Anathema - Distant Satellites (2014)

Na zo'n fraai betoog kan ik het eigenlijk niet maken om de (laatste?) plaat van Thé Lau geheel links te lagen liggen

Dear sender,

I am not in the office for the next coming two weeks.
I do not have access to mail, telephone or fax.

Please press the link to check my absence.

out of office

eeehh watteh?

Dear sender,

I am not in the office for the next coming two weeks.
I do not have access to mail, telephone or fax.

Bedankt!

Een paar keer beluisterd en ik moet zeggen dat het allemaal weer erg mooi klinkt. En bekend, een herhaling van hun laatste album met dit verschil dat de noten in een andere volgorde worden gespeeld. Ze hebben hun trucje gevonden. Ze zijn, gaap, nogal voorspelbaar geworden. En inderdaad, op de volgende EO jongerendag zullen ze niet misstaan. Denk bij you aan Jezus en alles valt op zijn plaats.

Nieuwe plaat????

Ik denk ut

Vind het er echt totaal niet op lijken

Joh, trap er nou niet in...

Anathema is wat mij betreft ook een beetje voorspelbaar geworden. Het klinkt niet slecht, maar het wordt allemaal wel wat gezappig. Ik vind het gemiddelde ook veel te hoog naar mijn mening. Nu heb ik nog maar drie keer geluisterd, maar het pakt mij niet genoeg om de vier punten aan de cd toe te delen. Het groeit te weinig bij mij. Anathema wordt een beetje teveel een "gevierde band". Daarbij hoort soms een overdreven "fangedrag".

Nou, kaarten gekocht voor 20 juli in de Boerderij te Zoetermeer..

Ik begin het steeds meer te waarderen, dus moet ik het natuurlijk ook eens live zien en daar is deze zaal een mooie tent voor !

Anathema's We're Here Because We're Here uit 2010, het langverwachte studioalbum 7 jaar na A Natural Disaster, sloeg bij mij in als een bom. Werkelijk een uitstekende plaat die ik dan ook nog steeds beschouw als één van de beste albums van de band.
Na het tussendoortje Falling Deeper uit 2011, verschijnt in 2012 de veelbelovende opvolger Weather Systems. Naast dat het tot dan toe één van de meest succesvolle albums is voor Anathema, is het ook nog eens een dijk van een opvolger op een album die al moeilijk te overtreffen valt. Dat doet WS dan ook niet, maar komt daar wel gevaarlijk dicht bij in de buurt.
En nu, na de prachtige live-registratie van Universal, is er dan Distant Satellites. En na 2 bejubelde studio-albums van hoog niveau op rij, rest de vraag: kan Distant Satellites het waarmaken net zo'n gedenkwaardig en fantastisch album te zijn als We're Here Because We're Here en Weather Systems? Het antwoord daarop is ja en nee.

In ieder geval is het wederom knap dat Anathema met zoveel gevoel en emotie in zowel hun muziek als zang, mij weer op de knieën weet te krijgen. Wat dat betreft kent het album degelijk een aantal WOW-momenten. Echter zijn het er nu wel redelijk wat minder dan de 2 voorgangers, waarmee ik dit album gewoon direct mee vergelijk. Want qua sfeer en thematiek van de teksten is DS gewoon de logische voortzetting van het werk zoals we dat van de afgelopen 4 jaar kennen van de band.

Vooral WS schiet regelmatig door mijn hoofd, als de eerste helft van DS mijn oortjes streelt. Wat zeker niet per se vervelend is; immers zijn de eerste delen van "The Lost Song", alhoewel voorspelbaar en muzikaal en conceptueel gezien wel héél erg leunend op het "Untouchable"-tweeluik van WS, wel érg goed. Vooral Part 2 is prachtig, met een glansrol voor Lee Douglas, die overigens op dit album zich van haar beste kant laat zien tot nu toe (let op: ze doet al héél goed mee op de voorgangers...kun je nagaan...) en verhoudingsgewijs dan ook heel veel aandacht krijgt. En blijkbaar vind 95% hier op MusicMeter dat ook, gezien ik in ieder geval hier bij de posts bij Distant Satellites nog niemand voorbij heb zien komen die klaagt over haar ‘irritant vibrerende’ stemgeluid. En nu maar hopen dat ik geen slapende honden heb wakker gemaakt... !
Maar laten we uiteraard Vincent ook niet vergeten. Hij zingt over de gehele linie ook weer geweldig en lijkt qua zang voller en krachtiger te klinken dan op vorig werk van de band, wat zeker goed, maar niet per se essentieel is, gezien Vincent al jaren gewoon een goede zanger is.

Verder met het album: "Dusk (Dark is Descending)" bouwt sterk op, maar dut naar het einde in. Wat jammer is, gezien de potentie er zeker is. Het is namelijk andermaal erg mooi, maar valt niet noemenswaardig op t.o.v. de rest van de plaat. Tevens is het WS-gehalte ook tijdens dit nummer erg hoog, maar haalt ie niet het niveau van welk nummer dan ook van dat album.

"Ariel" is wel erg prachtig. Meeslepend en groots naar het einde toe. Wel met het gevoel dat ik het eerder heb gehoord, maar hier kan ik het hebben. Het opvallende thema blijft van begin tot eind hetzelfde, maar verveeld geen moment.

En dan volgt "The Lost Song Part 3", die als voorproefje op de release van DS op YouTube beluisterd kon worden. In eerste instantie was ik redelijk verrast, maar nu ik de rest van de plaat ken, is het helaas toch wel één van de mindere. Dit komt, doordat het eigenlijk niets toe voegt aan de eerdere 2 delen en daarbij komt ie, vrij misplaatst, zo ergens in het midden van de plaat, nog eens voorbij hobbelen. Het nummer gaat ook nergens heen en op het moment dat je denkt dat dat wel gebeurt, is ie plotsklaps afgelopen. Erg jammer, want het ontsiert de plaat een beetje.

Gelukkig zorgt "Anathema" dat het toch weer voor het grootste deel goed komt met het album. Na al die jaren is er weer iets van die druilerige somberheid in de muziek van Anathema te horen. Het nummer mag tevens als relatief 'heavy' bestempeld worden, getuige de indrukwekkende laatste minuten van de plaat met een weergaloze gitaarsolo van Danny. Wellicht ietwat gedurfd en pretentieus om zowaar een nummer op te nemen en die te vernoemen naar de bandnaam, maar het moet gezegd dat de kern van het muzikale deel van Anathema, wel voorbij komt tijdens dit nummer. En dan nemen we de cliché-matige tekst maar voor lief.

Zo nu en dan vind de band het leuk om opeens uit de bocht te vliegen met een nummer die eerder misplaatst klinkt dan dat het daadwerkelijk past op het album. "Get Off, Get Out" deed dit al op WHBWH en was de mindere van de plaat en "You're Not Alone" doet dit dus op DS. Tja, het heeft ergens wel wat, maar toch kan ik mezelf niet de indruk geven, dat ik het echt geslaagd vind.

“Firelight” dient als intro voor het titelnummer en is minimaal, maar erg ingetogen en sfeervol. Het gaat ook erg mooi over in het mooie, lang uitgesponnen titelnummer. En die moest groeien bij mij, mede door de elektronische beats die eronder zijn geknald. Had niet per se gehoeven voor mij, maar ondanks dat komt het niet geforceerd over en sluit het naadloos aan op de rest van het materiaal, ondanks de omslag die vooral met dit nummer en afsluiter “Take Shelter” er voor zorgt dat we hier niet helemaal met een Weather Systems Part 2 te maken hebben. Wellicht dat ze met de laatste 2 nummers van Distant Satellites voorzichtig een hint laten horen met wat Anathema van plan is op toekomstige releases. Wie weet…

“Take Shelter” sluit het album op euforische wijze af. Wederom rustig begin (zoals ze eigenlijk continu doen) en uiteindelijk barst het nummer open tot grootse proporties en sluit hiermee een zeer degelijk Anathema-album af.

Zeer degelijk, jazeker. Maar eerlijk is eerlijk: de verwachtingen waren hoog, heel hoog. Dat is bij mij nu eenmaal het geval bij Anathema. Ik vind ze érg goed. Als je al die jaren zulke goede albums aflevert, dan ligt het verwachtingspatroon gewoon hoog. En dat is flauw, want dan zou het wel eens tegen kunnen vallen. En dat is nu dus wel een beetje gebeurd. Het imponerende, emotionele karakter van de songs op Weather Systems hebben op Distant Satellites grotendeels plaats gemaakt voor meer van hetzelfde. Zeker niet slecht, maar toch een graadje minder. En WAAR is Danny op dit album?? En nee, dan heb ik het niet over zijn gitaarpartijen. Zijn mooie, ietwat breekbare stemgeluid biedt een mooi contrast tussen die van Vincent en Lee. Behalve de laatste regeltjes tijdens "Ariel" is ie niet te horen. En de geruchten over dat dit album harder zou worden, zijn ook grotendeels flauwekul. Op een aantal gitaar-uitspattingen na, is dit album allesbehalve heavy. Dat is Anathema ook al jaren niet meer.
En weet je, het is niet eens echt een issue allemaal. Immers verwachtte ik nogal wat van dit album niet? Ik bedoel: 4 punten is niet slecht, toch? Maar voor mijn doen dus relatief gezien laag voor een Anathema-album.
Misschien ben ik gewoon een beetje verwend door de jaren heen met een top-band als Anathema. Man, hou toch es op met zeuren, hoor ik iedereen nu denken! Dat doe ik dan nu ook !

Ik vind deze nieuweling nog lang niet zo sterk als de voorganger. Een mooie opener en een paar hoogtepunten gedurende de rest van het uurtje, maar heel overtuigend is het niet direct.

Je slaat de spijker op 'zn kop!!

Hoewel ik het zeker geen slechte plaat vind, is de muziek op de plaat niet in staat een gevoelige snaar te raken. Dit in tegenstelling tot voorgaande albums. Het klinkt op een of andere manier te klinisch. Te bedacht of zo. Lastig om onder woorden te brengen. Het is alsof ik Anathema een beetje kwijt raak.

Hier ben ik nog niet over uit. THX-1138 verwoordt wat dat betreft precies het gevoel dat ik ook bij deze plaat heb. Ik vind het zeker geen slechte plaat, maar na een paar keer luisteren blijft eigenlijk geen enkel nummer echt hangen. Ja, You're Not Alone en dat vind ik dan ook gelijk de negatieve uitschieter. Ga deze plaat binnenkort eens in alle rust beluisteren, met de koptelefoon op. Wie weet?

Ik zal hem niet aanschaffen naar hem beluisterd te hebben. die house tracks hoeven voor mij niet.

Het raakt me wederom nergens. Mooi misschien wel, goed kn elkaar gestoken ook nog wel, maar nergens doet het me iets.
Slaapverwekkend is de enige snaar die het bij mij raakt.

Onderweg nog wel een goede droom in de vorm van de goede laatste minuten van Anathema.

Een jaar of wat geleden liet een vriend van mij Anathema aan mij horen. Tijdens een bbq of een feestje. Ik vond het helemaal niks. Momenten om niet goed te kunnen luisteren.

Pasgeleden kwam dit album uit en ik wilde het eens een kans geven. Ik heb al eerder aangegeven dat mijn tandvlees wat aantrok door het soms zoete (EO) gehalte. Ook de vibratie in elk laatste woord van een zin vond ik soms wat perfectionistisch..

Maar toch bevalt het album mij goed. Ik zet daarnaast graag het Live Album 'Universal' graag op. Ik ken de geschiedenis van deze band nog zeer slecht. Maar zie dit live album als een mooie wegwijzer.

Dus ook 2 kaartjes gekocht in het 'Prog Afkick Centrum' de Boerderij te Zoetermeer voor het concert van 20 juli as. Ben daar ook zeer benieuwd naar en ook benieuwd hoe ze het Live doen.

Ik heb nogal eens moeite met nieuwe hedendaagse Symf Bands. Soms teveel gepriegel of te zoet. Maar ik kan het experimentele van Anathema, door de jaren heen, wel waarderen (naar wat ik heb gehoord). Dat ze dat ook op dit album doen kan ik alleen maar waarderen. Ik hou wel van verder kijken dan het 'beproefde' recept herhalen. Soms val ik, bv, weleens in slaap bij de herhalingen van bv een Dream Theater (hoe hard ze ook scheuren). Soort Progporno..

Na het concert meer..

Ik weet niet wat het is met deze band. In theorie zou ik dit lekker makkelijk weg kunnen luisteren, maar in de praktijk doet het mij vrijwel niets. Het doet mij denken aan die vriend die zó goed zijn best komt om je op je gemak te stellen dat het juist averechts werkt; je weet dat het een prima kerel is en waardeert hem ook wel, maar desondanks mag je hem niet zo.

Ondanks dat enkel A Natural Diaster meer dan die ene keer voorbij kwam hier, probeer ik het af en toe weer. Tevergeefs, want weer klikt het niet. Weer val ik over het gebrek aan passie, spanning en uitdaging en de overvloed aan melodrama en zoetigheid. En zodra de laatste paar tracks met hun house invloeden komen is zelfs het idee dat ik dit ooit nog wel goed zou kunnen of moeten vinden zoek. Gaat totaal niet samen naar mijn mening en klinkt als een wanhopige poging om een groter publiek aan te spreken. Valt te verwachten van een band als Coldplay (en hen lukt het gek genoeg ook nog), maar bij deze band verraste het mij.

Wellicht probeer ik Weather Systems ooit nog een keer, maar deze hoef ik in ieder geval niet meer terug te horen.

Men begint de laatste paar albums een beetje in herhaling te vallen. De opbouw en sfeer van de songs zijn al jaren nogal inwisselbaar, net als de teksten. Het is nog steeds mooi en meeslepend, daar niet van, maar iets meer pit en nieuwe invalshoeken zouden wonderen kunnen doen. Gelukkig verrast de band nog een beetje tegen het eind van het album, wanneer in een aantal tracks wat fijne electronica en zelfs een voorzichtige dancebeat wordt geïntroduceerd. Het zijn juist die broodnodige subtiele details die je als luisteraar bij de les houden.

“But we laughed
And we cried
And we fought
And we tried
And we failed
But I loved you
I loved you”

Distant Satellites ligt niet eens zover weg van Weather Systems. En als we kijken hoe de cd is opgebouwd zijn de overeenkomsten toch best groot. Waar Weather Systems begon met een tweedelige opening begint ook Distant Satellites met een tweedelige opening, wel hebben ze er een derde deel aan toegevoegd maar deze komt pas later aan bod. Als we het album beluisteren blijkt al snel dat er veel meer overeenkomsten zijn en het lijkt dan ook aardig op een herhalingsoefening. Met uitzondering van de laatste paar nummers trouwens, daar brengen ze wat electronic invloeden die neigen naar radio/dance muziek. Slaat de commercie dan toch toe? En is dit album dan wel de moeite waard als het zoveel op de vorige lijkt?

Om te beginnen met de eerst, ja en nee. De muziek klinkt makkelijker om in te stappen, maar ook klinkt het te gelaagd om he zo simpel te bestempelen. De prog kenmerken blijven hoorbaar ook al wordt er aardig omheen gewerkt. Om dan de tweede vraag te beantwoorden, ja.

De muzikale opbouw blijft heerlijk om te horen en een nummer als Ariel laat de emotionele kant daarvan goed horen. Het nummer Anathema (gedurfde titel) laat dat nogmaals goed horen en groeit uit tot het hoogtepunt van het album. De tekst uit het begin is daaruit afkomstig en laat zien dat het, tekstueel dan, te vergelijken is met veel radio/commerciële muziek. Hoogdravend is het zeker niet. Maar Anathema bewijst dat ze niet perse intelligente of moeilijke teksten hoeven te maken, maar dat de manier waarop het gebracht wordt veel belangrijker is. Er zijn maar weinig artiesten die zoveel gevoel en emotie in een nummer kunnen brengen als Cavanagh hier doet. Dit nummer is al reden genoeg om het album te beluisteren.

Maar dan zijn we er nog niet, nee de heren en dame moeten ook iets nieuws erin brengen. Namelijk electronic of dance achtige beats. Het nummer You´re Not Alone is een perfect voorbeeld hoe het niet moet, verschrikkelijk. Ik zal nooit snappen waarom dit in hemelsnaam op het album terecht gekomen is of wat ze met dit nummer wilde bereiken. Gelukkig weten ze zich daarna te herpakken en brengen ze het tweede hoogtepunt ten gehore, namelijk het titelnummer Distant Satellites. Hier horen we opnieuw een Cavanagh die het geweldig doet en dit alles ondersteund met vrij simpele beats brengen een heerlijk relaxed nummer.

Al met al is het een heerlijk album. Het is jammer van You´re Not Alone wat als een mislukt experiment klinkt, en van Firelight wat niets meer is dan een sfeervolle intro die te lang doorgaat. Daar staan dan wel nummers als Anathema en Distant Satellites tegenover die de kracht van de band laten horen. Ook Lee Douglas verdient een melding met haar bijdragen. Ariel is dan toch wel de derde favoriet hier.
Het experiment belooft wat voor de toekomst, maar ik hoop zeker dat ze de huidige stijl niet volledig gaan opbreken. Ik zou zulke gevoelige en emotioneel gebrachte muziek voor geen goud willen missen.

4*

Nou, gisteravond de auto vanuit Vlissingen ingestapt en richting Zoetermeer gereden. En zoals vanaf het podium gezegd: Volle Bak !

Lekker bij de bar gaan staan en de oren eens open gezet. Wat een heerlijk concert ! En, eerlijk is eerlijk, zuiver en muzikaal stond het als een goed gemetselde muur !

Ook de nummers van dit album werden goed weergegeven. En toch kan ik juist die nieuwere nummers ( ook met drumcomputer) waarderen. Het geeft de band ruimte om uit hun geijkte repertoire te komen. Anders worden het, imho, nummers die steeds op elkaar gaan lijken en dat is, zeker met de laatste albums van Anathema, een gevaarlijk iets. Mijn eega was mee en die gaf aan (en ze is geen kenner van de band) dat ze soms het gevoel had dat de band dezelfde nummers speelde.

Heerlijk hoe enthousiast zowel de band als het publiek was. En De Boerderij gaat voelen als een thuishonk voor mij als liefhebber van de Progsymf (nu nog Fish en The Musical Box !).

Dit album staat - tot nu toe - in mijn eindlijst voor 2014.

Verslag van het concert had ik hier al gepost.

De nieuwe nummers vond ik er dus ook wel positief uitspringen, maar sowieso gaf de veranderde bandsamenstelling een wat andere draai aan de oude nummers. Met de vermeende eenvormigheid van de nummers ben ik het zelf niet eens, maar mijn vriendin begon daar na afloop ook al over, dus er zal vast wel iets inzitten.

Ik had gehoopt dat ze de drumcomputer-stukken van Distant Satellites live zouden spelen, maar dat was helaas niet het geval

Prachtig concert. Ontzettend genoten.......244 km (en weer terug)....je moet er wat voor over hebben !

Heb je dat dan nodig met een drummer die dit zo kan drummen?
Distant Satellites Live Drums

Ach, wat is nodig...

Maar zoals uit mijn verslag al duidelijk mag zijn: ik ben zeer te spreken over Cardoso als drummer. Ik was vooral benieuwd of die drumcomputerpassage live te spelen valt.

Cardoso is technisch een betere drummer dan Douglas en volgens mij heeft Douglas er helemaal vrede mee. Hij gaat zich vanaf nu hopelijk nog meer richten op songwriting, want daar ligt z'n talent.

Het titelnummer, geschreven door Douglas, is zeker mijn favoriet op dit album en The Storm Before the Calm, ook van zijn hand, is mijn favoriet op WS dus ga zo door John!