IQ - The Road of Bones (2014)

Wàt een topplaat is dit geworden; het laatste decennium worden we steevast iedere 5 jaar getrakteerd op een album. In 2004 het beeldschone "Dark Matter", 5 jaar daarna het prachtige "Frequency" en nu komt IQ met het uitmuntende "The Road Of Bones".

Alles klopt aan dit album; naar mijn mening beschikt IQ misschien wel over de beste zanger in het progrock genre. Je loopt met Peter Nicholls mee tijdens de reis en de betovering is daar... top gewoonweg!

Indien er meer dan 5 sterren te vergeven waren had ik die ook gegeven - tot de max, hupsakee!!! Wellicht wel dé release van het jaar qua progressieve rock.

Al met al redelijk in het verlengde van Frequency, met vlagen prachtige zang (het lijkt echt of Peter beter en beter wordt) onder begeleiding van ontzettend mooi pianowerk (Martin wordt echt niet gemist) en dan weer typisch stuwend zoals alleen IQ dat zo goed kan. Het nummer op You Tube is daarmee een redelijk goede representatie van het hele album. Maar wellicht is Without Walls een nog betere representatie en hebben ze werderom uiteraard een ware epic afgeleverd.

Ook het tweede schijfje mag er zijn, en bevat vele juweeltjes. (met vlagen een een veel hoger Genesis gehalte hier) We moeten er altijd een tijdje op wachten, maar het blijft toch altijd weer smullen met IQ. Ik ben het met iedereen eens, niets nieuws onder de zon. IQ doet waar ze goed in zijn, en maken de muziek die we zo langamerhand van hun gewend zijn. Het moet nog groeien, maar het lijkt me sterk als dit geen sterke kandidaat voor het beste symfo album van 2014 gaat worden.

Casartelli mag voortaan mijn platenkast beheren, want dit is inderdaad een prachtig album, met heel veel sterke melodieën, zeer zorgvuldig gearrangeerd (soms tamelijk Genesissy zonder dat dat ook maar èrgens storend wordt) en klinkend als een klok. De tweede CD is op het eerste gehoor veelbelovend maar vind ik na verloop van tijd toch een beetje tegenvallen, met name de eerste twee nummers zijn melodisch niet overal even sterk met ook weinig dwingende songstructuren. Het slot is dan wel weer erg fraai, met die leuke glamrockdrums op Ten million demons en die prachtige gitaarsolo op het einde van Hardcore. En als die drumsound van Ten million demons zo'n knipoog naar de jaren zeventig is, hoor ik dan in de laatste wegstervende maten van dat nummer het beginloopje van Son of my father van Chicory Tip (in januari 1972 drie weken op de eerste plaats van de Engelse hitlijsten, in Nederland #4) ?