The Roots - ...And Then You Shoot Your Cousin (2014)

Dit album is gewoon dope.. Duur is kort maar dat hindert niet. Muzikaal weer heerlijk.

Ik vind het ook gewoon een erg fijn album. Sommige nummers waren even wennen voor mij, maar uiteindelijk vind ik dit album erg weinig onderdoen voor hun vorige. Enige minpunt blijft alleen 'Dies Irae', begrijp niet helemaal wat dat moet voorstellen.

Voorlopig nog niet echt wat ik er van verwachtte... En Black Milk haalde 4 jaar geleden al het beste uit die Blackrock-sample: YouTube - Black Milk - Deadly Medley (feat. Royce Da 5'9" & Elzhi)

Moeilijk album!

Edit: we moeten eerlijk zijn. Na het sublieme HIGO en overtreffende Undun, valt dit toch wel tegen. When the people cheer en Tomorow zijn echt toppers. Maar er staat ook teveel........ op. Black rock vind ik gewoon slecht en Dies Irae slaat helemaal nergens op. Zo'n track al the coming bijvoorbeeld, leuk hoor en aardig stukje muziek, voor een keertje ja. Dat word echt zo'n skippertje en dat zijn er meer op dit album. Daar waar Undun een mooi geheel was, in een ruk en zelfs meerder malen achter elkaar was uit te luisteren, zelfs de movement's track paste in het geheel, gaat dat hier voor .....ATYSYC niet op. Jammer gemiste kans.
Kan de Roots zeer waarderen. Respecteer hen creatieve geluid, maar dat pakt hier voor mij helaas anders uit dan verwacht. Gemiste kans. Dit is niet wat ik zoek in the Roots.
Toch 3* voor de top tracks en de aardige. Maar er blijft te weinig over voor een betere score. Of dit moet een groei'rtje zijn, maar dat betwijfel ik.

Nog niet echt overtuigd. Moet er nog wat vaker naar luisteren voordat ik een oordeel geef.

Vanwege de wisselende reacties hier (en omdat ik wou weten wat 'Dies Irae' nu voor een track was) net gestreamd voordat ik 'm ga bestellen, maar bestellen ga ik 'm zeker. De albums van The Roots worden steeds korter en tegelijkertijd worden ze steeds creatiever. Door die 33 minuten van deze nieuwe worp klinkt het vooralsnog voor mij als één lange trip in eenzelfde soort sfeer. Wat kwamen 'When the People Cheer' en ook 'Black Rock' trouwens net hard aan zeg; die verse van Dice Raw op dat laatste nummer ook!

volledig eens!

wat een jaar. Hier wist ik niet eens iets van af. Ondanks de gemengde reacties zijn de verwachtingen hoog gespannen (HIGO en zeker Undun waren classics).

OEH nomnomnom.. Die ga ik proberen snel eens onder oren te krijgen ^^

Never, When the People Cheer en The Dark zijn wat mij betreft geweldig. De rest heeft nog wat meer tijd nodig.

Vreemde luisterervaring dit... Het luistert een stuk moeilijker weg dan Undun maar het zit wel allemaal goed in elkaar.

Wel vet gereleased

Go Inside The Roots - '&TYSYC' launch live at The Public Theater Okayplayer

Deze ...And Then You Shoot Your Cousin is een stuk 'lastiger' te beluisteren dan hun vorige 2 albums. Je moet het echt een paar keer draaien om sommige stukken muziek te doorgronden, maar dan openbaart zich alweer wat moois.

De opening met Nina Simone is natuurlijk fraai. Never is mooi gezongen met de MC in het midden van het nummer. Op When The People Cheer is de piano weer terug, maar is de zang weer 'gewoon' een refrein. Beide nummers zijn echt steengoed.
Via The Devil belanden we op de Black Rock. Dit licht chaotische nummer kan mij wel bekoren. En als je van orgeltjes houdt, zoals ik, dan is Understand echt geweldig: wat een supernummer!

Dies Irae betekent Dag van de Toorn en zijn de eerste woorden aan het begin van een Latijnse mis voor de overledenen. 'Angst en huiver' voor God's laatste oordeel staat centraal. Mogelijk zijn het gelijknamige 'nummer' en een aantal nummers op dit album hieraan gerelateerd, in ieder geval aan geweld en dood. "Black Thought described the album as a satirical look at violence in hip-hop and American society overall." (Hip Hop DX, 2014-4-19).

Er volgen 2 donkere nummers: The Coming met weer de mooie stem van Mercedes Martinez, een dijk van een piano en ook soms chaos, waardoor het aansluit bij Dies Irae. De titel zegt het al, The Dark (Trinity) gaat zo door met een sterke Dice Raw. Op The Unraveling weer die prachtige piano samen met een hele mooie beat en een goede flow. En ineens op het einde volgt een vrolijker nummer met een ander soort piano en beat. Dit is meer een 'hallelujah praise the Lord' nummer, wat ook goed in elkaar zit en lekker klinkt. Mooi gezongen door Rahim DeVaughn.

En ja hoor, het is weer gebeurd: ik ben weer voor de bijl. Ook dit album van the Roots is inmiddels ingeslagen als een bom, na dus eerdere aarzelingen. Het is anders: op de slotsong na een donker album over geweld en dood en alles wat daarmee te maken heeft. Maar die donkerte is in mooie vormen gegoten door the Roots, wat heel veel (erg) goede muziek oplevert.

Geweldig album, dat niet wegluistert als een hiphop album, maar als een magnum opus vol invloeden uit klassieke muziek, gospel, jazz en ambient. Briljant. Alles zit erin!

Ik ben er na twee luisterbeurten nog niet uit. Bepaalde passages zijn geniaal, andere dan weer rommelig maar het zit allemaal erg goed in elkaar en er heerst een apart sfeertje waardoor het album aanvoelt als een lange, geschifte trip. Ik weet nog niet goed of ik het album in zijn geheel geniaal vind of dat het op termijn toch als een gemiste kans gaat aanvoelen. Ik heb nog een paar luisterbeurten nodig...

Wat een helden zijn deze gasten!
Hoe eenvoudig was het niet geweest om het pad van hun vorige albums te vervolgen en door te gaan met hun kwalitatief hoogwaardige hip-hop.
Mij had je niet horen klagen hoor want die platen hebben al bijzonder veel variatie en deze jongens zijn stuk voor stuk bijzonder goede muzikanten. Ze hadden wat mij betreft op deze manier nog een paar albums kunnen vullen zonder dat het was gaan vervelen.
Maar nee hoor, ze doen er artistiek nog een flinke schep bovenop en komen met een plaat van een totaal andere planeet.
Van experimenteel klassiek tot funk tot jazz, van chaos tot strak in de beat, donker en dreigend met aan het einde als afsluiter een lichtpuntje, hoewel de piano aan het einde weer ietwat psychotisch tekeer gaat waardoor het helemaal niet erg is om je speler op repeat te hebben staan en gewoon weer van voor af aan te beginnen.
Want hoewel de korte duur heeft deze plaat zoveel diepgang dat ik hier nog lang niet op uitgeluisterd ben.
Wat een bijzonder album!!

Bijzondere plaat:
---

Ik zal niet snel een hip-hop gezelschap kunnen opnoemen dat zich zo heeft ontwikkeld heeft als The Roots. Begonnen ze met rauwe hiphop, steeds werden er meer invloeden van andere genres in hun muziek verwerkt. Zo zijn de overtuigend jazzy klinkende platen Game Theory en vooral Illadelph Halflife absolute 'jazz-hop' klassiekers, kreeg de band een wereldhit op Phrenology (The Seed (2.0)), en de laatste jaren is er met How I Got Over en Undun veel ruimte voor samples, gast-artiesten uit andere genres (veel indie!) en levert de band misschien wel hun beste albums af. Nu is er dan weer een nieuwe stap gemaakt naar het duistere conceptalbum ...And Then You Shoot Your Cousin. Nog meer ruimte voor samples, maar ook klassiek, avant-garde en extra experimentatie-drift krijgen hier de overhand.

...And Then You Shoot Your Cousin kent een onmiskenbare sfeer- en soulvolle en haast klassieke ondertoon. Zo begint het album met een korte en trieste intro met Nina Simone (als sample) op de vocalen, en horen we naast klassieke violen ook nog harp. Een verrassende binnenkomer die hoogstwaarschijnlijk veel fans op het verkeerde been zet. Daarna gaat het album door met een gospelkoor, en illuster klinkend piano-spel. Pas na een stuk of 4 minuten van het (slechts 33 minuten lange) album horen we voor het eerst gerap: Black Thought maakt zijn acte de presence. Het volgende nummer gaat hierop door - het bestaat uit een door piano gedragen rap - maar daarna is er weer tijd voor bevreemdende intermezzos. Zo horen we het onheilspellende The Devil (met weer gospel-achtige vrouwen-vocalen) en horen we later de experimenteel klassieke eruptie genaamd Dies Irae, gevolgd door meer van dat soort experimentatie op het nummer erna: The Coming. Het album laat je continu weer terug naar het puntje van je stoel opveren, en is magisch maar soms ook erg bevreemdend. Toch is dat pure klasse, zeker als we beseffen dat het album inderdaad kort is, maar daarom ook heel krachtig en nergens te veel van het goede. En met het afsluitende drieluik The Dark, The Unraveling en Tomorrow krijgen we dan alsnog de wat meer toegankelijke en iets meer back-to-basic flowende hiphop die we van The Roots hebben leren waarderen. Vooral The Unraveling is een meesterwerkje, dat door een donkere bas en triest aangezette piano ontegenzeggelijk beklijft, maar ook het upbeat klinkende Tomorrow, dat het album volstrekt in tegenovergesteld richting gooit, is erg sterk.

...And Then You Shoot Your Cousin is een ongekend duister, experimenteel en creatief album van The Roots. Het bouwt uit op het uitvoerige gebruik van samples op de vorige uitingen van het hiphop-gezelschap, en is een mix van genres die eigenlijk totaal niet meer als hiphop gekarakteriseerd mag worden. Dit is een plaat die wel eens het magnum opus van The Roots kan worden, dat wegluistert als een middeleeuws theater-stuk, en je achterlaat met een nieuwe kijk op de wereld.
Pat-sounds: Album The Roots - ...And Then You Shoot Your Cousin (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

luister de eerste Roots albums nog eens

Idd - precies het tegengestelde. The Roots altijd erg muzikaal en warm - nix kille rap. Er staan wel meer feitelijke onjuistheden in die ' mening': Shakespeare, middeleeuws - sic!

Altijd heerlijk die reacties van hiphop fans, altijd op de man af (valt me elke keer weer op, bij andere genres zijn de reacties altijd veel genuanceerder, en veel minder direct), altijd doen alsof alles waar je het niet mee eens bent onzin is. Ik heb alle Roots albums 100x geluisterd, en mijn mening is dat ze zo klinken. Problemen mee? Jammer dan

En ok, dat Shakespeare einde is misschien een wat extreme mening, maar je moet het wel een beetje prikkelen. Ik vind het echt als een soort theatraal en klassiek meesterwerk overkomen, en vind het leuk om het op deze manier te vergelijken.

Mjuman is idd een hiphopfan pur sang.

Mjah inderdaad, Mjuman is eerder berucht om zijn felle reacties, in bijna alle album-delen En zijn post getuigt niet van heel veel insight; ik zeg nergens dat het kille rap is. Integendeel. Ik zeg wel dat het wat rauwer is. Wat niet vreemd is, bands in het begin van hun carriere zijn vaak gewoon net wat minder af-geproduceerd. Dat is wat ik over The Roots probeer te zeggen; in eerste instantie waren ze vrij direct en rauw. Dat werd steeds meer conceptueel door de jaren heen, met steeds meer muzikale invloeden.

Thanx, bro!

Mjuman houdt wel van The Roots - vindt ze ook als begeleider (John Legend) uitneembaar; vindt trouwens meer van de unplugged akousti-hop de moeite waard. De echte hi-ho's hiero vinden die plaat met Legend dan weer een k*-plaat.

Shakespeare leefde na de middeleeuwen en dat vindt je terug in de thematiek van zijn stukken. In de middeleeuwen was de thematiek sterk (alleen) religieus; Shakespeare introduceerde bijv het thema liefde tussen arm en rijk, of menselijke ondeugden als hebzucht - voorheen ondenkbaar. Dat alles is simpel te vinden, net zoals de kwaliteit van de muziek van The Roots en de kenmerken ervan met goed beluisteren waar te nemen zijn.

'Moeilijke' woorden en ondeugdelijke metaforen gebruiken - getuigt dat van "insight"?

Sinds de allereerste 12" releases op Tommy Boy was ik een liefhebber van wat toen hiphop heette (in onderscheid met rap als Sugar Hill Gang en Grandmaster Flash - al kan ik die laatste wel waarderen). Heb niet alle ontwikkelingen in rap/hiphop gevolgd - sommige dingen trek ik niet. Tegenwoordig kijk ik wel wat R&P draait en wat m'n homies niels94 - die hielp me aan Cannibal Ox en Slowgaze draaien en waarderen.

Deze laatste van The Roots is nog onvoldoende bezonken, same as Undun

Je beweert dat het thema van dit album niet religieus getint is? Mag je het album nog een paar keer gaan luisteren. (edit: oh wacht, nu lees ik het verkeerd, toch?).
Okee, ik wil best bekennen dat de combinatie middeleeuwen / Shakespeare niet goed is. Ik dacht dat je over wat anders viel. Ik zal dat deel misschien gewoon veranderen in "middeleeuwen" stuk. Ben trouwens best een "kenner" van Shakespeare, dus eigenlijk wel schandalig dat ik die fout maak. Goed om te zien dat het de lezer in ieder prikkelt weer hard van wal te steken Kritiek vind ik niet erg. Integendeel. Maar ik hou er in het algmeen niet van als mijn mening als klinkklare onzin wordt bestempeld door ongefundeerde argumenten.

-> heb wat dingen in het stuk aangepast, om hopelijk wat minder extreme reacties op te roepen en meer waarheden te vertellen

Hey, The Roots (band van Elvis Costello) maken ook eigen plaatjes, leuk ga ik achter aan.
Ik ben trouwens ook hip hop kenner.

Ja en de zanger van The Roots heeft ook pas een hitje gehad, in de top 40 met All of Me. Je moet wel bijblijven hoor!

De plaat met John Legend is trouwens fenomenaal, dat moet even gezegd worden. Die met Costello, mjah.

The Roots 33 min.
50 Cent 39 min.
Coldplay 40 min.

Albums lijken wel echt steeds korter te worden. Wie heeft er 3, 4 jaar nodig voor iets meer dan een half uur muziek?

Beatles + Beach Boys deden dit ook, maar kwamen elk jaar met 2 albums.

Ik ben eigenlijk wel positief verrast door deze plaat. Het enigszins cheesy geluid van undun wordt achterwege gelaten (een Never heeft een vergelijkbare vibe als sommige tracks van dat album, maar is m.i. véél subtieler), en hoewel de composities van hot naar her vliegen vind ik dat het allemaal wel goed bij elkaar past. De (wéér) beperkte rol van Black Thought vind ik wel doodzonde, maar als je hem meer zou horen zou dat waarschijnlijk moeilijk te verenigen zijn met de experimentele geest van het album. De af en toe groteske uitstapjes naar noise, klassiek, rock, jazz, noem maar op, zijn gewaagd, maar het is niet zo dat die stukjes niet op het album thuis horen. Hetzelfde geldt voor de korte speelduur, die zorgt er eigenlijk alleen voor dat ik hem nóg een keer wil luisteren. Het is goed zo.

Norrage, ik moet zeggen dat ik ook zo mijn kanttekeningen bij je stukje heb. Game Theory lijkt me niet echt een klassieker-status hebbend: noem dan eerder Things Fall Apart. Daarnaast valt het echt heel hard mee met die indie-gastartiesten op How I Got Over en undun, of je moet indie ruimer op willen vatten en ook indiehiphopartiesten (voor zover dat label wat waard is) mee willen tellen. Op undun is dat toch echt alleen Sufjan Stevens. Nou ja, je moet natuurlijk zo'n hiphopplaat voor een indiepubliek gaan legitimeren op zo'n blog, snap ik. Laatste dingetje: hoeveel weet je eigenlijk van toneel uit de Middeleeuwen af? Als je in discussie wil gaan, prima, maar onthou wel dat Sloomblik een afgestudeerd neerlandicus is.