The Roots - ...And Then You Shoot Your Cousin (2014)

Deze ...And Then You Shoot Your Cousin is een stuk 'lastiger' te beluisteren dan hun vorige 2 albums. Je moet het echt een paar keer draaien om sommige stukken muziek te doorgronden, maar dan openbaart zich alweer wat moois.

De opening met Nina Simone is natuurlijk fraai. Never is mooi gezongen met de MC in het midden van het nummer. Op When The People Cheer is de piano weer terug, maar is de zang weer 'gewoon' een refrein. Beide nummers zijn echt steengoed.
Via The Devil belanden we op de Black Rock. Dit licht chaotische nummer kan mij wel bekoren. En als je van orgeltjes houdt, zoals ik, dan is Understand echt geweldig: wat een supernummer!

Dies Irae betekent Dag van de Toorn en zijn de eerste woorden aan het begin van een Latijnse mis voor de overledenen. 'Angst en huiver' voor God's laatste oordeel staat centraal. Mogelijk zijn het gelijknamige 'nummer' en een aantal nummers op dit album hieraan gerelateerd, in ieder geval aan geweld en dood. "Black Thought described the album as a satirical look at violence in hip-hop and American society overall." (Hip Hop DX, 2014-4-19).

Er volgen 2 donkere nummers: The Coming met weer de mooie stem van Mercedes Martinez, een dijk van een piano en ook soms chaos, waardoor het aansluit bij Dies Irae. De titel zegt het al, The Dark (Trinity) gaat zo door met een sterke Dice Raw. Op The Unraveling weer die prachtige piano samen met een hele mooie beat en een goede flow. En ineens op het einde volgt een vrolijker nummer met een ander soort piano en beat. Dit is meer een 'hallelujah praise the Lord' nummer, wat ook goed in elkaar zit en lekker klinkt. Mooi gezongen door Rahim DeVaughn.

En ja hoor, het is weer gebeurd: ik ben weer voor de bijl. Ook dit album van the Roots is inmiddels ingeslagen als een bom, na dus eerdere aarzelingen. Het is anders: op de slotsong na een donker album over geweld en dood en alles wat daarmee te maken heeft. Maar die donkerte is in mooie vormen gegoten door the Roots, wat heel veel (erg) goede muziek oplevert.

Wat een helden zijn deze gasten!
Hoe eenvoudig was het niet geweest om het pad van hun vorige albums te vervolgen en door te gaan met hun kwalitatief hoogwaardige hip-hop.
Mij had je niet horen klagen hoor want die platen hebben al bijzonder veel variatie en deze jongens zijn stuk voor stuk bijzonder goede muzikanten. Ze hadden wat mij betreft op deze manier nog een paar albums kunnen vullen zonder dat het was gaan vervelen.
Maar nee hoor, ze doen er artistiek nog een flinke schep bovenop en komen met een plaat van een totaal andere planeet.
Van experimenteel klassiek tot funk tot jazz, van chaos tot strak in de beat, donker en dreigend met aan het einde als afsluiter een lichtpuntje, hoewel de piano aan het einde weer ietwat psychotisch tekeer gaat waardoor het helemaal niet erg is om je speler op repeat te hebben staan en gewoon weer van voor af aan te beginnen.
Want hoewel de korte duur heeft deze plaat zoveel diepgang dat ik hier nog lang niet op uitgeluisterd ben.
Wat een bijzonder album!!

Bijzondere plaat:
---

Ik zal niet snel een hip-hop gezelschap kunnen opnoemen dat zich zo heeft ontwikkeld heeft als The Roots. Begonnen ze met rauwe hiphop, steeds werden er meer invloeden van andere genres in hun muziek verwerkt. Zo zijn de overtuigend jazzy klinkende platen Game Theory en vooral Illadelph Halflife absolute 'jazz-hop' klassiekers, kreeg de band een wereldhit op Phrenology (The Seed (2.0)), en de laatste jaren is er met How I Got Over en Undun veel ruimte voor samples, gast-artiesten uit andere genres (veel indie!) en levert de band misschien wel hun beste albums af. Nu is er dan weer een nieuwe stap gemaakt naar het duistere conceptalbum ...And Then You Shoot Your Cousin. Nog meer ruimte voor samples, maar ook klassiek, avant-garde en extra experimentatie-drift krijgen hier de overhand.

...And Then You Shoot Your Cousin kent een onmiskenbare sfeer- en soulvolle en haast klassieke ondertoon. Zo begint het album met een korte en trieste intro met Nina Simone (als sample) op de vocalen, en horen we naast klassieke violen ook nog harp. Een verrassende binnenkomer die hoogstwaarschijnlijk veel fans op het verkeerde been zet. Daarna gaat het album door met een gospelkoor, en illuster klinkend piano-spel. Pas na een stuk of 4 minuten van het (slechts 33 minuten lange) album horen we voor het eerst gerap: Black Thought maakt zijn acte de presence. Het volgende nummer gaat hierop door - het bestaat uit een door piano gedragen rap - maar daarna is er weer tijd voor bevreemdende intermezzos. Zo horen we het onheilspellende The Devil (met weer gospel-achtige vrouwen-vocalen) en horen we later de experimenteel klassieke eruptie genaamd Dies Irae, gevolgd door meer van dat soort experimentatie op het nummer erna: The Coming. Het album laat je continu weer terug naar het puntje van je stoel opveren, en is magisch maar soms ook erg bevreemdend. Toch is dat pure klasse, zeker als we beseffen dat het album inderdaad kort is, maar daarom ook heel krachtig en nergens te veel van het goede. En met het afsluitende drieluik The Dark, The Unraveling en Tomorrow krijgen we dan alsnog de wat meer toegankelijke en iets meer back-to-basic flowende hiphop die we van The Roots hebben leren waarderen. Vooral The Unraveling is een meesterwerkje, dat door een donkere bas en triest aangezette piano ontegenzeggelijk beklijft, maar ook het upbeat klinkende Tomorrow, dat het album volstrekt in tegenovergesteld richting gooit, is erg sterk.

...And Then You Shoot Your Cousin is een ongekend duister, experimenteel en creatief album van The Roots. Het bouwt uit op het uitvoerige gebruik van samples op de vorige uitingen van het hiphop-gezelschap, en is een mix van genres die eigenlijk totaal niet meer als hiphop gekarakteriseerd mag worden. Dit is een plaat die wel eens het magnum opus van The Roots kan worden, dat wegluistert als een middeleeuws theater-stuk, en je achterlaat met een nieuwe kijk op de wereld.
Pat-sounds: Album The Roots - ...And Then You Shoot Your Cousin (2014) - pat-sounds.blogspot.nl

Ik ben eigenlijk wel positief verrast door deze plaat. Het enigszins cheesy geluid van undun wordt achterwege gelaten (een Never heeft een vergelijkbare vibe als sommige tracks van dat album, maar is m.i. véél subtieler), en hoewel de composities van hot naar her vliegen vind ik dat het allemaal wel goed bij elkaar past. De (wéér) beperkte rol van Black Thought vind ik wel doodzonde, maar als je hem meer zou horen zou dat waarschijnlijk moeilijk te verenigen zijn met de experimentele geest van het album. De af en toe groteske uitstapjes naar noise, klassiek, rock, jazz, noem maar op, zijn gewaagd, maar het is niet zo dat die stukjes niet op het album thuis horen. Hetzelfde geldt voor de korte speelduur, die zorgt er eigenlijk alleen voor dat ik hem nóg een keer wil luisteren. Het is goed zo.

Een paar keer geluisterd nu. Eerste luisterbeurten waren even wennen, maar dat klopt ook wel met de originele sound van The Roots. Weer een goede plaat afgeleverd. Een korte luisterduur weliswaar, maar dat vind ik juist wel prettig.

In een bepaalde review werd opgemerkt dat The Roots van professional naar professorial zijn gegaan en dat tekent voor mij ook wel het gevoel van dit album, maar helaas wel op een negatieve manier. Iedereen die dit luistert zal horen hoe creatief de band is, dat ze werkelijk uniek zijn en een uiterst donker, enigszins avantgardistische, gevoel weten neer te zetten. Maar toch heeft het me niet kunnen grijpen. ...And Then You Shoot Your Cousin doet me denken aan boeken van auteurs als Tolstoj of Hermans. Allemaal erkende klassiekers, maar toen je met hoge verwachtingen eraan begon kon het je toch niet echt in beslag nemen. Terwijl je ermee bezig bent heb je door dat je niet zomaar iets aan het lezen bent, maar een erkend meesterwerk. Er is geen enkel moment in dit album dat maar op enkele wijze enthousiasme weet over te brengen. Het blijft allemaal te rustig.

Ik wil ook nog graag opmerken dat ik de moedeloosheid over slechte refreinen in Roots-albums al lang voorbij ben. Op undun viel het nog wel mee, maar hier keren ze weer terug. Hoe kunnen zulke briljante muzikanten niet horen dat Dice Raw vreselijk vals zingt op Black Rock en daarmee het nummer onderuit haalt? Waarom staan ze toe dat het refrein van When the People Cheer zo vreselijk vlak klinkt? Van Patty Crash (wie?) op Never word ook niet bepaald warm. De overige zang is niet vreselijk, maar eigenlijk is alleen Raheem DeVauhn de enige echte goede zanger. Het laatste nummer, waarop hij als enige de vocalen levert, is dan qua instrumentatie nergens spannend. Daarvan is eigenlijk sowieso op weinig nummers sprake van. Het is eigenlijk een heel saai album.

TL;DR: ATYSYC luisteren is voor mij alsof je een universeel erkend "goed boek" leest en neerlegt na 100 pagina's.

Zo heel vaak bespreken wij geen hiphopalbums op deze website. Er zijn natuurlijk altijd uitzonderingen, want de the Roots maken misschien wel de meest soulvolle versie van hiphop. Zo waren ze al meermaals op het North Sea Jazz Festival te vinden en is hun grootste hit misschien wel die met soulzanger Cody ChesnuTT. Er gaat daarnaast ook geen album van The Roots voorbij zonder dat ze daar heel goed over nagedacht hebben. De mannen uit Philadelphia zijn een voorbeeld voor velen.

De plaat …and Then You Shoot Your Cousin is met recht weer een plaat te noemen waar de mannen van The Roots een idee achter hadden. De speelduur van rond de dertig minuten is niet lang te noemen, maar alle dertig minuten staan wel in dienst van het totaalplaatje. Dit is namelijk een conceptalbum te noemen. En die hebben the Roots wel meer gemaakt, met succes. Dat succes hebben ze hier simpelweg weer. Erg cool hoe ze oude jazz samples/stukjes gebruiken tussen de hiphoptracks. Alhoelwel, hiphop? Nee, the Roots bedienen zich op dit album ook duidelijk van de soul met de features van soulhippie Raheem DeVaughn.
Naast de samples van Nina Simone en Mary Lou Williams en een stukje klassiek met Dies Irae hebben we nog acht nummers te bespreken. Never is een ingehouden/terughoudend en wat duister gebrachte rapsong die een goede sfeer neer zet. When the People Cheer is een rapsong, c’est tout. Een goede rapsong, dat wel. Black Rock valt op door de coole productie en Understand door de energieke productie. Fantastische raps maken dat nummer compleet.
Over The Coming kan ik zeggen: prachtige piano, mooie strijkers en The Dark (Trinity) vloeit daar mooi uit voort. Dit is één van de sterkste nummers van deze plaat. Die piano is wel heel vet gedaan. De echt beste tracks staan achteraan en zijn die features van Raheem Devaughn. Afsluiter Tomorrow hebben we al eerder de hemel in geschreven, maar ook The Unraveling mag er wezen. Het doet er zeker niet voor onder. De combinatie The Roots met Devaughn is goud. Net als the Roots hier weer goud in handen hebben.

Ik ben geen enorm liefhebber van hip hop. Doe desalniettemin regelmatig een uitstapje en zo stuitte ik ook op dit album van The Roots en dat greep me gelijk. Met name de heerlijk valse zang in Black Rock deed me telkens terugkomen naar dit album, maar ik ben ook de nummers daaromheen steeds meer gaan waarderen en inmiddels vind ik het hele album gewoon enorm gaaf.

Bol van creativiteit en daarmee een mooie plaat als geheel, maar toch ook los heel goede nummers die nergens te ver doorschieten voor mijn gevoel. De tussenstukjes The Devil en Dies Irae kan ik eveneens prima hebben. Inmiddels heb ik ook niet echt favorieten meer, want alles kan me bekoren. Gaat hoogstwaarschijnlijk één van de hoogvliegers worden in mijn jaarlijstje.

The Roots gaven de doorslag: de allerbeste hiphop werd verleden jaar door de veteranen gemaakt (zie ook het geweldige Southsiders van Atmosphere). En veteranen, dat zijn de leden van dit hiphopbandje ondertussen zeker geworden, al houden ze de vinger nog steeds moeiteloos aan de pols in een permanente staat van eeuwige frisheid.

Zo ook op dit album, waar stokoude soul- en jazzsamples in een moderne cross-over van hiphop en indie worden geïntegreerd. Retro en futurisme gaan hand in hand op deze hypergefocuste plaat, dat ondanks de korte speelduur van dertig minuten meteen imponeert. De mannen van The Roots hebben de straat voorgoed achter zich gelaten op …And Then You Shoot Your Cousin en rappen vanaf nu voor het conservatorium. Toch hebben ze zichzelf ook op deze plaat niet verloochend. Je kan immers de artiest wel uit de ghetto krijgen, je krijgt de ghetto nooit helemaal uit de artiest.

Nog een kans gegeven. 1,5 ster voor The Roots; dat kan niet kloppen toch? Dat zal wel de teleurstelling zijn geweest. Na herluistering moet ik echter concluderen dat het niks te weinig is. Het enige moment dat ik enigszins dacht: 'he, dit is redelijk' was opnieuw dat slotverse op The Dark. Verder is het een mengelmoes van nietszeggende tracks/stukken en tenenkrommend geneuzel. undun was een waardige afsluiter geweest van een weergaloze discografie. Dit is mijns inziens een grote smet hierop, met Tomorrow als gênante afsluiter daar weer van (kwaliteit groep 8 musical).