Michael Jackson - Xscape (2014)

Dit album mag de schoenveters nog niet eens strikken van het top(!) producy THRILLER.
Het is een album tussen kunst en kitch. Ook de begeleiding die op THRILLER uit Toto bestond is op dit album een stuk minder. ik vind dit een zoetsappig album van een popartiest die natuurlijk veel te vroeg is overleden.

Leuk is wel de uitvoering van het wereldnummer: "a horse with no name" van America, al kan het orogineel mij veel meer bekoren. De schoonheid van het nummer wordt nu zwaar aangetast door de (electrische) drumbeat. Jammer Michael dit exemplaar had van mij op de plank mogen blijven liggen. Omdat ik respect hebt voor je overige topalbums, die ik harstikke waardeer en weet waar toe je in staat bent toch nog een 3.0

Do you know where your children are. Dit gaat vragen oproepen in MJ zijn geval .

Zonder dollen eerste rondke klinkt verrassend goed..

Ik ben ook positief verrast. Nooit zo'n 'grote' Michael fan geweest, maar blijft natuurlijk wel een van de grootste artiesten ever! Door al het nieuws rondom dit album is toch mijn interesse gewekt.
Snap wel dat de "echte" fan dit wellicht niet helemaal tof vind en ik ben ook van mening dat een post mortem album nooit zo zou zijn als de artiest het zelf had bedoeld. Blijft namelijk een interpretatie van de producer.
Maar, als fan van producer Timbaland , klinkt dit album toch wel erg aangenaam imo.

Ben erg benieuwd naar deze release.... single klinkt erg goed!

8 nummers vind ik wel weer erg karig hoor... maar goed, ik ga de special edition toch aanschaffen, dus iets meer tracks

Heb je de 'original versions' al gehoord? Die horen ook bij dit album. Het bestaat eigenlijk uit 2 delen, de moderne productie en die originelen. Op het geheel is mijn beoordeling gebaseerd.

En om dit nou gelijk met het legendarische Thriller te gaan vergelijken.... tja.

Te beluisteren via de Filtr app in Spotify. Ben meer gecharmeerd door de demos die de basis vormde.

Onafgebroken rinkelt de kassa de komende weken door de release van één van de meest besproken entertainmentproducten van het jaar. De artiest in kwestie is dan wel vijf jaar lang niet meer onder ons, zijn muziek wordt nog altijd veelvuldig gedraaid en besproken. Het kan over niemand anders gaan dan The King of Pop: Michael Jackson.

Een jaar na de dood van de poplegende verscheen het eerste postume album ‘Michael’. Dit bij elkaar geschraapte werk leek in niets op zijn grootste successen uit drie generaties van de vorige eeuw. Het was dan ook afwachten of deel II nog veel ging toevoegen. ‘Xscape’ is in ieder geval in alle opzichten beter, zowel vocaal als productioneel. De zanger doet wederom waar hij goed in is en geeft zich volledig over op het merendeel van de nummers. Op de acht tracks doen de grootste producers van het laatste decennium hun uiterste best ook deze generatie te overtuigen van het talent dat hij bezat.

L.A. Reid is de Quincy Jones van Xscape. Hij werkte de afgelopen maanden als uitvoerend producer met namen als Timbaland, Rodney Jerkins, StarGate, Giorgio Tuinfort en J-Roc. Een team verantwoordelijk voor vele hits uit de jaren ’00. Tel daarbij op een tekst van Paul Anka en wat vocalen van Justin Timberlake en je hebt een vet klinkend album in handen. Alle producties klinken vol en zijn voor het grootste gedeelte vertaalt naar deze tijd. Maar is het ook goed?

Ieder nummer zou je kunnen koppelen aan een bepaalde periode. Zo had '‘Chicago'’ makkelijk op Dangerous kunnen staan, 'Love Never Felt So Good' op Off The Wall en 'Slave to the Rhythm' op Invincible. De cover van America’ 's '‘A Horse with No Name’' is een zeer radiovriendelijk nummer en kan zich vergelijken met de hedendaagse muziek. Tegelijkertijd weet je dat de echte meester er niet meer is en hij dus ook zijn goedkeuring niet kan geven. Misschien zag hij dit wel als simpele experimenten. Wie is L.A. Reid dan om daar zeggenschap over te krijgen?

De laatste twee nummers 'Blue Gangsta' en titeltrack 'Xscape' laten ook de innovatieve kant van Michael horen. Een productie van deze tijd, moderne beats en verrassende wendingen gedurende de nummers. Met Xscape kan de verzamelaar weer vooruit en zal de huidige generatie zijn muziek opnieuw meekrijgen. Jackson leeft muzikaal voort.

****

Heb het album gehoord en het is mij erg mee gevallen. Heerlijke nummers. Love Never Felt So Good solo klinkt heerlijk. Slave Tot The Rhythm is ook heerlijk en Blue Gangsta vond ik al langere tijd super. Voor nu een 3,5!

Ja, wat moet je vinden van een postuum album van één van de grootste popartiesten ooit? Michael schreef vaak vele nummers voor een album, maar hij vond de meeste nummers niet goed genoeg.
Het is aardig om te horen hoe de originele opnamen klinken en vervolgens te horen wat er in 2014 van gemaakt is. De ene 2014-versie is meer geslaagd dan de ander.

Het sterkste nummer vind ik persoonlijk "Do you know where your children are?".

Voor wie is dit album leuk? Voor de MJ-fan uit de jaren 80 of voor de huidige muziekluisteraar die MJ niet of nauwelijks gekend heeft? Ik denk zelf het eerste.

Da's nogal ongelukkig ja

Volgens mij is gitarist Slash van het nummer Do You Know Where Your Children Are verwijderd. De versies op het definitieve album klinken nergens naar..

Na het zeer teleurstellende "Michael" is deze wel erg netjes geproduceerd.
Tegen mijn eigen verwachting in, want meestal word ik niet zo blij van nieuwe opleuk versies (vaak vol hysterische mode geluidjes, zoals de gemiddelde producer momenteel dubstep onder de functietoetsen lijkt te hebben zitten).

"Love never felt so good", "A place with no name" "Blue Gangsta" waren al jaren op het internet te vinden, maar het overige materiaal kende ik nog niet. Eerstgenoemde was al een goed liedje, maar vind ik geweldig in de nieuwe uitvoering.

Vreemd dat niemand "Lovin' you" nog heeft genoemd. Eigenlijk vind ik alle nummers wel de moeite waard, maar dit nummer is toch wel een zeer fijne verassing!
De jazzy melodie doet me erg denken aan Stevie Wonder's niet al te bekende "Power flower" van journey through the secret life of plants.
Maar het is vooral een lekker warm soulful nummer in de sfeer van de Off the wall periode (Girlfriend/ Can't help it) of de midtempo nummers van Thriller.
Hetzelfde geldt voor "Love never felt so good". Deze sound past Jackson het best i.m.o.

"Chicago" vind ik dankzij het sterke nieuwe productie (groovy bas) ook erg geslaagd. Het origineel vond ik wat saai.
Precies hetzelfde geldt voor "A place with no name". Dit heeft een "The way you make me feel" syntheziser groove meegekregen, en ook dit nummer loopt daardoor lekker door met een bepaalde spanning. Het leuke vind dit nummer is dat elk couplet met wat meer intensiteit wordt gezongen. Het derde op een typische dramatische Jackson manier, die toch een knap zanger was (of het je smaak is of niet).

De geluidjes in "Slave to the rhythm" zijn wat mij betreft op het randje (het neigt naar zo'n remix waar ik het eerder over had). Niet echt een sterk nummer qua compositie, dus wat dat betreft past de modieuze sound wel goed. Justin Timberlake kan er bijvoorbeeld ook vaak wat van om nummers uit te brengen die louter leunen op zogenaamd hippe de productie, maar muzikaal weinig om het lijf hebben. Pas halverwege wordt de eenzijdige zangmelodie doorbroken, en gaat Michael wat los. Jammer dat het synth meldodietje (bij het refrein bijvoorbeeld) uit het origineel is verdwenen.

"Do you know where your children are" geeft mij een "Captain Eo" gevoel (het filmpje waar "Another part of me" ook uit kwam. Hier vind ik de moderne sound wel weer sterk.
Voor "Blu gangsta" en "Xscape" geldt een beetje wat ik over "Slave to the rhythm" schreef. Ik twijfel of ik de nieuwe versies wel beter vind.
Het ritme van "Blu gangsta" (dat ik dus al kende) dwaalt mij iets te ver af qua sound, en er zit weinig ontwikkeling in het nummer.
De originele versie met de blazers heeft nog een soort 20's nachtclub gevoel zoals het nieuwe Smooth criminal filmpje uit This is it. Tenminste, ik denk dat dit de bedoeling was.
Xscape vind ik ook in de basis (als liedje) het minst sterke nummer van het album.

Maar al met al ben ik erg tevreden met deze release. Vooral de eerste 4 nummers vind ik erg leuk.
Ik ben benieuwd wat er nog meer komt. Ik had een aantal demo's uit de Dangerous periode wel verwacht, aangezien die volgens mij nog niet officieel zijn uitgebracht ("if you don't love me", "she got it" en "serious effect").
Best jammer dat hier niet één box van is gemaakt samen met de bonus tracks van de albums die later op jubileum edities verschenen.

Vandaag de deluxe versie gekregen van een vriend. Ik was van tevoren niet van plan om het album aan te schaffen omdat ik vreesde dat dit een 2e Michael zou zijn, gelukkig is dat niet het geval. De nummers zijn in de meeste gevallen erg mooi opgepoetst. Gelukkig heb ik ook de demoversies erbij, wat voor mij de enige reden zou zijn geweest om dit album aan te schaffen. Favorieten zijn tot nu toe Slave To The Rhythm, Do You Know Where Your Children Are, Blue Gangsta en Xscape. Ik had persoonlijk ook liever een hele box met demos en andere zeldzame nummers gezien, maar als Michaels legacy op deze manier voortleeft kan ik er mee leven.

Zo zie je maar weer..
Dat vind ik juist, zowel qua composities als stijl, de minste nummers. Al vind ik "Do you know where your children are" nog wel oké.

Laat me raden.. jij houd meer van zijn latere (pop)muziek dan de soul van Destiny, Off the wall, Triumph en Thriller? Ik denk dat dat voor veel iets jongere mensen geldt trouwens.

Inderdaad Dangerous was het allereerste album dat ik zelf kocht, en is nog steeds mijn favoriet. Bad staat op 2, en Invincible op 3

Michael vond ik nog een redelijk goed postuum album, met een aantal vraagtekens over hoeverre dat het album was waar MJ aan schijnt te hebben gewerkt vlak voor zijn overlijden.

Maar deze verzameling tracks laat vooral duidelijk horen wat voor bagger de huidige (top?)producenten maken, verschrikkelijk. Het is een schande wat ze van de orginele demo's hebben gemaakt en als basis-album van nog 34 minuten hebben uitgebracht. Zomaar Michael's naam te grabbel gooien met dit wanproduct. Dan liever de orginele versies zoals Michael ze ooit opnam.

Ook snap ik niet waar de 3 songs van Michael en Freddie Mercury zijn die eind vorig jaar via een officieel persbericht uitgebracht zouden worden. Blijkbaar op een Queen outtakes cd?

Serieus??
Heb je echt geluisterd naar het verschil in nummer 1, 2, 3, 4 en 6 in vergelijking met de originele demo's?

Ik ben totaal geen voorstander van remixen, maar dit is echt respectvol gedaan. Met een bijpassende sound (in die tijdgeest van de nummers), afgezien van Slave to the rhythm misschien.
"Chicago" en "A place with no name" zijn veel spannende geworden wat mij betreft, met een lekkere doorgaande groove en de versie van "Lovin' you" laat zien wat voor een pareltje het liedje is. Die nummers zijn niet voor niets niet op een album geplaatst in die vorm. Het waren nog kale versies.
Geef het nog eens een vergelijkende luisterbeurt zou ik willen zeggen.

Wat mij betreft is het album "Michael" juist een compleet fiasco op de nummers "Best of joy" en "Behind the mask" na (maar dat is een ander onderwerp uiteraard).

Wat betreft de nummers met Mercury. Ik denk dat een goede reden is dat een liedje als "There must be more to life then this" totaal niet past bij deze verzameling. "State of shock" misschien iets meer, maar beiden zouden zwaar onder handen moeten worden genomen voor een coherent geheel. En daar houd jij niet van.

Zo.... na het toch wel debacle van het vorige postume album, is dit toch wel een verademing zeg

I'm hooked on this album!

ik vind zowel de nieuwe als de originele versies de moeite waard. Waarschijnlijk ook omdat ik almeen xscape nog maar kende en er dus blanco in stap.

het is goed en slim geproduceerd en aangepast naar 2014. Ik vind het knap en slim gedaan en kan er ook wat mee.

Maar je kan nu goed horen dat Justin erg mj is... want zijn sound is die van mj eigenlijk. Goed te horen op loving you. Is een justin sound, maar eigenlijk een mj sound. De bonus track als duet vind ik het minste nummer. De rest is gewoon erg ok.

natuurlijk is dit geen thriller, ieder vergelijk gaat krom. Maar stel dat mj nog zou leven denk ik dat een album als deze redelijk realistisch zou zijn, gezien het feit dat zijn stem vermogen ook steeds minder werd. Hij zou toch gaan putten uit eerder materiaal denk ik.

Voor nu: lekker album, beetje kort, maar gewoon 4 volle sterren.

Love Never Felt So Good (met of zonder JT) vind ik dan stiekem wel een lekker nummer, met flarden Off The Wall (album) en Daft Punk's Get Lucky.

Chicago is het slechtste wat ik ooit van Michael Jackson gehoord heb en Lovin' You had een beter lot verdiend.
Productioneel is Do You Know Where Your Children Are? ook erg vooruitstrevend, erg modern. Nu ik er een nachtje over geslapen heb, is dat toch ook wel een erg lekker nummer, maar of Michael bij leven met een productie als op dit album op de proppen zou zijn gekomen? Dat betwijfel ik.

Note: het is altijd erg lastig wanneer er in een zeer korte tijd een paar nieuwe albums van je favoriete artiesten uitkomen, die muzikaal niet met elkaar te vergelijken zijn. Eerder deze week de nieuwe cd van Epica ontvangen (helaas niks vernieuwend) en dan gisteren de allernieuwste cd van Tori Amos (fantastisch!!! Gelijk 2x achter elkaar afgespeeld). En dan 's avonds de gedownloade Xscape afspelen op de pc. Dat is nogal een clash die niet in het voordeel viel van Michael, waar ik al ruim 30 jaar dan van ben. Ook keek ik niet echt uit naar dit album, gek genoeg.

Toch de deluxe versie met dvd maar bestellen en proberen dit weekend open minded naar Xscape luisteren.

Ben geen grote liefhebber van Michael. Niet dat ik het slecht vind maar het is niet helemaal mijn muziekstijl. Heb deze cd nu drie keer gehoord. Vindt de productie iets over de top. Te vet.

Geef mij maar de originele demo's.
Ik sluit me aan bij de benoeming hierboven van SemdeJong wat betreft de nieuwe productie: over de top, te vet.
Het eerste nummer, Love Never Felt So Good, vind ik overigens wel erg lekker in de remix.

Ik vind de negatieve reacties wat vreemd eerlijk gezegd. In mijn optiek zijn de nieuwe versies absoluut gedaan in het verlengde van waar Michael de laatste jaren van z'n leven mee bezig was. Met wat hardere beats en volle productie. Ook zou Michael absoluut een product van 'deze tijd' hebben willen maken. En daarom vind ik de productie van de nieuwe nummers helemaal niet vreemd. Ik denk echt dat als Michael nog geleefd zou hebben zijn volgende stap niet heel ver van dit product af zou hebben gelegen. Maar goed, ieder z'n mening daarover.

Natuurlijk ben ik blij dat de versies zoals Michael ze achter heeft gelaten er ook op staan. Persoonlijk vind ik Blue Gangsta en Xscape beter in hun originele vorm, maar dat kan komen omdat dat ook de twee nummers zijn die ik al in die vorm kende. Die versie van het album (met beide versies van de nummers) is in mijn optiek ook de variant waar je voor moet gaan.

Ik vraag mij vooral af: waar zijn de nummers waar MJ de jaren voor zijn dood mee bezig was? Xscape is een samenraapsel van drie decennia aan materiaal dat eerdere albums niet gehaald heeft.

Maar tijdens zijn leven werkte hij nog aan een nieuw album, welke nummers zouden daar dan op komen? Want dat zou nog een beetje laten zien welke kant MJ op wilde qua muziek als hij nog geleefd had.

Vindt het een prima album wat met liefde voor de king of pop is geproduceerd, dat spat er aan alle nummers af. Favorieten na 1X beluisteren is de openingstrack Love never felt so good, prachtige song die helemaal old school Jackson klinkt (periode Thriller), wat een plaat! En de cover van America's Horse with no name is ook echt superb, A place with no name kan wel een een echte nieuwe radiohit worden! De rest van het album is ook goedvertoeven in Michael's pretpark..

Het is altijd even schrikken als er een “nieuw” album van een overleden artiest uitkomt. In eerste instantie omdat me het gevoel bekruipt dat dit soort releases vooral met geld te maken hebben. Ten tweede en als voornaamste reden is dat de nummers niet voor niks op de plank zijn blijven liggen. Blijkbaar vond, in dit geval, Michael Jackson ze niet goed genoeg voor zijn reguliere platen. Waarom dan nu toch uitbrengen, hij heeft het zelf immers nooit gewild. De vraag die ook altijd naar boven komt is of ze dicht bij Michael Jackson blijven, dat het een MJ plaat wordt en geen plaat waar alle topproducers van nu mogen shinen. Benieuwd als ik ben heb ik de plaat opgezet en zal ik het song voor song behoordelen.

Opener Love Never Felt so Good is een echt Jackson track. De disco-invloeden zijn niet ver en je ziet als het ware de meester zelf de danspasjes doen in de clip. Feelgood nummer, goed meezingbaar.
Het Michael Jackson-gehalte van Chicago zit ‘m vooral in het refrein. Dit nummer over een affaire in deze stad is productioneel erg R&B/pop van nu. Dat refrein is wel erg gedreven en cool gezongen.
Loving You is de romantische Micheal Jackson die vooruit gesneld wordt door een aanwezige bass en clap in de productie. Mooie zanglijntjes, fijne vibe, al is de productie misschien wat té aanwezig.
A Place With No Name is de semi-cover van die 80′s hit. Hier missen we gelukkig die overdreven synths en horen we MJ lekker kreunen en steunen. Coole futuristische productie ook.
We stuiteren door Slave to the Rhythm heen. Erg moderne song met een energiek zingende Michael Jackson. Stil is over het algemeen lastig op de muziek van MJ, dat wordt hier weer bewezen.
Naast dans staat Jackson ook bekend om de vele wereldverbeterende nummers. Vaak in de vorm van een ballad, maar hier een uptempo track. Do You Know Where Your Children Are was voor mij een stuk beter geweest als ze al die moderne bliepjes weg hadden gelaten en simpelweg de claps hadden genomen met de vocalen van Michael. Nu voelt het te vol en te druk aan.
Dat te overvolle, drukke productionele plaatje zit me ook wat in de weg bij Blue Gangsta. Die break is wel heel cool gedaan en de sfeer is wel stoer met de ronkende gitaren, maar het is mij wat té. Velen zullen dit aan de andere kant weleens als een favoriete betitelen.
Waarom moet Darkchild zichzelf op elke productie noemen? De titeltrack is daar geen verandering in. Die synhts/blazers zijn we cool gedaan. MJ laat zich hier ook van de stoere kant horen. Opgeblazen afsluiter van dit album…

…of moet de plaat dan nu pas echt beginnen? Want hierna komen dezelfde acht nummers nog een keer voorbij, alleen dan zoals ze op de demo stonden. Dit zal voor de verstokte Michael Jackson fans pas echt dé reden zijn deze plaat aan te schaffen, want dat is Jackson op zijn puurst. Kale demo’s met de loepzuivere stem van Michael er op.

Een conclusie dan maar? Wat ik het belangrijkste vind is dat ze dicht bij de Michael Jackson sound zijn gebleven. Je hebt echt het gevoel dat je naar Michael luistert. Een groot pluspunt.

Op dit moment aan het genieten van heerlijke muziek! Denk dat Michael de meeste bewerkingen wel had kunnen waarderen.

Persoonlijk vind ik het nummer Xscape het hoogste "Michael-gehalte" hebben. Alleen doodzonde dat ze in de bewerking een enorm eentonige en op den duur zwaar irriterende bas eronder gemonteerd hebben... Dan veel liever het origineel!

Ik voorspel dat Do You Know Where Your Children Are de grootste hit gaat worden. Erg lastig om bij dat nummer stil te blijven zitten!

Vind Chicago mooier in het orgineel.
Verrassend goed deze plaat. Echt héél goed geproduceerd.

Zojuist het album met koptelefoon beluisterd. Telkens eerst het origineel en meteen er achteraan de nieuwe versie. Mijn bevindingen:

Love Never Felt So Good is in de originele versie al een erg sterk nummer, met vooral mooie vocalen. De kaalheid van het nummer maakt het voor mij juist zo bijzonder. Op deze manier had ik de man graag nog eens live gezien: zittend op een stoel met de nadruk op zijn stem in plaats van de show. Ook de 2014 versie is erg sterk, met de Off The Wall/Jacksons sound die eraan is gegeven. Lekker gitaartje ook. De 3e versie van het nummer (met Justin Timberlake) voegt helaas weinig toe. Helaas omdat deze combinatie tussen de meester en de leerling wel een interessante had kunnen zijn. Ik vind het couplet van Justin te 'dun'. Had meer in gezeten.

Ergens in dit forum schreef iemand dat Chicago het slechtste was dat hij ooit van Michael Jackson had gehoord. De originele versie doet mij inderdaad ook weinig. Vooral de coupletten zijn wat saai. Maar om dit nou slecht te noemen, dat toch zeker niet. Echter de nieuwe versie van Chicago is voor mij op dit album het beste voorbeeld van hoe een matig nummer door een goede en moderne productie (Timbaland) opeens kan uitgroeien tot een geweldig nummer. Het geheel is iets versneld en dat doet wonderen. Het refrein was al sterk, maar komt in de nieuwe versie opeens nóg beter tot z'n recht. Topnummer.

Loving You begint in het origineel muzikaal erg vals, maar vanaf het moment dat Michael begint te zingen wordt het een heerlijk laidback popnummer. Niks mis mee. Maar ook hier vind ik de 2014 productie het nummer net dat beetje extra geven dat het nodig had. Timbaland heeft er een Timberlake (daar issie weer) saus over gegooid en dat werkt voor mij wonderwel goed. Want toch blijft het een 100% MJ track. Goed gedaan dus.

A Place With No Name (Michael zingt overigens "without no name") doet in de originele versie versie wat akoestisch aan, met wat extra drums/beats in het refrein. Michaels vocalen zijn erg sterk en krachtig. Toch gebeurt er te weinig om het nummer de volle 4:55 boeiend te houden. De nieuwe versie begint met een 'vetter' begin en een die beat gaat het hele nummer door. Ik vind het een goede toevoeging. De vocalen van het refrein vind ik daarentegen weer te ver weg in de mix zitten. Als geheel geef ik de voorkeur aan de 2014 versie.

Slave To The Rhythm is een overblijfsel uit de Dangerous tijd, maar de combinatie van synths en beats hadden ook van de Bad-tijd kunnen zijn. Duidelijk nog een demo, maar wel met sterke vocalen. De nieuwe versie begint meteen met vollere strijkers gevolgd door een moderne beat. Die futuristische geluiden zijn niet zo m'n ding maar daarna volgt een Dangerous-achtige beat en komt het nummer los. Duidelijk een Timbaland productie, maar wel een die me bevalt. Die geluiden op de achtergrond hadden van mij niet gehoeven. Maken het geheel net iets te druk.

Do You Know Where Your Children Are komt overduidelijk uit de Bad-periode en is in de originele versie al erg sterk. Vooral het refrein met de dubbele vocalen en het "save me" deel zijn erg mooi. Wel vind ik dat de refreinen teveel tekst bevatten. De moderne productie van de 2014 is niet slecht gedaan, maar vooral in de coupletten (en het deel ná "save me") wat 'overdone'. Ik prefereer de originele versie.

Van Blue Gangsta kende ik de originele versie al, en dan is het moeilijker een eerlijk vergelijk te maken omdat een nummer al 'in je systeem' zit. Michael z'n vocalen zijn erg sterk, wat ook de kracht van het origineel is. De trompetten zijn ook erg leuk. De 2014 begint erg sterk met het a capella deel, en ook de beats daarna zijn sterk. Jammer dat de trompetten wat ver in de mix zitten. Maar de nieuwe versie is zeker een sterke herinterpretatie. Moeilijk te kiezen tussen beide versies.

"Wait until the World hears Xscape" vertelde Michael ooit aan producer Rodney Jerkins. Vreemd dat dit nummer dus nog nooit verschenen is tijdens Michaels leven. Maar ik ben het wel met Michael eens. De originele versie heeft zo'n overduidelijke (en heerlijke) MJ blikkerige beat en onweerstaanbaar refrein dat ik het nummer altijd al erg sterk heb gevonden (ja deze kende ik ook al) en al veel heb gedraaid in de afgelopen jaren. Had dit op Invincible gezet voor 1 van die zoetsappige ballads en die plaat was meteen veel beter geweest. De 2014 versie heeft buiten de vocalen weinig te maken met de originele versie en dat vind ik onbegrijpelijk. Ondanks dat die blazers erg lekker zijn, en dat vooral het 2e deel van het nummer goed is gedaan, vind ik toch dat hier de plak is misgeslagen. En dat met het titelnummer en in potentie het beste nummer. Zonde.

Zoals al eerder gezegd is de deluxe-versie dus degene waar je voor moet gaan. De combinatie tussen de oude en nieuwe versies geeft een echte meerwaarde. Ik ben er blij mee.

Ik ben super blij met dit album en zeker een aanrader, Het enige liedje wat mij niet zo kon bekoren was de 2014 versie van Loving you. Xscape (2014 versie) is in tegendeel is lekker dansbaar en funky en is ook mijn favoriet. de 2014 versies vind ik allemaal zeer geslaagd op Loving you na, dus dikke complimenten naar de producers. De demo's zelf zijn natuurlijk ook tof

Na een flink aantal keer luisteren een laatste update:
Het warme soulful, bijna jazzy, "Loving you" (dankzij de nieuwe productie) vind ik de absolute topper van het album, en samen met het vernieuwde "Love never felt so good", zelfs een waardevolle aanvulling op het Michael Jackson repertoire.
Ik las een paar keer dat dit op justin Timberlake lijkt. Nu moet het niet gekker worden.. Voor de jongeren: dit klinkt als de Michael Jackson in zijn beste periode van '76 tot '83!

"Slave to the rhythm" is niet heel sterk, maar "Xscape" vind ik het enige echt zwakke nummer van de plaat. Het is gewoon geen sterk geschreven song, en typisch voor het latere werk van de Michael die over zijn top heen was (met een paranoïde sound van rommelige drukke ritme's, agressieve, soms onverstaanbare zanglijnen, zoveel gehijg en gekreun dat hij een parodie op zichzelf werd, en steeds minder sterke melodie of compositie).
Ieder zijn smaak, maar naar mijn mening ligt het grote kracht van Michael Jackson's talent toch in de "zwartere sound" waar hij vandaan kwam. Soul/ R&B met een funky sausje. Hij meer hij de King of POP werd, hoe kinderachtiger ik zijn werk vaak vond (van overdreven theatraal tot mierzoet, tot rommelig agressief) en hoe zwakker zijn muzikale impact.

Ik ben erg blij met een aantal tracks van deze plaat, en ik kan goed leven met de latere songs. Gelukkig zijn de typische zoete wereld verbeter ballads ons bespaard gebleven.

Wel vind ik het erg zonde dat de eerder versnipperd uitgebrachte nummers op jubileum uitgaven van de officiële albums niet zijn meegenomen. Je had een prachtige collectie van pakweg 25 unreleased songs kunnen uitbrengen met een enorme impact die de artiest Jackson eer aandoet.

Goede hoes trouwens!