menu

IQ - The Road of Bones (2014)

mijn stem
4,00 (110)
110 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Giant Electric Pea

  1. From the Outside In (7:24)
  2. The Road of Bones (8:32)
  3. Without Walls (19:15)
  4. Ocean (5:55)
  5. Until the End (12:00)
  6. Knucklehead * (8:10)
  7. 1312 Overture * (4:17)
  8. Constellations * (12:24)
  9. Fall and Rise * (7:10)
  10. Ten Million Demons * (6:10)
  11. Hardcore * (10:52)
  12. From the Outside In [First Studio Run Through] * (7:25)
  13. The Road of Bones [First Studio Run Through] * (8:35)
  14. Ocean [Piano / Vocal Version] * (5:52)
  15. The Slender Sky * (13:56)
  16. Mcdozenstrings * (4:08)
  17. Without Walls [Live Medley] * (12:45)
  18. From the Outside In [Live] * (7:51)
toon 13 bonustracks
totale tijdsduur: 53:06 (2:42:41)
zoeken in:
avatar van Casartelli
4,0
Ozric Spacefolk schreef:
Het lijkt hier en daar wel zelfplagiaat.

Tja, dat gevoel bekroop mij tijdens het concert dus ook een aantal keer bij de nieuwe nummers.

Maar goed, de dubbel-cd zal ook hier nog wel in huis komen.

avatar van daniel1974nl
4,0
Niets mis mee het titel nummer, mooie opbouw, eindigt lekker ruig. Mooi toetsenwerk hier. Dat riekt naar meer, moet ik zeggen. Het blijft moeilijk om IQ albums te pakken te krijgen, moet ik zeggen. Maar ja, het resultaat mag er dan ook altijd zijn.

Deze band blijft ons verassen en in staat om een constant te leveren van top tot goede albums. Eigenlijk is de hele IQ catalogus erg mooi, maar begonnen ze vanaf Ever toch wel een beetje een wat meer agressieve weg in te slaan en het neo-prog geluid los te laten. Vrijwel hetzelfde als Pendragon deed op Pure, door het inzetten van een meer agressive drummer. Misschien was Ever anders door John Jowitt (wat een toffe gast overigens , maar in ieder geval is het daarna verder doorgezet. Gevolgd door het meesterlijke Subterranea (The Narrow Margin, over epics geproken), The Seventh House en Dark Matter. The Seventh House vond ik zeer sterk, maar Dark Matter heeft me nooit compleet kunnen pakken. Maar Frequency is makkelijk een van hun beste albums (in tegenstelling van wat hier wordt beweerd) Ik denk niet dat iemand kan ontkennen dat Peter's stem op dit album op een ongelofelijk goede manier is ingezet en dat Peter veel beter lijkt te zingen dan op andere albums. Iets dat je duidelijk vanaf het begin hoort. Deze zang dan werkt verschrikkelijk mooi samen met het toetsenwerk van Mark Westworth. Hetgeen je goed kunt horen bijvoorbeeld aan het begin van Life Support.

Ik geef toe IQ is niet de meest orginele band, maar als je zo goed bent in het doen waar je goed in bent, dan hoeft dat ook niet. Per slot van rekening is doen waar je goed in bent en het verbeteren van die formule voor de meesten al moeilijk genoeg.

avatar van Brunniepoo
4,0
daniel1974nl schreef:
Eigenlijk is de hele IQ catalogus erg mooi, maar begonnen ze vanaf Ever toch wel een beetje een wat meer agressieve weg in te slaan en het neo-prog geluid los te laten. Vrijwel hetzelfde als Pendragon deed op Pure, door het inzetten van een meer agressive drummer.


Als je Ever vervangt door Frequency ben ik het helemaal met je eens.

Maar waar Pendragon dezelfde voorzichtige beweging inzette met Believe en met de volgende twee platen doorpakte lijkt IQ zich bezonnen te hebben en toch weer nadrukkelijk terug te grijpen op de periode Ever t/m Dark Matter. Wellicht heeft dat ook te maken heeft met de vele bezettingswisselingen sinds Frequency (met name het wegvallen van Andy Edwards) maar jammer is het ergens wel.

Meer van hetzelfde vind ik bij IQ overigens op zich geen probleem (en dat zelfplagiaat ook niet) alleen heb ik hier soms het idee dat de nummers niet alleen al eens eerder zijn gedaan maar dat ze soms ook wel eens beter zijn gedaan. Met name Without Walls plakt allemaal bekende stukken IQ-muziek aan elkaar en het levert een nog onsamenhangender epic op dan Harvest of Souls. Als hier echter vijf keer een The Seventh House op had gestaan dan had je mij niet horen klagen.

avatar van vigil
Casartelli schreef:
Klopt. volgens mij zijn hier beide versies 'even retail'.

klopt!

Ozric Spacefolk
Brunniepoo schreef:

Meer van hetzelfde vind ik bij IQ overigens op zich geen probleem (en dat zelfplagiaat ook niet) alleen heb ik hier soms het idee dat de nummers niet alleen al eens eerder zijn gedaan maar dat ze soms ook wel eens beter zijn gedaan. Met name Without Walls plakt allemaal bekende stukken IQ-muziek aan elkaar en het levert een nog onsamenhangender epic op dan Harvest of Souls. Als hier echter vijf keer een The Seventh House op had gestaan dan had je mij niet horen klagen.


Without Walls lijkt bij mij meer op een IQ-medley dan een geheel nieuw nummer.

Seventh House (de plaat) was van begin tot eind een top-plaat, voor mij.

Frequency en Road of Bones pakken mij niet op die manier.
Ik vind het keyboard werk van Mark Westworth wel weer erg interessant. Doet me hier en daar denken aan Millenium (de band).

Drumpartijen van Paul Cook zijn minder hectisch dan anders, en hij heeft erg gave stukjes op deze plaat.

avatar van Brunniepoo
4,0
Ozric Spacefolk schreef:
Ik vind het keyboard werk van Mark Westworth wel weer erg interessant. Doet me hier en daar denken aan Millenium (de band).


keyboardwerk op dit album is van Neil Durant.

Ozric Spacefolk
Wat stom. Dat krijg je, als je uit het hoofd typt.

Westworth was alweer vervangen inderdaad. Eigenlijk best een hoop line-up gewissel sinds Dark Matter...

avatar van daniel1974nl
4,0
Ever is wat anders dan Nomzamo of AYSC (misschien ook omdat de opname van Ever ook veel beter was (want de geremasterde versies zijn al een stuk beter)). Soms denk ik dat het meer teruggrijpt op The Wake, maar dan zijn er momenten wanneer ik dat ook weer niet denk. Tijdens tour van Ever bleek dit verschillende keren eens te meer wanneer nummers van The Wake of Ever achter elkaar waren ingeslot in de setlist. Het bombast (agressieve drums in combinatie met aanzwellend toetsenwerk) dat bijvoorbeeld een nummer als The Wake kenmerkt, lijkt een aantal keren getracht te zijn herhaald op Ever. Dit alles heeft denk ik veel te maken met Peter's terugkeer en ook met John's pompende bass geluid. Die overigens live altijd problemen heeft. Of, ik kan me ieder ieder geval niet een concert herrineren waarbij John geen problemen had met zijn bass gitaar. Helemaal toen hij net z'n Rickenbacker begon te gebruiken was het hopeloos, efin.

In relatie tot Pendragon, Pure was echt een schot in mijn symfohart en leverde wellicht te beste symfoplaat van 2008 op, (misschien samen met Happiness is the Road van Marillion), direct vanaf het eerste nummer Indigo (een van de beste nummers die de band ooit gemaakt heeft), lijkt de band op een hele andere tour te zijn en de rest van het album wordt die toon verder doorgezet. Ik weet niet of hetzelfde kan zeggen van Passion, wat ik toch een stuk minder vind dan Pure.

Ieder album van IQ heeft wel een epic / klassieker, maar ik moet ook zeggen dat na The Narrow Margin, iedere andere epic een beetje in het niet valt. Harvest Of Souls heeft me nooit helemaal kunnen boeien. The Seventh House is wel een fenomenaal nummer. Geen enkel nummer of Frequency kan aanspraak maken op een dergelijk status, maar als album tesamen werkt het toch beter en sluit het beter bij elkaar aan. Ik zie eerlijk gezegd niet helemaal hoe sommige nummers als een medley worden gezien van eerder gedane dingen, ook al vind het idee wel interessant.

Ozric Spacefolk
daniel1974nl schreef:

Ieder album van IQ heeft wel een epic / klassieker, maar ik moet ook zeggen dat na The Narrow Margin, iedere andere epic een beetje in het niet valt. Harvest Of Souls heeft me nooit helemaal kunnen boeien. The Seventh House is wel een fenomenaal nummer. Geen enkel nummer of Frequency kan aanspraak maken op een dergelijk status, maar als album tesamen werkt het toch beter en sluit het beter bij elkaar aan. Ik zie eerlijk gezegd niet helemaal hoe sommige nummers als een medley worden gezien van eerder gedane dingen, ook al vind het idee wel interessant.


You said it, bro! Narrow Margin is voor mij ook dé IQ-epic.

Over epics het volgende: in een lang grijs verleden werden er stukken gecomponeerd als Lady Fantasy, Supper's Ready, Close to the Edge en Thick as a Brick.

Ik weet niet of het aan de LP ligt, de tijd, de drugs, het geduld of de nieuwigheid, maar 70's epics werkten bijna altijd erg goed. Ik ken er nog meer van Pink Floyd tot Eloy tot Renaissance.

In de moderne tijd (sinds de neoprog-beweging) lijken veel epics geforceerd en inderdaad eerder een medley van ideëen dan een volwaardig muziekstuk.

Porcupine Tree en Flower Kings slagen er wel in zo nu en dan een goede epic te schrijven. Goed voorbeeld vind ik De Sky Moves Sideways en Anesthetize van eerstgenoemde..
Ook een mooi voorbeeld vind ik First Light van Shadow Gallery

Bijvoorbeeld die epics van Transatlantic wil ik niet eens aan beginnen. Veel te geforceerd naar mijn idee.

IQ heeft op elke plaat (zelfs de popplaten) epics staan. Op een gegeven moment is de verrassing er echt wel af. Narrow Margin, Dark Matter, The Last Human Gateway, Without Walls. Alsof de band per sé een 20 minuten epic wil. Dan lijkt het soms net of ze er maar stukjes bij plakken om aan die songlengte te komen. Dan lijkt het inderdaad een medley.

Dan vind ik persoonlijk een song als Wurensh of Wrong Side of Weird veel behapbaarder.

avatar van vigil
Nu is schoolvoorbeeld van een geforceerde epic met aan elkaar geplakte ideëen natuurlijk wel Supper's Ready (niet dat het slecht is overigens)

avatar van Casartelli
4,0
Ik wou net zeggen... en anders (uit de moderne sectie) Anesthetize wel.

Maar goed, misschien moeten progbands dan toch maar gewoon epics bij elkaar blijven forceren, want er worden elke keer wel weer een paar andere lieden blij van.

avatar van vigil
Zo is dat! Toen de dino progbands eind jaren 70 begin jaren 80 opeens singles (en soms hits) gingen uitbrengen was het ook al niet goed

Ozric Spacefolk
Ik ben zelf niet zo gek op Genesis en Yes, maar ik denk ik noem ze even :-p

Mij is het om het even. Korte pophitjes of lange jams, progepics of tranceremixen van thrashmetal songs. Als het lekker luistert, luistert het lekker.

Nochtans vind ik dat bij Without Walls nog niet. Heb de nieuwe Morten Harket maar weer op gezet.
Ben daarentegen wel erg psyched voor de nieuwe Pendragon.

avatar van daniel1974nl
4,0
De eerste golf van Epics, die epics voorbracht als Supper's Ready, Echoes, Atom Heart Mother, Dogs, de tweeluik Shine On Your Crazy Diamond, Close To the Edge, The Gates Of Delerium, The Collector en Grendel zijn inderdaad van een heel ander kaliber dan de meer recentere epics, die klinisch, geforceerd en niet altijd even oprecht aanvoelen.

Dit probleem heb ik met name met Dream Theater. Ik vond A Change Of Season fenomenaal (omdat daar Kevin Moore nog enige emotie gaf die later volledig ontbrak), maar daarna werd het allemaal een beetje minder. Een 47 min. epic als Six Degrees of Inner Turbulence, een 58 min. durende epic als Garden Of Dreams van de Flower Kings, (ben er nooit volledig doorgekomen) of The 78 min durende Epic The Whirwind van Transatlantic, trek ik echt niet. Ik zeg daarmee niet dat alles verder ook niet wat is. Op A Bridge to Forever staan een paar hele puike Epics, en aangaande de Flower Kings moet ook gezegd worden dat ze er een paar hebben gemaakt die ronduit goed zijn. Stardust We Are en met name Humanizzimo (ook dan wel de 2003 live versie) zijn met name sterk. En dan Porcupine Tree, ik vond Anestetize zeer sterk, de Sky Moves Sideways, inderdaad, Moonloop, Arriving Somewhere But Not Here maar vooral ook Russia On Ice. En dan is er nog het werk van Marillion, als This Strange Engine, The Invisible man, Ocean Cloud en Gaza, Fish z'n Plague Of Ghosts (ook heel sterk) en natuurlijk het werk van Pendragon, met The Wishing Well, Queen Of Hearts en Comatose. Maar The Narrow Margin stijt boven dit alles hoog uit en komt het dichtste in de buurt van het echte oude werk.

Kan je ook zeker de titeltrack van het album A Symphonic Holocaust van Morte Macabre (een samenwerking tussen leden van Anekdoten en Lanberk) aanbevelen. Tenzij je niet van Mellotron houdt, uiteraard.

avatar van Mindscapes
4,0
Ozric Spacefolk schreef:
Ben daarentegen wel erg psyched voor de nieuwe Pendragon.

Op basis van?

Nu goed, ik ben er ook wel enorrrm benieuwd naar, maar misschien heb je al wat geheime info gehoord... Nieuwe drummer, 3 jaar na Passion, terug naar de atmosferische kanten,... En 11 oktober staat al lang aangekruist!

Ozric Spacefolk
Mindscapes schreef:
(quote)

Op basis van?

Nu goed, ik ben er ook wel enorrrm benieuwd naar, maar misschien heb je al wat geheime info gehoord... Nieuwe drummer, 3 jaar na Passion, terug naar de atmosferische kanten,... En 11 oktober staat al lang aangekruist!


Nieuwe drummer? Oh, dat is jammer. Ik was wel erg gek op Scott Higham.

En ik weet niet waarom ik zo pysched ben voor de nieuwe Pendragon. Misschien omdat ik van lange gitaarsolo's houd, en IQ tekort schiet?

avatar van daniel1974nl
4,0
Inderdaad, het vertrekpunt zal niet het perse willen maken van een epic moeten zijn dat voorkomt uit een verkeerde opvatting van het brengen van een homage of wat het dan ook is, maar het maken van muziek die gewoon goed is, lekker klinkt. Het overspoelen van de markt met supposedly epic numbers heeft voor mij helemaal geen toegevoegde waarde. Ik heb persoonlijk nooit zo heel veel problem gehad met het uitbrengen van singles, of het maken van meer commercieler werk, aangezien ook dat heel goed kan uitpakken. Kijk naar Porcupine's Trains of Shemovenon wat echt veel beter om aan te horen is dan die vake meuk uit hun begintijd. On Transatalantic's We All Need Some Light (vloeken in de kerk, maar misschien wel hun mooiste nummer). Het hoeft niet altijd uit te monden in een full 17 minutes blowout version.

avatar van daniel1974nl
4,0
Heb ook een zwak voor Pendragon, ook al vind ik de zang beduidend minder tot totaal storend bij Pendragon die ook nog eens ontiegelijk arrogant, narcistisch en zelfingenomen is. Nick is een fenomenale gitarist en schrijver, maar v/d microfoon kan ie beter wegblijven. En tegenstelling van IQ waar de vaders even een avondje gaan staan spelen op het pudium na een lange dag werken, of zo lijkt het maar waar ik eindeloos veel meer respect voor heb. Jammer van de drummer, die droeg toch wekl het NW Pendragon geluid, moet ik zeggen.

4,5
Terug naar IQ - The Road Of Bones nu ! Als IQ volger vanaf de tweede plaat moet ik eerlijk zeggen wat een meesterwerk dit is ! Dit is IQ zoals ik het graag wil horen: episch, symphonisch, agressief .. wat mij vooral heel erg bevalt is dat deze plaat zo consistent is: of je nu de titeltrack opzet of oceans .. op een of andere manier hoor je dat dit een geheel is. Hulde voor IQ en vooral Peter Nicholls zijn stem .. lijkt wel of deze steeds weer beter wordt !

avatar van hugensjr
Grappig dat het album The Seventh House voor een groot aantal fans een favoriet is. Bij mij ook. Ik kan me herinneren uit de recensies destijds dat men Guiding Light al knip- en plak werk vond. En dat nummer valt nog niet eens in de categorie 'Epic' Road of Bones vind ik wel oké, met name Behind Walls. Het hele album is meer toetsen- dan gitaargeoriënteerd. Jammer want ik ben een ontzettende Mike Holmes-fan.

Ik weet niet of er nog meer mensen bij het concert in de Melkweg op 24-04-2014 waren, maar dat was wel één van mijn mindere concerten. Vond het geluid erg slecht (gortdroog, zowel vocals als drums) en de mooie toetsentapijten en soli zaten steevast te zacht, of te laat in de mix. Maar ja, de geluidsman was dan ook wel héél druk aan het WhatsAppen / Facebooken (stond bijna naast 'm). Volgens mij was dat notabene de engineer van dit album (Rob Aubrey). Ben benieuwd of ik dit als enige heb ervaren...

avatar van SemdeJong
Moet het album nog gaan beluisteren. Maar ik vind het toch echt onzin dat er meer bonus tracks op staan dan gewone tracks.

Een nieuw album met bonustracks vind ik zowiezo onzin.

Ozric Spacefolk
Inderdaad, wat hugensjr zegt: ik mis Holmes' gitaarsolo's.

Op Seventh House en Subterrennea (ik schrijf het altijd verkeerd) toch een flink grotere rol voor hem.

Geen slecht woord over Nicholls hoor. Altijd één van mijn favoriete zangers geweest. Maar er moet meer te genieten zijn dan alleen een zangstem.

avatar van daniel1974nl
4,0
Ook maar ontslaan dan, die gast. Dat is natuurlijk onverantwoord, en dat nog wel in Nederland waar toch een groot deel van IQ's fanbase zit.

Moet zeggen dat IQ irritant vaak (veel vaker dan andere bands) met z'n geluid in de knoei zit. Vooral toen John Jowitt nog in de band zat was het slag om keer raak om een of andere reden.

Vind overigens dat in die kleine zaaltjes toch vaak het geluid te hard stond. Meestal regelt iemand het geluid in van de zaal zelf, die al zo ongeveer stokdoof is, met als gevolg dat iedereen letterlijk die keet wordt uitgeblazen. Wil je een beetje geluid hebben moet je op z'n minst halverwege gaan staan.
Zo verschillend als je bijvoorbeeld naar (noem je ook wat) Roger Waters of Supertramp gaat.

Ozric Spacefolk
Saga heeft altijd een perfect livegeluid.

avatar van Anamorph
4,5
Outlaw104 schreef:
(quote)

Dan begrijpen we mekaar verkeerd denk ik.
Ik vind Ocean Cloud een waanzinnig mooi nummer, maar niet aanwezig op míjn enkele versie van Marbles, die ik kocht toen de plaat amper uit was. Maar heb dus later de dubbel-cd versie nog maar eens aangeschaft. Dat bedoel ik met bekocht voelen.

Van deze alleen het titelstuk nog maar gehoord via de YT-link, de rest ga ik van het weekend eens lekker voor zitten na het kopen van de cd (dubbel)versie.

Oops, dat denk ik ook dan...Sorry

avatar van Mindscapes
4,0
Gisteravond al wandelend door de Gentse binnenstad tot halverwege Without Walls geraakt en ik moet zeggen, het raakt me meteen beter dan Frequency ooit gedaan heeft. Al waardeer ik die laatste ook wel best. Vandaag nog maar eens vanaf het begin opzetten en binnenkort stemmen. Maar een 4* zit er sowieso wel in, op basis van die euh 2,5 eerste tracks. Tenzij de rest echt nog zou tegenvallen...

avatar van meesterdch
4,0
Ik begin met 4 sterren. Nee, het is allemaal niet vernieuwend. Maar het is wel enorm goed en melodieus. En de stem van Peter Nichols is geweldig op dit album. Het is alsof hij met de jaren alleen maar beter wordt. Waar ik hem vroeger wel eens nasaal en zeurderig vond klinken, is dat helemaal weg. Het album is zeer toetsen gedomineerd. Weinig soli van Mike Holmes. Maar de nieuwe toetsenist is dan ook zo goed, dat mij dat helemaal niet stoort. Het maakt het "Genesis gevoel" alleen sterker en dat vind ik geen slechte zaak. Ik merk ook dat het album bij de derde luisterbeurt al enorm gegroeid is. Het is ook een album met een kop en een staart, met een consistente sfeer. En ook niet te lang (bonusdisk niet meegerekend).

avatar van legian
4,5
IQ is toch wel een bekende naam, ook al heb ik er nooit echt naar geluisterd, heb ze toch wel vaak langs zien komen. Maar met een nieuwe release wordt het interessant en als hier dan allemaal positieve geluiden staan moet ik als prog liefhebber me er toch eens aan wagen.

Het heeft wel eventjes geduurd voordat ik eindelijk het hele album (dubbel cd) door kon komen. Maar nu dat gebeurd is kan ik wel zeggen dat het zonde is dat ik hier nooit eerder aan begonnen ben. Ik zal de komende weken dit nog regelmatig gaan draaien en in de toekomst ook het oudere werk gaan doorspitten (ja de aanraders die hier langs zijn gekomen ben ik al aan het opzoeken ).

Ze hebben er weer een fan bij in ieder geval.

avatar van daniel1974nl
4,0
Al met al redelijk in het verlengde van Frequency, met vlagen prachtige zang (het lijkt echt of Peter beter en beter wordt) onder begeleiding van ontzettend mooi pianowerk (Martin wordt echt niet gemist) en dan weer typisch stuwend zoals alleen IQ dat zo goed kan. Het nummer op You Tube is daarmee een redelijk goede representatie van het hele album. Maar wellicht is Without Walls een nog betere representatie en hebben ze werderom uiteraard een ware epic afgeleverd.

Ook het tweede schijfje mag er zijn, en bevat vele juweeltjes. (met vlagen een een veel hoger Genesis gehalte hier) We moeten er altijd een tijdje op wachten, maar het blijft toch altijd weer smullen met IQ. Ik ben het met iedereen eens, niets nieuws onder de zon. IQ doet waar ze goed in zijn, en maken de muziek die we zo langamerhand van hun gewend zijn. Het moet nog groeien, maar het lijkt me sterk als dit geen sterke kandidaat voor het beste symfo album van 2014 gaat worden.

Ozric Spacefolk
Nieuw is ook niet altijd goed.

Ik hoorde van de week een kruising tussen emocore, r&b, trance en dubstep. Slechte combi, maar erg origineel.

Soms zijn dingen beter als ze gewoon zijn zoals ze zijn.

Gast
geplaatst: vandaag om 13:54 uur

geplaatst: vandaag om 13:54 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.