XTC - White Music (1978)

Een van de allereerste albums die ik zelf heb gekocht. Lekkere muziek wel.

Zeer prille XTC. Vind de produktie wel een ramp op dit album. Helft van de nummers leuk, springerig, waaronder het supergrappige "I'm Bugged".
Verder niet top.

ik heb deze plaat altijd geweldig gevonden, ooit als tiener gekocht voor weinig geld uit een 2e hands bak (het was op dat moment belangrijker om EEN lp van XTC te hebben dan welke lp van XTC...).

Is me uiteindelijk verschrikkelijk goed bevallen... later toch nog Drums & Wires gekocht (dat was toch de plaat met de grote hit...) Ik heb deze White Music stiekem altijd mooier gevonden....

...en nog....

Deze week heb ik dit album herbeluisterd, en dat was in het geheel geen verspilde tijd. Het blijkt de tand des tijds behoorlijk goed te hebben doorstaan. Het klinkt niet louter energiek, maar over het algemeen zijn de liedjes het aanhoren meer dan waard, in ieder geval meer dan ik me herinnerde. This Is Pop en I'm Bugged bijvoorbeeld zijn erg goed, evenals Statue of Liberty. En de cover van All Along the Watchtower is gewoon heel erg grappig.
Later werd XTC imo nog beter, maar voor dit debuut hoeven de heren zich in het geheel niet te schamen.

De debuutplaat van Xtc huisvest de muziek van een jonge, enthousiaste band. Springerig en enthousiast. De heren lijken nog te zoeken naar een eigen geluid. Hoewel niet elk nummer op dit album een schot in de roos is, zijn composities als "Radio's in Motion" en de satirische cover: "All Along the Watchtower" een indicatie dat er meer in het vat zit.

Ben dit album dankzij een tip van Mjuman gaan beluisteren.
XTC is namelijk een band die ik helemaal heb 'gemist' in m'n muzikale ervaringen en waar dan te beginnen als je toch nieuwsgierig raakt? Nou, bij het debuutalbum bijvoorbeeld; want die zou (nog) 'punky' zijn..
Wat een heerlijke liedjes zeg!
Deze muziek zie ik helemaal zitten! Spontane catchy pop/rock 'n roll of hoe je het maar noemen wilt.
Sterker nog: Sommige liedjes/nummers doen me behoorlijk aan de vroege Hanoi Rocks denken. Hanoi Rocks was in de beginjaren namelijk ook best 'poppy' (en helemaal niet 'metal' of zo, nooit geweest ook) in combinatie met die 'punky energie'.

Luister maar eens naar:
Hanoi Rocks - Dead By Xmas - YouTube
of
Hanoi Rocks - Cafe Avenue - YouTube
HR had weliswaar geen synthesizer maar wel zeer regelmatig piano in de composities.
Ook nog even nagezocht of HR of Michael Monroe misschien (vroeger) XTC als 'influence' noemden maar nee, dat niet.
Wel is het zo dat Steve Conte (huidig gitarist Michael Monroe) ook nog zijn eigen band/project heeft en dat zijn uitgebrachte album behoorlijk wordt bejubeld door Andy Partridge van XTC, dat wel.

Album ga ik vaker luisteren en kijken hoe het valt. Daarnaast is het nog eens zo dat XTC zich later weer in een nogal andere richting ontwikkeld schijnt te hebben en 'heel andere' albums heeft gemaakt dus de band als geheel.... dat wordt nog een ontdekkingsreis!

Albumbespreking + sterrenwaardering volgt, t.z.t.

Op naar Go2 buizen !

Ik leerde XTC kennen door dat grappige liedje This Is Póp en Statue of Liberty! Whoohoo! Leuke clips ook! Mijn echte reis door het soms bizarre muzieklandschap van deze op en top Engelse band begon echter pas bij Drums and Wires. Dit debuut echter, laat al heel duidelijk de kwaliteiten van deze band horen en deze jongens beheersten hun instrumenten al beter dan wat feitelijk voor "punk" nodig was. Dit is al meer richting pop! En dat gold wel voor meer groepen uit die tijd die handig op deze stroming inspeelden. Dat waren vaak de wat oudere jongeren uit die tijd, zeg maar... er waaide immers een frisse wind door popland!

Gave plaat hoor. Een vrolijk rockend mengelmoesje met erg lekker origineel gitaarwerk. 4 à 4,5*.

Op reis door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave, gaat het terug vanaf Ultravox' derde album uit augustus 1978 naar januari van dat jaar, als dit White Music verschijnt, de eerste langspeler van XTC.
Mijn eerste kennismaking met de groep zou via de radio zijn, als Making Plans for Nigel eind '79 een Nederlands hitje wordt. Maar de kern van de groep begon al in 1972, waarna in oktober 1977 wordt gedebuteerd met de eigenwijze 3D EP. Slechts drie maanden later verschijnt White Music, waarop de gevarieerde muziek nog eens breder is uitgewerkt.

In de basis het tegendraadse spel van bassist Colin Moulding, het eerste oerlid; de expressieve zang en rammelende gitaarwerk van het tweede oerlid Andy Partridge; en het gecompliceerde spel van derde oerlid Terry Chambers, die de gedachtenspinsels van de andere twee op zijn eigen wijze van contrast voorziet. Sinds 1975 zit toetsenist Barry Andrews bij de groep, wiens soms absurdistische spel naadloos aansluit.

Dan krijg je springerige, energieke en vrolijke muziek. Het is melodieus maar niet per se meezingbaar. Fris als veel tijdgenoten in de new wave van die tijd, maar gecompliceerder. Dit waren ervarener muzikanten dan veel van hun genregenoten, gecompliceerdere thema's en ritmes spelend. Vaker luisteren levert talrijke nieuwe details op. Zo loont het om de plaat driemaal achter elkaar te beluisteren en dan afzonderlijk op toetsen, bas en drums te letten.
De vier werden weliswaar tot new wave gerekend - zo klinken ze ook wel ondanks de eigenwijsheid - maar wilden niet tot die stroming gerekend worden. 'New pop' volstond.

Het is moeilijk om een favoriet uit te vinden. Cross Wires met dat neurotische intro en toetsenspel? Het doet enigszins aan het Amerikaanse Devo denken. Of Do What You Do met gestoord gitaar-toetsenduelletje? Of één van de toegankelijker nummers Radios in Motion, This is Pop? of Statue of Liberty kiezen?
Op kant 2 zijn daar Into the Atom Age met zijn hardrockende intro, overgaand in een uptempo tempo met herkenbare melodie. En I'll Set Myself on Fire bevat een ritme en extatische zang die vooruitwijzen naar de hit waardoor ik met XTC kennismaakte. Spinning Top heeft een aangename swing en Neon Shuffle sluit de plaat weer stevig af met rammelriffjes, ijle toetsen, snel drumspel en een verrassend oeh-oehkoortje in het refrein.

Anders dan andere Britse genregenoten, dit kwartet uit Swindon. Nadat hun EP in Abbey Road was opgenomen mocht het vervolg worden vastgelegd in The Manor, eveneens een prestigieuze studio. Dit opnieuw met producer John Leckie. Hits scoorde de groep pas het jaar erop, daarvoor was het hier nog te ondoorgrondelijk. Maar hoe aangenaam! In 2001 verscheen een cd-editie met de nodige extra's, inclusief de debuut-EP.
Mijn reis vervolgt bij Buzzcocks, dat in het Verenigd Koninkrijk in maart 1978 toe was aan hun elpeedebuut.

Springerig punky 1e plaatje van xtc.
Zoals alles van xtc gewoon heel erg goed.
Lekker fel, goede breaks en ik hou vd stem van Andy