Anathema - Distant Satellites (2014)

Ik vind John ook een geweldige songwriter en zou meer inbreng zeker toejuichen maar.....daar gaat onze vriend Cavanagh nooit mee akkoord.
Danny is nogal van de love, peace & happiness maar heeft stiekem toch ook wel een groot egootje..

Het is uiterst speculatief maar ik denk niet dat de huidige bezetting lang stand zal houden. Iemand die al 16 jaar de drummer is van de band degraderen tot het schudden met een koker met steentjes en een ring met belletjes.... En dat kan ook weer gevolgen hebben voor de deelname van Lee, zijn zus. Sorry, een beetje 'doom' denken van mijn kant.... Zijn er ergens geen interviews op het web waarin dit ter sprake komt? Ben wel benieuwd wat John hier zelf over wilt vertellen.

Vincent was in een interview in de iOPages in ieder vrij lomp en gaf aan dat John gewoon niet goed genoeg was voor met name de stukken die Danny schrijft. Wel werden John's bijdrage in de studio en zijn songwriting geprezen. John zal hier zelf vast niets over gaan zeggen...

Bij de nieuwe CD zat een DVD over het maken van Distant Satellites. Ook John werd geïnterviewd. Niets van dat interview is mij bijgebleven behalve dan dat John obsessief aan zijn haar frunnikt tijdens interviews. Er werden wat algemeenheden uitgebraakt maar weinig relevante informatie.
Ja, Danny vertelde een paar keer dat hij 85% van de nummers geschreven had....maar de andere bandleden deden er ook wel toe..
Ik deel de interesse van musicborst. Waar zijn de relevante interviews?

Dit gaat natuurlijk een keer botsen.

Anathema (Vincent Cavanagh) | Noisefull

de drummer gaat toetsen en de toetsenist gaat drummen...

Hm, aparte gang van zaken...

Ik heb er nooit echt op gelet, maar als ik zie dat Douglas verantwoordelijk is voor The Storm Before the Calm en het halve Fine Day to Exit-album dan juich ik ook zeker toe dat hij meer gaat schrijven.

Goed gevonden Brunniepoo! Dank daar voor....
Dus Zoetermeer kwam te vroeg om de keys te bespelen... Zie je wel, in oktober gaat het heel anders

Fantastische plaat. Album lag al paar weken op de kast om gedraaid te worden maar eindelijk dan toch in 5.1 DTS. Beste album van 2014 tot nu toe. Stuk voor stuk prachtige nummers, subtiel, mooi gezongen, goed drumwerk. Anathema wordt steeds beter en het bewijs is 'Distant Satellites'.
The Lost Song Part 1-3 is schitterend, Ariel is evenzeer mooi. In DTS 5.1 zijn een plezier voor de oren het titelnummer en Take Shelter. Echt surround sound met uit elke box verrassingen.

Distant Satellites. Een release waar ik al maanden naar uitkeek.
Uiteraard het hele CD + DVD pakket besteld inclusief de handtekeningen…Leuk als je dan bij het openen 3 (?) totaal onleesbare krabbels ziet staan.
Ook gelijk de laatste keer dat ik dat doe.

Als fan van het laatste uur ben ik groot gebracht met WHBWH en natuurlijk Weather Systems. Deze laatste deed het gewoon voor mij. Van begin tot eind vind ik deze weergaloos. De melodieën en de samenzang. Het past als een puzzel in elkaar.
Deze Distant Satellites zou de kroon op het werk moeten gaan worden. Ik hoorde al over elektronische invloeden en een continuering van het werk van Weather Systems.
Groot was derhalve het verlangen om deze CD te beluisteren.

Het begint bij de Lost Song I en II. Ja, erg mooi maar ook héél erg Weather Systems . Dat geeft natuurlijk niet, alleen merk ik bij mezelf dat er een houdbaarheidsdatum zit op die bepaalde intense manier van samenzang tussen Lee en Vincent.
Dat gevoel versterkt zich bij Dusk. Het zangarrangement van Lee had wat mij betreft hier op de schop gekund. Ik vind vooral haar uithalen bij dit nummer niet heel sterk. To feeeeeeeeeeeeeel like I want it to.
Na 3.25 ontpopt dit nummer zich overigens tot een betoverende verzameling melodieën.

Ariel begint met een intro van piano waarbij onze vriendin Lee zich in de spotlights mag presenteren.
Dit ligt een beetje in hetzelfde straatje als Lightning Song . Ook bij dit nummer is gekozen voor een stevig portie strijkers.
De gitaarsolo op 4:55 is meesterlijk alleen worden de scherpe randjes uit de muziek gemixt. De piano sluit ook weer de deur aan het einde van het nummer.

The Lost Song 3 voelt dan weer als een achterkomertje en sla ik meestal over.
Het is het broertje of zusje dat je eigenlijk nooit had willen hebben.

Op naar Anathema. Door velen hier bewierookt. Dit vind ik juist één van de mindere nummers. De zang van Vincent had wat mij betreft wel anders gemogen. Ik vind het nogal saai en totaal niet episch. Iets wat je wel zou verwachten.
De lyrics zijn hier in ieder geval vreselijk. Ik dacht dat ik er me nooit aan zou storen. Nou vergeet het maar. Ontzettend irritant.
Het nummer wordt gered door de gitaarsolo. Tja een gitaarsolo. Daar zijn we tegenwoordig al zo blij mee dat bij velen dit nummer tot favoriet is gebombardeerd. Haal je echter die solo weg dan blijft er niet zo veel over.

You're Not Alone krijgt op MuMe mindere recensies. Dit vind ik echter wel weer een geslaagd experiment. Eindelijk eens geen samenzang tussen Vincent en Lee. Het klinkt chaotisch maar fris.
Het nummer eindigt in een heerlijke gitaartsunami.

Firelight is niet meer dan een tussengerechtje voor Distant Satellites en Take Shelter. Net als bij tussengerechtjes is ook dit nogal ..smaakloos.

Distant Satellites dan. Paniek, paniek in de tent. Er is een drumcomputer gesignaleerd. HELP!!!! Oude Anathema fans raken in de stress, krijgen vlekken in de nek en moeten spontaan door de eerste hulp gereanimeerd worden.
Zij houden borden in de lucht met de tekst : Say No To Electro!
Ik vind het echter wél de juiste weg. De muziek van Anathema leent zich ontzettend goed voor elektronische invloeden en geeft (mits goed gedaan) ontzettend veel sfeer& bite aan de muziek.
Het nummer bouwt rustig op waarbij Vince de mantra I m alive tot ongekende proporties blijft herhalen.
Een mooi nummer. Wel vind ik dat het nummer eigenlijk heel erg leunt op de synthesizer riff uit het tweede gedeelte van de song (na ongeveer 4 minuten). Dat maakt Distant Satellites tot wat het is. Dit idee komt uit de koker van John Douglas die godzijdank ook iets mag bijdragen aan het album.

Bij Take Shelter verwacht je een bombardement aan knetterharde riffs op je pan. Niks van dit alles
Alweer rustig en ingetogen met veel violen. Heeeel veel violen.
Wel een mooi nummer overigens.


Bij enkele reacties op dit album las ik dat er nogal hoog gescoord zou worden i.v.m. fanboy gedrag. Ik heb dat juist helemaal niet.
Juist omdat je de band goed vindt ben je extra kritisch. Je ziet vaak (minuscule) minpunten omdat het perfect moet zijn.
Helaas moet ik zeggen dat hier nogal wat minpuntjes op staan. Hoewel ik Weather Systems op nummer 1 heb staan in mijn top 10 kan ik het toch niet uitstaan dat gedeeltes van Distant Satellites hier gewoon te veel op lijken. 1 + 1 maakt nog geen twee.
Verder had ik toch liever wat meer rauwe randjes gezien. Hetzij met elektronica hetzij met gitaargeweld. Het maakt me niet uit. Gewoon een wat donkerder geluid.
Dan bedoel ik overigens niet die single brain cell Doommetal van de beginperiode.
We zijn godzijdank de recessie voorbij dus we hebben al genoeg ellende gehad.

Het is voor ons te hopen dat de band bij de volgende release wat meer van zich af gaat bijten.

Een derde Weather Systems trek ik (als fan) niet.

Mijn complimenten voor je recensie thin Air!. Je haalt me de woorden uit de mond. Ik ben het bijna helemaal met je eens. Behalve over 'you're not alone' Dat vind ik echt een draak van een nummer wat er totaal niet tussen past.

Inderdaad een mooie en treffende recensie. Ik heb het album vaak geluisterd de afgelopen weken maar krijg niet het gevoel dat ik bij WS wel heb. Dat is voor mij een absoluut top album van Anathema. Toch maar tickets besteld om ze in oktober in 013 eens live te zien. Ben het er mee eens dat deel 3 overdone zou zijn.

Deze regel en het vervolg van je verhaal mag van mij door mij voorzien worden van mijn handtekening. Alleen de dvd met handtekeningen zijn op mij niet van toepassing!

Sterker nog, na onlangs het album weer eens beluisterd te hebben, steekt "The Lost Song Part 3" toch magertjes af tegenover het merendeel van de nummers. Als ik deze oversla, vind ik zelfs de overgang van het vreedzame "Ariel" naar het meer mistroostig klinkende "Anathema" veel sterker.
Op terugwerkende kracht had ie dus misschien wel helemaal niet op het album moeten prijken.
Wellicht leuk voor op een (toekomstige) compilatie, maar het nummer haalt een hoop kracht van het album onderuit.

Daarnaast blijft "You're Not Alone" een vreemde eend in de bijt, maar zo langzamerhand begin ik deze wat meer te appreciëren.

Met een score van 4,5* voor dit album moge duidelijk zijn dat ik rete content ben met DS. WS heeft natuurlijk meer tijd gehad om te rijpen en is zachtjes m'n top 10 ingeroteerd. Verschil tussen goed, beter en best. Ben erg benieuwd of ze in oktober veel van DS spelen. Zal de setlists van de optredens de komende tijd eens in de gaten houden.

Gek he, vanaf dag één vond ik Part 3 erg geslaagd en het is nog steeds één van mijn lievelingstracks op het album. Dat minimalistische spreekt enorm aan en ik hoop erop dat er meer van dat volgt. DS vind ik overigens erg sterk op track 2 en 3 na.

Dusk (Dark Is Descending) is voor mij ,in tegenstelling tot de meesten hier, het hoogtepunt van deze cd! Schitterend nummer!

Het tweede deel van dat nummer (zeg maar na de pauze ) vind ik mooi. Het eerste gedeelte lijdt vind ik onder een enerverende riff (arpeggio eigenlijk) en ditto zanglijn. Op de documentaire die bij DS zit wordt er gezegd dat er aan dit nummer het meeste werk geweest is om het goed te krijgen. Dat hoor je eraan vind ik, het klinkt allemaal te gezocht.

Ik vind het wel fijn dat het een beetje onafgewerkt klinkt. Maar sowieso heb ik een wat aparte opinie over het album, aangezien ik "you're not alone" het tweede beste nummer vind en ik gerust een gans album Anathema in die stijl wil, al is dat waarschijnlijk te wijten aan mijn voorliefde voor 65daysofstatic (waar dat nummer me enorm aan doet denken).

Indruk bij eerste luisterbeurt: eerste stuk klinkt als een vertrouwde Anathema, daarna komen er wat electrobeats in waar nogal wat progliefhebbers van het conservatieve soort over struikelen. Ik heb er an sich geen probleem mee, maar hier leken ze er wel wat aan de haren bijgesleept.

Indruk bij tweede luisterbeurt: nou, dat elektronische spul valt eigenlijk nog wel mee. 't Is meer de rest van de plaat waar het drama ditmaal wel erg dik bovenop ligt.

Misschien valt het kwartje dat dit het nieuwe meesterwerk is alsnog - dat duurde bij Weather Systems ook even. Maar voorlopig haal ik hier eerst maar eens een halfje van de score af.

De lijn doorgetrokken van de vorige twee albums en dat werkt wisselvallend. Soms erg goed (titelnummer, openingsnummer), maar soms is het ook wel erg ene oor in, andere uit.

Om een en ander in perspectief te zetten: dat heb ik bij zo'n beetje ieder album van deze groep.

Vooralsnog wederom een fijne plaat van Anathema die kwalitatief prima in het rijtje vanaf Alternative 4 staat.

Anathema danst de laatste jaren toch echt op een koord. Ik kan alle kritiek op de band begrijpen. Het is voorgekauwd, alle vernieuwing is er uit, zeemzoete bucht, het is te poppy, etc. Ergens klopt dat allemaal, alleen vind ik het gewoon telkens weer fantastisch. Bij geen enkele andere band valt het kwartje zo snel als bij Anathema maar het blijft ook gewoon goed klinken. Weather Systems heb ik kapotgespeeld en dat heeft niets van zijn kwaliteit verloren. Deze lijkt er goed op, al vind ik het na 'Anathema' (het nummer) een beetje tegenvallen. En wat blijf ik fan van Lee Douglas, één van de beste zetten die de band kon doen om die sinds 2003 naar de voorgrond te laten treden.

Berichten verplaatst naar Anathema

Dit album heb ik bij wijze van spreken al eerder gehoord, maar dan beter. De dramatiek van Weather Systems, de beste nummers hiervan, hoor ik nu zo'n beetje 10x terug. De opbouw, de climaxen, de uithalen. Op een enkel nummer na, is het minder indrukwekkend dan op WS. Nog steeds goed hoor, daar niet van, maar wel minder spannend. En soms te dramatisch, minder geloofwaardig; hoeveel pijn kan een mens eigenlijk hebben?
Maar goed, verder luisteren kan misschien nog wel een half puntje groei opleveren.

Elke keer als Anathema een nieuw album uitbrengt moet ik wennen aan de dramatiek. De band is nooit vies geweest van wat overmatige pathos, maar inmiddels ben ik het toch wel een beetje zat aan het worden. Het openingstweeluik is een wel heel opzichtige Untouchable-recycling en daarna wordt het er nou niet bepaald leuker op. Pianootje hier, echootje daar... eigenlijk heb ik alles wel een keer eerder gehoord en dat lijken de heren en dame zelf ook te beseffen, want plotseling komen er elektronische beats om de hoek kijken. Dat klinkt zeker niet verkeerd en ik hoop dan ook van harte dat er meer zal verschijnen in deze trant. Als geheel zal ik dit album waarschijnlijk niet meer zo vaak beluisteren.

hmmm, na het zien van de vrij lage score die dit album krijgt op musicmeter heb ik even gewacht om deze te beluisteren. het is wat te vergelijken met weather systems maar liedjes die uitbouwen op een climax is nu eenmaal het handelsmerk van anathema na whbwh en ik hou er van, het doet niet onder voor de oud. Ik verschiet toch wel van de kwaliteit: the lost songs zijn imo beter dan het untouchable tweeluik vanop weather systems. Nergens wordt het eigenlijk afgezaagd, integendeel: distant satellites, anathema en dusk doen mij versteld staan! wat een plaat, hopelijk blijf ik dat ervan denken

je kan mensen verdrinken in de melige teksten van dit album( "your love is so strong it hurts" als hoogtepunt, haha serieus???) maar ik blijf het zeggen: het album bezweert mij. blasfemie volgens sommigen maar voorlopig vind ik distant satellites beter dan weather systems, het laatste kon mij echt raken op the storm before the calm, the beginning and the end en the lost child. DS heeft meer van die pareltjes.

Wat was hun optreden gisteren in TivoliVredenburg fantastisch! Ik heb genoten!

Voor iemand die prog over het algemeen niet zo veel vindt, zoals ik, valt er op Distant satellites toch een heleboel te genieten. Pas helemaal op het einde begin ik er genoeg van te krijgen en dat is heel uitzonderlijk. Daarvoor zitten een aantal songs van een hoog niveau. Vooral als Lee Douglas (mee)zingt. Het hoogtepunt is 'The lost song (part3)', de stevige rocker van het stel. Ook het Radioheadachtige 'You are not alone' bevalt me prima. Kortom, het is altijd aan te bevelen een open oor te hebben en dan pas een oordeel te vellen.

Wo.

Het hele verhaal staat op WoNo Magazine.

Op 4 september komt er een speciale Tour Edition van Distant Satellites uit, met daarop een extra CD met speciale akoestische live-versies van een aantal nummers van het album zelf.
Leuk voor de die-hard fans, maar zelf vind ik dit een vorm van uitmelken. Hopelijk komt er nog een aparte EP van uit, maar het zal er wel niet in zitten...

Dit valt me toch wel zwaar tegen van K-scope records. Speciale editie: een extra cd met daarop ocharme 5 live tracks, waaronder firelight dat toch al een niemendalletje is. Nope, die mogen ze houden.