menu

Genesis - Abacab (1981)

mijn stem
2,81 (325)
325 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Charisma

  1. Abacab (7:02)
  2. No Reply at All (4:41)
  3. Me and Sarah Jane (6:00)
  4. Keep It Dark (4:34)
  5. Dodo / Lurker (7:30)
  6. Who Dunnit? (3:22)
  7. Man on the Corner (4:27)
  8. Like It or Not (4:58)
  9. Another Record (4:30)
totale tijdsduur: 47:04
zoeken in:
avatar van meneer
is het weer tijd voor de Abacab bashing periode ?

avatar van meesterdch
Ik heb altijd de neiging om het met anderen oneens te zijn ?, dus laat ik mijn duit in het zakje doen. Dit is mijn minst favoriete Genesis album, maar nog steeds zijn 24 van 47 minuten uitstekend. Abacab, Me and Sarah Jane, Keep it Dark en Dodo/Lurker zijn gewoon prima nummers. Al waren ze live vaak net even beter dan deze studio versies. Zoals veel van het latere Genesis materiaal, maar eerlijk gezegd ook veel van het Gabriel materiaal (The Knie, Musical Box, Supper's Ready, Watcher en ga zo door....). 24 van 47 minuten is voor Genesis begrippen natuurlijk te weinig. Maar Genesis onwaardig en meer van dat soort meningen..... dat zie ik echt niet... Bovendien vind ik Man on the Corner ook een acceptabel nummer. Ik luister als aangegeven liever naar de live versies, maar voor mij is dit een heel dapper album van de band. Niet zo veel minder dan het Genesis-album (daar staan op kant 2 minstens zoveel matige nummers) en een mooie opmaat naar hun ultieme album nieuwe stijl, dat Invisible Touch was. Ik weet wat zo op mijn oortjes staat tijdens het sporten.

avatar van meneer
Heerlijk om juist de reviews van dit album eens door te spitten.

Genesis – Abacab – Progwereld

Genesis: Abacab - Album Of The Week Club Review | Louder - loudersound.com

35 Years Ago: Genesis Meld Prog and New Wave on 'Abacab' | GenesisFan

Persoonlijk heb ik een totaal andere reden om dit album geweldig te vinden. Ik heb dat al eerder hier beschreven maar kort samengevat: ik was puber, las voor het eerst ‘Lord of the Rings’ van Tolkien terwijl ik dit album (tegelijkertijd met ‘Duke’) beluisterde. En nog steeds als ik dit album hoor komt de magie van Tolkien bij mij naar boven. En die combinatie, my dear ‘Fellowship of the Progs’, is subliem voor mij..

En dat is voor mij ook de essentie van muziek. Het beleven van muziek met, en in, mooie momenten in mijn leven. Liefde, verdriet, emoties, verhalen, vakanties, vriendschappen enzovoorts.. Dan gaat het niet meer om het alleen beluisteren van muziek, maar de meerwaarde van wat muziek erbij kan geven.

avatar van Hakuna
4,0
Ken Genesis al meer dan 40 jaar en zo slecht als hier wordt omschreven is dit album nou ook weer niet. Ok het is geen meesterwerk als Selling England By The Pound of A Trick Of The Tail . Maar toch vind ik het een prima Genesis start van begin jaren '80 en op zich hou ik wel van die typische jaren 80 sound.

Op plaat heb ik deze destijds gekocht onbekende reden weer verdwenen, nu heb ik dan de eerste 1983 (Blue swirl) CD uitgave voor een redelijk prijsje gevonden op Discogs. Hoef nog maar deze titel ...And Then There Were Three... te vinden liefst eerste 1983 CD persing (Purple swirl) en heb ik mijn Genesis 10 luik compleet van mijn favoriete Genesis albums.

Score 4

0,5
nou ik ben en Genesis fan oude stempel. Na het vertrek van Steve Hackett, de man die Genesis toch een bepaald, gaaf geluid gaf, haakte ik af. And then there where three ging nog net, al hoewel top 40 invloeden er wel in zaten. Nee het werd de Phil Collins hobby club en ik was er klaar mee. Gelukkig dat Steve Hackett bij optredens na de pauze oudere zeer gave Genesis nummers in ere houdt! De score is voor de moeite

avatar van Running On Empty
2,0
Neal Peart schreef:
nou ik ben en Genesis fan oude stempel. Na het vertrek van Steve Hackett, de man die Genesis toch een bepaald, gaaf geluid gaf, haakte ik af. And then there where three ging nog net, al hoewel top 40 invloeden er wel in zaten. Nee het werd de Phil Collins hobby club en ik was er klaar mee. Gelukkig dat Steve Hackett bij optredens na de pauze oudere zeer gave Genesis nummers in ere houdt! De score is voor de moeite

Duke is ook nog bovengemiddeld. Ababab is inderdaad een echte Collins plaat.

avatar van musician
3,0
Running On Empty schreef:
Duke is ook nog bovengemiddeld. Ababab is inderdaad een echte Collins plaat.

Dat hoeft dan nog niet per se slecht te zijn.
Blijkbaar waren Rutherford en Banks niet in staat hem (redelijkerwijze) af te remmen. En tegelijkertijd was er het "ontluikende" grote en commerciële succes van Genesis dat zijn positie binnen de band alleen maar nóg sterker maakte.

Slappe hap, die Banks en Rutherford. Blijkbaar vonden ze het wel prima zo.

Steve Hackett was een creatief genie binnen Genesis, geweldige muzikant. Hij was degene van het tegenwicht die, zoals A trick of the tail en Wind & wuthering uitwijzen, kan leiden tot geweldige prestaties, ook zonder Peter Gabriel. Maar ja, Tony Banks wilde hem er niet meer bij hebben maar was zelf bij verre niet in staat wel de nodige tegenwicht te bieden, zoals bleek. Collins is dit niet te verwijten.

Gezien het vervolg van de carrières van Genesis en Hackett na de breuk mag, kort door de bocht, worden geconstateerd dat Hackett de legacy van Genesis onder zijn hoede heeft genomen. En dat nog steeds goed doet. Daar hoef je geen Genesis concert voor te bezoeken.

avatar van meneer
musician schreef:
Gezien het vervolg van de carrières van Genesis en Hackett na de breuk mag, kort door de bocht, worden geconstateerd dat Hackett de legacy van Genesis onder zijn hoede heeft genomen.

Beetje off-topic want het herhaaldelijk Abacab bashen van de ‘Collins gefrustreerden’ vind ik wat slaapverwekkend (leuk bericht trouwens dat van Hakuna, verfrissend ook maar de wijze waarop dit daarna meteen weer wordt neergeknuppeld blijft lachwekkend ).

Maar ik wacht op een complete integrale uitvoering van Hackett van The Lamb ! Dat wordt eens tijd voor de TLLDOB fan .

avatar van gaucho
3,5
Volgens mij heb ik het elders op deze site al eens vaker geschreven, maar ergens ben ik wel blij dat dit ooit de eerste Genesis-LP was die ik aanschafte. Dat maakt dat je hem kan waarderen voor wat-ie waard is, zonder dat je hem - en al het Genesis-materiaal dat hierna zou komen - direct afserveert.

Ik kocht als tiener al wel de singles Follow you follow me en Turn it on again, en omdat een klasgenoot nogal euforisch was over Genesis (maar hij bedoelde natuurlijk de 'oude' Genesis, besefte ik korte tijd later) besloot het er bij deze plaat maar eens echt op te wagen, en er mijn zuurverdiende centjes aan uit te geven. Het was vooral de titeltrack die me ervan overtuigde dat dit best eens een prima plaat kon zijn die het midden hield tussen pop en de meer commerciele prog - want dat was in die tijd de muziek waar ik me zo'n beetje mee bezig hield.

Met uitzondering van het vreselijke Whodunnit, dat ik absoluut niet kon plaatsen en dat ik nog altijd het slechtste Genesis-nummer ooit vind, viel het me niet tegen, ook al kwam ik al snel tot de conclusie dat het meer pop was dan prog. Korte tijd later schafte ik Duke, ...And then there were three en Three sides live aan (de LP, dus met de vierde kant met studio-materiaal) en pas in de loop van de jaren tachtig volgde ik de weg terug naar het 'echte' werk: de uitmuntende reeks van Trespass tot en met Seconds out, die bij mij stuk voor stuk als vijfsterrenplaten genoteerd staan.

'Met de kennis van nu' hoor ik natuurlijk wel dat het niveau hier behoorlijk afglijdt ten opzichte van eerder werk, en dat er diverse nummers op staan die zo op een (latere) Phil Collins-soloplaat hadden kunnen staan. Maar al met al vind ik dit nog steeds geen slechte plaat. Titelnummer vind ik nog altijd een Genesis-klassieker en kant 2 opent ijzersterk met het episch Dodo/Lurker (dat in een oerstadium nog veel langer duurde, ontdekte ik later).
De overige nummers zijn aardig tot goed (met uitzondering van Whodunnit natuurlijk), maar het is duidelijk dat de machtsgreep van Phil Collins hier zijn voltooiing vond. Op zich geen slechte zaak: de tijden veranderden en Genesis paste zich daar prima bij aan. Later in de jaren tachtig werden stem en productietechnieken van Phil alomtegenwoordig in de popmuziek, en dat maakte dat ik ook deze plaat jarenlang links liet liggen. Maar ik mag hem de laatste jaren met enige regelmaat weer graag horen.

avatar van musician
3,0
gaucho schreef:
Ik kocht als tiener al wel de singles Follow you follow me en Turn it on again (....)

Uiteraard! En zo kan het raar lopen. Ik had ten tijde van Follow you follow me niet voldoende geld voor ...And then there were three maar toen heb ik voor een luttel bedrag de LP Trespass (1970) gekocht.

Net als bij Abacab gaat het hier een geheel andere muzikale kant op, het album is nog zonder Hackett en Collins maar met Anthony Philips op gitaar en John Mayhew op drums.

Dan weet je dus in eerste instantie ook niet wat je overkomt, als je het afzet tegen Follow you follow me. Maar je krijgt wel gelijk een lesje in de rechte Genesis leer. Het maakt ook tegelijkertijd duidelijk wat de verschillen in stijl zijn (geweest) tussen de diverse muzikanten. Het is niet zozeer bashen als wel constateren wat de verschillen zijn tussen onderlinge Genesis albums.

En die zijn ook behoorlijk groot, als je vergelijkt wat er tussen 1970 en 1990 is uitgebracht. Muzikaal van oprechte prog band met intellectuele symfonische rock naar pop/rock band op muziek geschreven naar het niveau videoclip bij MTV en commerciële hitsuccessen.

Voor veel mensen was Abacab de definitieve overstap van de ene naar de andere periode en daarom te "vervloeken". Voorgangers Duke en ...And then there were three hadden enigszins nog verwijzingen naar het roemruchte verleden.

Daar was ook nog een betere songwriting aan de orde, de nummers zijn veel beter dan op Abacab. Dat maakt, alles bij elkaar opgeteld, Abacab een beetje de schlemiel in het Genesis oeuvre.

Ik hou Trespass graag in ere. Peter Gabriel speelt tenminste nog verdienstelijk fluit.

avatar van meesterdch
musician schreef:
(quote)

Dat hoeft dan nog niet per se slecht te zijn.
Blijkbaar waren Rutherford en Banks niet in staat hem (redelijkerwijze) af te remmen. En tegelijkertijd was er het "ontluikende" grote en commerciële succes van Genesis dat zijn positie binnen de band alleen maar nóg sterker maakte.

Slappe hap, die Banks en Rutherford. Blijkbaar vonden ze het wel prima zo.

Steve Hackett was een creatief genie binnen Genesis, geweldige muzikant. Hij was degene van het tegenwicht die, zoals A trick of the tail en Wind & wuthering uitwijzen, kan leiden tot geweldige prestaties, ook zonder Peter Gabriel. Maar ja, Tony Banks wilde hem er niet meer bij hebben maar was zelf bij verre niet in staat wel de nodige tegenwicht te bieden, zoals bleek. Collins is dit niet te verwijten.

Gezien het vervolg van de carrières van Genesis en Hackett na de breuk mag, kort door de bocht, worden geconstateerd dat Hackett de legacy van Genesis onder zijn hoede heeft genomen. En dat nog steeds goed doet. Daar hoef je geen Genesis concert voor te bezoeken.


Abacab is een echte Genesis-plaat. Net als in die volgens sommigen hier zo heilige dagen van Selling England en The Lamb, schreef de groep de nummers weer jammend samen. Dat zijn ook de prijsnummers van dit album (behalve 'who dunnit', maar dat nummer moet je vooral in de context van het album zien). Niet dat de andere nummers heel slecht zijn, maar ze zijn inwisselbaar met hun solo-output van die jaren. "Like it or not" had ook van The Mechaniscs kunnen zijn; "Me & Sarah Jane" had ook op The Fugitive kunnen staan, waar meer reggae geïnspireerde nummers op stonden; en "Man on the corner" is inderdaad een duidelijke Collins compositie. Dit is niet een plaat waar twee zwakke bandleden de heer Collins te weinig tegenstand gaven, maar een plaat van drie topmuzikanten die na zoveel jaar samen muziek maken, de bewuste keuze maakten om het eens anders te doen, zich verder te ontwikkelen en de tijdsgeest te vangen. En iedereen die hier nu veren steekt in dat creatieve genie Hackett, als tegenwicht tegen de Collins-adepten Banks en Rutherford, moeten nog eens goed luisteren naar "Cured" en "GTR". Dat waren toch echt pogingen van dit creatieve genie om ook hits te scoren en aan te sluiten bij de jaren 80 sound. Alleen iets minder succesvol, waardoor hij vandaag de dag nog steeds intensief toert met veel Genesis materiaal, omdat hij al moeite had om de kosten van één scheiding te verteren, daar waar Collins er meerdere heeft overleefd, zonder dat hij in paniek naar zijn bankrekening hoefde te kijken. Begrijp me niet verkeerd, ik geniet ook van het feit dat Hackett optreed en ook oude favorieten speelt, waar hij terecht trots op is. Maar laten we eens ophouden met Hackett tot een heilige te verklaren en de heren Banks, Rutherford en vooral Collins tot Satan en zijn handlangers. En vooral genieten van het vele moois dat ze samen in diverse samenstellingen en alleen hebben gemaakt.

avatar van brajoapau
brajoapau (moderator)
Berichten verplaatst naar Genesis

avatar van morketronen
4,0
Zeg niets over de plannen, Keep It Dark! Eerst Gabriel toen Hackett, en alleen Me and (echtgenote) Sarah Jane in de late 70 nog uit de weg ruimen.

Like it or Not, de Man on the Corner zat als Nursery Cryme in 1972 als een ware Lurker zat te wachten op zijn kans. Totdat de band plooibaar als een dode Dodo wacht op Another Record.

Whodunnit? Jarenlang hadden we No Reply at All! Maar dan zijn daar de mannen van Musicmeter met de oplossing Abacab(dabra)! Holy Mother of God!

Het is die Collins eindelijk de macht grijpt op dit album met 1 compositie van zijn hand, 6 composities van de hele groep en ook nog een elk van de twee andere bandleden.

avatar van FrodoK
3,0
Onlangs kocht ik volgende plaat 'Genesis' op een rommelmarktje, omdat ik vond dat die toch eigenlijk ook wel aan de collectie toegevoegd moest worden. Maar na nogmaals beluisteren toch wel een grotere deceptie dan verwacht... Zelfs zo erg dat ik me afvroeg of hij zelfs nog minder zou zijn dan voorganger 'Abacab'. Oef! Tekenend...
Sindsdien luister ik 'Abacab' heel regelmatig weer, en ik kan er niet onderuit: 'Abacab' is echt beter. Vuiger, rauwer, zeker met een song als Dodo/Lurker. Zomaar verhoogd naar 3*.
Maar eerlijk is eerlijk: komt ook wel een beetje door deze compilatie met een volledige Dodo-suite, en ZONDER draak Who Dunnit: Genesis - Abacab Revisited

avatar van rkdev
3,0
Met de Abacab Revisited versie ben je al aardig in de goede richting m.b.t. mijn smaak.
Ik schreef eerder het volgende:
'Submarine' ademt natuurlijk de oude Genesis, met meer nadruk op de toetsen van Banks, en is erg mooi (en inderdaad sfeervol). Als ze de 'Dodo-Suite' er in deze vorm op hadden gezet plus het eerder door mij aangehaalde 'You Might Recall', en dan 'Who Dunnit?' en 'Keep It Dark' er af hadden gehaald waren de heren toch opeens met een redelijk sterke plaat gekomen. Het had dus gekund...

Dus als ik het had mogen zeggen was de tracklist alsvolgt geweest:
1. Abacab
2. Paperlate
3. No Reply at All
4. You Might Recall
5. Like It Or Not
6. Falling From The Sky
I. Naminau
II. Dodo
III. Lurker
IV. Submarine
7. Me and Sarah Jane
8. Man on the Corner

avatar van Running On Empty
2,0
rkdev schreef:

2. Paperlate
3. No Reply at All
4. You Might Recall
5. Like It Or Not

Dan blijf ik toch nrs 2 t/m 5 echt heel erg matig vinden.

avatar van vanwijk
3,0
Sluit me aan bij Running On Empty maar Abacab en Dodo/ Lurker tillen het voor mij net naar een 3. Zeker op Three Sides Live, daar komen ze nog beter tot hun recht.

avatar van FrodoK
3,0
Ja, dat Falling From The Sky is wel een epos dat de moeite waard is. Paperlate daarentegen klinkt wel heel erg Phil Collins poppy.

avatar van linxde1
1,5
Who Dunnit! Yes indeed! Who the f*ck wrote that number en liet het op een Genesis album plaatsen?

avatar van Jester
3,5
Alleen al Me And Sarah Jane was voor mij aanleiding om de score met een halve ster te verhogen. Eigenlijk heb ik dat nummer pas een paar maanden geleden écht ontdekt, waarschijnlijk omdat ik dit album als geheel te matig vond, en dus te weinig beluisterd. Maar de laatste (ruime) minuut is echt prachtig!

Lachende derde
Schitterend album van een progreus die zocht naar overlevingskansen. Anders dan vroeger, maar kom op zeg:. vooruit met die hap. Dat deden ze goed. Dankzij de briljante Phil.

Lachende derde
En ja: Who Dunnit is vreselijk.
Ik hou van bands die risico's nemen.

Lachende derde
Anders kom je terecht in al dat veilige Amerikaanse geneuzel. Ik zal geen namen noemen.

Gast
geplaatst: vandaag om 20:02 uur

geplaatst: vandaag om 20:02 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.