The Sound - All Fall Down (1982)

Deze plaat komt bij mij na From the Lions Mouth op een goed tweede. Lekker veel bagger electronica gebruikt en zeer gevoelig met tracks als Monument.

Wat ben ik blij dat dit soort platen uiteindelijk op cd zijn uitgebracht zodat ik ze ook in de auto kan draaien. Van de bonusnummers schrok ik wel even en is leuk om erbij te hebben maar meer ook niet.

Ik vind de electronica juist heel subtiel gebruikt hier. Op dit album vernieuwt The Sound haar geluid ten opzichte van 'From the lions mouth'.

Ik vind dit overigens een van de meest onderschatte platen van de jaren tachtig......Een groot onrecht... Als de plaat destijds op waarde was geschat, was het wellicht toch anders gelopen met The Sound (wat betreft bekendheid).

Helemaal mee eens CD! Het is jammer dat sommige bands te laat op hun waarde worden geschat Deze band stak met kop en schouders ver boven al die andere wave bandjes uit van die tijd. Maar hier in Nederland waren ze gelukkig destijds wel erg populair

Nu ik er zo over nadenk perfume, verdient deze niet minder dan 5*.

Ik ben erg onder de indruk van dit album. Pas aangeschaft dus kan nog geen eindoordeel geven, maar start met een 4,5. Het klinkt over het algeheel erg oprecht en ik sta er nu iedere ochtend mee op, geeft een heerlijk rustig gevoel. Party of the mind en Monument spreken me met name aan.

Ha, ....zo hoort het ook!

Zeer goed album dit. De eerste track is, vind ik, al overweldigend. IJzersterke opening van het album. Zeer dreigend nummer, mooi hoe de toon steeds verder omhoog gaat tot een helse kakofonie. En met prachtig baswerk van Graham.

De afsluiter van het album 'We could go far' (de bonustracks tel ik niet mee) is ook hemels. Ik heb begrepen dat de basdrum er eigenlijk niet in thuis hoort. Is op aandringen van de platenmaatschappij toegevoegd, zeer tegen de zin van The Sound.

5*

Hieronder een fragment uit een artikeltje over The Sound:

"Kamikazeacties

Terwijl Bono en consorten stapje voor stapje en berekenend hun carriere voortzetten met de succes-lp 'Boy', ondernamen Borland en zijn Sound niets minder dan kamikazeacties. Eerst het bijna achteloos slordig geproduceerde album 'All Fall Down' - waardoor tal van fans weer afhaakten - en vervolgens datzelfde voorjaar 1982 een even historisch als dramatisch concert tijdens het anti-atoomenergie festival No Nukes in Utrecht. Adrian, stomdronken zwalkend over het podium, klonk intenser dan ooit, maar tegelijk losgeslagen, hij was alle controle kwijt. Dat concert - dat begin juli ook op cd verschijnt! - was het begin van het einde van The Sound. U2 had het duel definitief gewonnen. ...."

Deze journalist heeft er dus niets van begrepen.

...."achteloos slordig geproduceerde"

'Het duel definitief gewonnen'

Erg vreemd inderdaad.. maargoed, het is me al vaker opgevallen dat meesterwerkjes uit de jaren 80 aan de pers voorbij zijn gegaan (denk aan Pornography ). En zeer terecht beginnen mensen nu pas te beseffen wat voor aparte en eigenzinnige platen dat waren, zo ook met deze derde van The Sound. Een grillige plaat, maar o zo mooi! En prima geproduceerd voor zover ik kan horen..

Ik kan hem kopen voor een 7euro. Is het de moeite waard?

JAA!! Kopen!

O zo mooi inderdaad! Gewoon blindelings kopen als je nog de kans krijgt!
Want... op=op...en de meeste albums van The Sound zijn op.

Er zit op dit ogenblik nog weinig schot in het opnieuw uitbrengen van een van de betere platen uit de tachtiger jaren. Dat geldt ook voor de voorgaande en latere albums van Het Geluid!

En daar blijf ik bij... na inmiddels al zoveel goede oude en nieuwe postpunk bandjes gehoord te hebben.

Voor mij is het vooral de indringende, gevoelige en mooie stem van Adrian, die deze muziek de moeite waard maakt.

Helemaal mee eens! Ik was bij dat concert, dat bij mij in ieder geval een blijvende indruk heeft achtergelaten. Die uitvoering van Missiles vergeet je sowieso nooit meer.

Favoriete tracks van dit album o.a.:
Monument
Smoke and Glass

Sorry...

Het is nu ruim drie en een halve maand later!

Geen nieuws is in dit geval geen goed nieuws!

De derde van The Sound is (ook) nog steeds niet opnieuw uitgebracht... en dat is o zo zonde. Hier staan voor mij toch echt wel een paar van de meest spannende The Sound nummers op.

Kon ik maar zo goed schrijven als Paul Evers om dit album de hemel in te prijzen... wat zeg ik? Mocht dit album in de jaren 80 bestempeld zijn als het ware dat het heilige vuur totaal was verdwenen (dat schreef een andere OOR recensent), kan ik nog steeds niets anders dan concluderen dat dit weliswaar een vrij tegendraads, maar ook een bijzonder mooi album is.
Helaas betekende dit album tevens bijna letterlijk het
"All Fall Down" van The Sound!

Ik zal hier maar gelijk bekennen, dat ik vroeger heel vaak "Glass and Smoke" oversloeg.

Ik kon niet zelfs niet aanhoren!

Echter...zelfs aan dit nummer ben ik nu verknocht geraakt...

Sorry....

Het is een groeier, een plaat die zich niet na een paar keer luisteren zomaar prijsgeeft. Moeilijke plaat dus om te recenseren. Ik denk dat er wat dat betreft wel vaker meesterwerkjes over het hoofd worden gezien, zo ook deze. Weer een goede reden om recensies ook niet té serieus te nemen, maar dat doen gelukkig ook weinig mensen op MuMe..

Ik heb dit album vanaf '82 wel vaker beluisterd dan een paar keer en zelfs nu nog vallen mij dingen op, die ik toen niet begreep of hoorde. Zal deze plaat nu nog steeds groeien en door blijven groeien tot...???

Mooi!

Waar doel je op Alicia? Geluidsmatig gebeurt er idd vrij veel op dit album.

Ken je deze trouwens? Kwam pas een week geleden achter het bestaan. Wat een veelzijdig muzikant was Borland toch!

Veelzijdig, dát was Adrian zeker. Maar deze (daar moet ik nog steeds achteraan dus....) heb ik ook nog niet beluisterd. Er komen nog regelmatig muziekjes van The Sound binnen... zoals aardige B-kantjes, die ik ook nog niet kende omdat ik destijds geen singles meer kocht.

Maar... om even op je vraag terug te komen, er gebeurt inderdaad veel op All Fall Down. Echter... dat ik nu veel meer voel en begrijp, voor zover dat mogelijk is en uiteraard ook achteraf bekeken, is wat er emotioneel op deze plaat gebeurt. Hopelijk kan ik op een ander tijdstip op deze vraag een beter antwoord geven, maar gevoelsmatig heb ik iets meer met dit album dan bijvoorbeeld met FTLM. Vreemd genoeg blijf je dat nog steeds ontdekken en het blijft mij boeien om een of andere reden met betrekking tot de persoon Adrian Borland. Zoiets als wat sommigen met Ian Curtis hebben, dát heb ik dus met Adrian. En...dit is juist heel sterk bij het beluisteren van dit album en in iets mindere mate bij de overige albums van The Sound. Bij enkele solo albums van Adrian Borland, zoals bijvoorbeeld "Cinematic" heb ik dit namelijk ook. Het zal zeker komen doordat zijn teksten steeds persoonlijker zijn geworden.

@ Alicia: Nu we toch bezig zijn, ken je ook:

Honolulu Mountain Daffodils

Ook een nevenproject van Borland. Met deze band heeft hij behoorlijk bizarre muziek gemaakt (3 albums). Lijkt weinig meer op The Sound of op zijn solowerk (op enkele nummers na). Ik denk dat veel Sound-liefhebbers de HMD niet zullen kunnen waarderen. 'Tuiquila Dementia' (1988) vind ik zelf de beste.

Yep, maar dan hebben we het over een heel ander album...

Recent weten te bemachtigen op CD voor minder dan 30 euro. Goeie plaat, er staan een paar van de beste nummers van The Sound op. Maar ik hoor ook wel wat inzinkingen. Wat me ook opvalt is dat Borland hier zélf niet altijd even fris klinkt.

Wat bedoel je precies? En op welke nummers dan?

Waar dat dan? Nieuw of een occasion?

Ik vind hem helemaal nergens inzinken eigenlijk (laatst weer geluisterd), Borland gedreven en goed bij stem en afgezien van uitschieters en misschien minder opvallende nummers (want dat noem ik de "minderen" dan maar, slecht zijn ze helemaal niet) wat weer wel helemaal top is zijn de bonusnummers die verrassend goed zijn. Dus al met al materiaal voor een topalbum, wat dit dan ook gewoon is.

Nou, vooral op ' Party of my Mind' ... viel me echt op dat ie daar ongeinspireerd klinkt.

E-bay - zgan

Grappig, ik ervaar dat dus helemaal niet. Imo klinkt Borland nooit ongeïnspireerd.

Ik had mijn exemplaar vorig jaar nog weten te bemachtigen via amazon.co.uk voor een euro of 20 viel me nog mee

Ondanks onze onoplosbare Cure-JD vête.. helemaal mee eens, Borland is zo'n artiest die je niet kunt betrappen op fake of nep. Hij klinkt dan ook als zichzelf.. Party Of My Mind is bijna een soort van afscheidsbrief, een hele mooie zelfs.