brengen aan een groter publiek. Het woord genre klopt niet helemaal, daarvoor is het niet echt in een hokje te plaatsen.

Dus omdat deze muziek een zelfde sfeer ademt als die "tijdloze" artiesten uit de jaren 70 is dit ook een tijdloos nummer? Je kan toch pas spreken van een tijdloos nummer wanneer er een bepaalde tijd is overheen gegaan?

Ik vind het vooralsnog een ouderwets nummer, wel aangenaam en sympathiek, dat wel.

Leuke gebruikersnaam heb jij.

dank je, jij ook.

En zo hoor je een paar keer het songfestivalliedje waar ze gisteren maar liefst tweede mee zijn geworden en vind ik het steeds aardiger worden. Dan blijkt er een album te zijn en volgt er na dat nummer nog veel meer moois. Hungry Hands is echt een heerlijke country song met Ilse DeLange haar mooie stem in een hoofdrol. Waylon zingt Arms of Salvation, een wat vrolijker en simpeler liedje. Samen komen ze erg goed uit de verf op het mooie Still Loving After You, net als op het korte maar krachtige Sung Song.

Lovers and Liars is instrumentaal ook sterk. Er zitten mooie wendingen in dit nummer. Ineens zijn daar een piano en een fraaie steel-guitar op Broken But Home, een meer ingetogen nummer wat ook weer mooi wordt gezongen. Before Complete Surrender is net wat te lief, te zoet, maar Where Do I Go With Me, weer met steel-guitar, is een mooi nummer van Waylon.

Time Has No Mercy heeft een lekkere southern inslag. Give Me a Reason is een sterk nummer met Ilse in the lead en een lekkere gitaar. When Love Was King nu met Waylon in the lead is heel fraai, met eerst steel-guitar wat overgaat in een wat 'steviger' nummer. Love Goes On is een mooie afsluiter van deze mooie country plaat.

The Common Linnets hebben niet alleen succesvol meegedaan aan het songfestival, ze hebben ook een prima countryplaat gemaakt. Dat de plaat in Nashville is opgenomen en geproduceerd is dan ook goed te horen. Er staan voornamelijk hele aardige tot echt goede nummers op deze plaat en de uitvoering van Ilse en Waylon en hun muzikanten is werkelijk prima.

Verrassend, dit album op dit moment 7 in de rotatielijst! Misschien het begin van het populairder worden van de countrymuziek!

Dat zou mooi zijn!

Het album is in alle vormen niet aan te slepen, het album vliegt de winkels uit, het album is zo goed als uit voorraad bij Universal Music, via I Tunes is dit het best verkochte album van Universal Music (wat de grootste platenmaatschappij ter wereld is) ooit en het losse liedje staat wereldwijd op 12de plek van legaal gedownloade nummers, europees gezien staat deze op de 3de plek. Het staat nu op 1 in Nederland, Zwitserland, Noorwegen, België, Denemarken, Ierland, Zweden, Slovenië, Letland, Estland en Litouwen en in Duitsland, Spanje, Oostenrijk (wat zou daar op 1 staan?), Hongarije, Luxemburg en Polen op de 2de plek.

Holy cow!

Zou dit het grootste internationale Nederlandse succes ooit worden?
Het is hoe dan ook razendknap gedaan. En niet vergeten: zonder kwaliteit kom je er niet.

Misschien wel hier in de rotatielijst

Ik verwacht ook nog wel succes op de Amerikaanse markt, die pakken het nu waarschijnlijk ook wel op.

Nou, dat weet ik niet. Zouden onze Amerikaanse muziekvrienden überhaupt wel het songfestival kennen? De plaat scoort natuurlijk wel hoog op iTunes, dus wie weet....

Austrian Singer Wins Eurovision Contest - NYTimes.com - artsbeat.blogs.nytimes.com

The NY times heeft het over een country duo

IS dat het niet dan?

Ja, een post eerder werd er toch gevraagd of er in USA iets over bekend was, dus ja.

Laat ik gewoon eerlijk zijn.
Toen ik Calm After the Storm voor de eerste keer bij De Wereld Draait Door hoorde, was ik totaal niet onder de indruk.
Laatst de opnames nog eens terug gekeken, en het deed wat krampachtig aan allemaal, en er was totaal geen interactie tussen Waylon en Ilse.
Maar Calm After the Storm bleef wel hangen, op een prettige manier.
En eigenlijk is het gewoon een erg sterk nummer.
De totale overtuiging kwam toch wel bij de voorronde van het Eurovisie Song Festival.
De interactie was er nu wel, en de cameraman zette een mooi plaatje neer.
Wat ze uiteindelijk ook zouden bereiken, ik was hoe dan ook trots op wat Nederland ten gehore bracht.
Als voorbereiding voor de finale van het Eurovisie Song Festival, die zaterdagmiddag toch nog eventjes het album mee gepikt bij de Blokker.
Moederdagcadeautje?
Nee, ik durfde wel te zeggen dat het voor eigen gebruik was.
Dus nog even in het begin van de avond het album luisteren.
Calm After the Storm vond ik altijd al ergens anders van weg hebben, en opeens viel het kwartje.
Het lijkt wat op The Light Will Stay On van The Walkabouts, een triest nummer welke wel iets opbeurends heeft.
Mooie samenzang in dit nummer waarbij de hoofdrol toch wel voor Ilse DeLange is weg gelegd, maar Waylon is een aangename aanvulling.
Een beetje Olivia Newton-John en John Travolta in de Grease periode.
Het Chris Isaak achtige gitaarspel van Jan Bart Meijers maakt het wel af.
Nu ben ik wel benieuwd naar de rest van The Common Linnets.
Hungry Hands heeft gewoon veel weg van Fleetwood Mac, je hoort de echo van Nicks en Buckingham in hun succesvolle Rumours periode.
Ilse DeLange gewoon als goede zangeres, zonder de voor haar zo kenbare snik, gelukkig maar.
Vervolgens hoor je Waylon in het weer sterke Arms of Salvation, hij klinkt hier een beetje als een Kenny Rogers op leeftijd.
Die Kenny Rogers hoor je ook terug in Still Loving After You, maar eigenlijk is het gewoon Waylon die je hier hoort.
Niet de Waylon met de Soul sound van zijn eerste album Wicked Ways, maar de Waylon die meer Country muziek zingt, wat eigenlijk gewoon zijn eerste liefde op muzikaal gebied is, en zonder zijn Soul uitstapje tekort te doen, waar hij gewoon het beste in is.
Wat wil je als je artiestennaam is afgeleid van Waylon Jennings, een Country ster die ikzelf eigenlijk alleen maar ken van zijn samenwerking met Johnny Cash in het titelnummer van Highwayman.
Ilse past met haar stem prima tussen grootheden als Harris, Ronstadt en Parton, ze heeft meer rust in haar geluid gevonden.
Ook Ilse heeft haar muzikale uitspattingen gehad, waarbij meer pop georiënteerd te werk werd gegaan, maar hier is ze weer terug bij de sound van haar sterke debuut World of Hurt, ze overtreft het zelfs.
Op The Common Linnets klinkt ze volwassener, maar dan weer niet op een doorleefde manier.
Ondanks dat ze terecht hoge ogen gooiden op het Eurovisie Songfestival, is het album duidelijk meer gericht op de Amerikaanse markt.
Europa hebben ze al in hun pocket, maar de kans is zeker aanwezig dat ze ook in de Verenigde Staten hun zakken kunnen gaan vullen.
Van mij mag er een vervolg op deze samenwerking komen, want samen komen ze tot het mooiste resultaat.
Gelukkig ontbreekt het Grant & Forsyth gehalte.

Wauwie wat een prachtig album! Ik vind bij dit album Ilse's stem ook totaal niet irritant (iets wat ik normaal wel vaak heb). Het luistert heerlijk weg. Toch wil ik speciaal het nummer Love Goes On noemen. Jeetje! Wat prachtig. Ilse's stem is fenomenaal in dit nummer!

Ik was een beetje bang dat dit album te veel naar het folkgenre zou neigen, maar dit vind ik reuze meevallen. Ik vind een heerlijke plaat waarop Ilses en Waylons stem perfect bij de nummers passen.

nu voor de eerste keer beluistert en ik ben aangenaam verrast. zeker de nummers waarbij Waylon de hoofdrol heeft zijn opmerkelijk where do i go with me, Time has no mercy, when love was king. Geslaagd project en ik gun ze het succes wat ze nu hebben. Ze durfden anders te zijn tijdens het songfestival en het viel bij europa in de smaak, knap hoor

Net nog een keer When love was king opgezet, maar dat zit dus echt erg goed in elkaar. Prachtige opbouw in dit nummer. wat mij betreft de topper op dit album

Is het lang geleden, is het lang geleden....
Idd. lang geleden dat Nederland zo goed scoorde op het songfestival en m.i nog eens met een liedje dat langzaam in mijn gedachten sluipt om er dan lang te blijven zitten. Het intro heeft een everybreathyoutakekiaanse gevoel over zich. Maar weet zich gaanderweg daar makkelijk van los te weken en zijn eigen kracht te laten horen. Subtiele samenzang, kleine solo die daardoor ook des te meer opvalt en het visuele plaatje klopte daarnaast ook nog eens. Was nieuwsgierig naar het album en deze kort beluisterd op Spotify en verdraaid dat beviel mij wel. Kunnen ook gelijk die oordelen weg, dat dit ten koste gaat van de artiest en blabla. Want wat ik mooi vind wil ik best in huis halen. Dit ook gedaan op vinyl en wat ik voorbij hoor komen is een mooi staaltje americana van hollandse bodem. Niet alleen de opener klopt, maar ook de rest steekt degelijk in elkaar. De productie is goed verzorgd, mooie arrangementen, juiste keuze van instrumenten en de liedjes doen niet veel onder voor elkaar. Doe daarnaast ook nog eens de stemmen van Ilse de Lange, die -voor mij- haar mooiste album ooit heeft gemaakt en mij beter bevalt als die poeha in een ahoy en een Waylon die verrast met zijn krachtige, maar ook ingetogen stem en ziedaar naast molens, tulpen en klompen is er ook nu de the Common Linnets.
Invloeden natuurlijk te over, maar het gaat erom wat je er mee weet te doen.
Zo vind ik Hungry Hands een nummer waarmee Fleetwood Mac, McVie in de jaren zeventig geen slechte sier mee gemaakt zou hebben.
Her en der waait de flair van een Alison Krauss en diens Union Station over dit album, zoals o.a. bij Arms of Salvation.

Die sfeer van Krauss zet deLAnge ook door bij Still Loving After You. Een charismatische klank als bij een Emmylou Harris beproef ik niet helemaal, daarvoor klinkt het allemaal net iets te braaf en heeft het meer weg van een Krauss, wat zekers vanuit mij ook een compliment is.
Sun Song is voor mij een ietwat rustmomentje, dat wel relaxed voorbij trekt, maar aardig blijft en niet veel meer.
De sfeer van weleer uit de jaren zeventig wordt op meerdere momenten gepakt op dit album, zoals bij Lovers Liars, wat mij wel wat aan een setting doet denken zoals Poco die wel eens kon neerzetten.
Broken but Home is een abceetje uit de populaire country waarmee o.a. Garth Brooks destijds flink scoorde. Waylon hoopt natuurlijk ook -mede met de uitslag van jl.- hoge ogen te scoren in het buitenland en zet zijn accent een extra tandje bij.
Ook het kabbelend akoestisch gitaartje zoals een Nillson bijv. had, mag natuurlijk niet ontbreken en bij Before Complete Surrender is tie der. Ik houd er wel van. deLange doet mij hier ook wat denken aan een vroege Olivia Newton John begin jaren zeventig, die destijds ook van dit soort liedjes had.

De afwisseling tussen lead- en samenzang pakt goed uit en is een prima keuze geweest. Zo is Where do i go with Me een nummer waar Waylon weer meer naar de voorgrond treed en ademt het nummer een sfeer uit van een wat minder bejaarde Kenny Rogers.
Met TIme Has No Mercy komt er voor mij i.i.g. een sterk en pakkend nummer voorbij, want ook de mandolin mag niet ontbreken en het Union Station van Alison Krauss gevoel is hier goed aanwezig.
ER is geen enkel nummer waar ik een mwah gevoel bij heb, het klinkt allemaal verzorgt, mooi gezongen en doordacht. GIve me a Reason is dan meer een nummer dat goed in het gehoor ligt en wel aardig blijft.
Het Fleetwood Mac gevoel komt het meest naar voren bij When Love Was King. Een hoog Big Love gehalte met Lindsey Buckingham zang erbij verzorgt door Waylon.
Een ballad als afsluiter door Ilse deLange en het is dat het al wat later is, anders zou ik het zo nog een keer opzetten.

Mooi om te horen, hoe een album kan klinken als je het met liefde maakt voor het genre, de juiste mensen weet te betrekken en niet teveel poespas erom heen maakt. Ik lust hier wel meer van. Een combinatie die goed heeft uitgepakt zoals ook Alison Krauss/Robert Plant of een Isobel Campbell/Mark Lanegan of zelfs een Mark Knopfler/Emmylou Harris tot een goed album heeft geleid. Deze samenwerking met deLange/Waylon doet m.i daar niet veel voor onder.

Wat is er dan mis aan folkmuziek? Weleens bijvoorbeeld naar het nieuwe prachtige album Waking van Lucy Kitchen geluisterd?

Er is natuurlijk niks mis met folkmuziek, alleen de albums binnen dit genre die ik heb beluisterd bleken niet zo goed aan te sluiten bij mij. Ik heb er dus niet zo veel mee. Dit is dus puur mijn mening

Dan is het prettig om in ieder geval te weten dat het echte FM dit jaar zelf nog met een album komt. Ik wilde er eigenlijk niet aan, laat staan dat ik het zelfs wilde opschrijven, maar ik moest zelf bij Calm After The Storm zelf denken aan

The farmer's daughter

en niet zozeer aan een nummer van Rumours.
FM speelt geen country maar westcoast wat, voor Amerikaanse begrippen, een vrij groot verschil is. Maar misschien dat Ilse en Waylon wel ten onrechte getypeerd zijn als country, dat kan natuurlijk ook nog