The Roots - ...And Then You Shoot Your Cousin (2014)

Oef, wat viel dit de eerste luisterbeurt tegen. Misschien door de hoge verwachting na het geweldige undun, voelde dit album een beetje onevenwichtig aan. Na meerdere luisterbeurten ben ik toch positief te spreken over dit nieuwe Roots album.

Niet echt mijn soort muziek maar er toch eens aandachtig naar luisteren. He intro is lekker. Nummer 2 kan me niet echt bekoren maar nummer 3 ligt lekker in het gehoor. Nummer 4 ligt ook lekker in het gehoor. Nummer 5 begint met het geluid van een Hammond. En voordat je het weet zit je al weer in nummer 8. Nummer 9 ligt ook weer lekker in het gehoor. Nummer 10 vind ik eigenlijk gewoon wel mooi. Al met al een afwisselend album.

In een bepaalde review werd opgemerkt dat The Roots van professional naar professorial zijn gegaan en dat tekent voor mij ook wel het gevoel van dit album, maar helaas wel op een negatieve manier. Iedereen die dit luistert zal horen hoe creatief de band is, dat ze werkelijk uniek zijn en een uiterst donker, enigszins avantgardistische, gevoel weten neer te zetten. Maar toch heeft het me niet kunnen grijpen. ...And Then You Shoot Your Cousin doet me denken aan boeken van auteurs als Tolstoj of Hermans. Allemaal erkende klassiekers, maar toen je met hoge verwachtingen eraan begon kon het je toch niet echt in beslag nemen. Terwijl je ermee bezig bent heb je door dat je niet zomaar iets aan het lezen bent, maar een erkend meesterwerk. Er is geen enkel moment in dit album dat maar op enkele wijze enthousiasme weet over te brengen. Het blijft allemaal te rustig.

Ik wil ook nog graag opmerken dat ik de moedeloosheid over slechte refreinen in Roots-albums al lang voorbij ben. Op undun viel het nog wel mee, maar hier keren ze weer terug. Hoe kunnen zulke briljante muzikanten niet horen dat Dice Raw vreselijk vals zingt op Black Rock en daarmee het nummer onderuit haalt? Waarom staan ze toe dat het refrein van When the People Cheer zo vreselijk vlak klinkt? Van Patty Crash (wie?) op Never word ook niet bepaald warm. De overige zang is niet vreselijk, maar eigenlijk is alleen Raheem DeVauhn de enige echte goede zanger. Het laatste nummer, waarop hij als enige de vocalen levert, is dan qua instrumentatie nergens spannend. Daarvan is eigenlijk sowieso op weinig nummers sprake van. Het is eigenlijk een heel saai album.

TL;DR: ATYSYC luisteren is voor mij alsof je een universeel erkend "goed boek" leest en neerlegt na 100 pagina's.

jammer. je hebt je best gedaan.

Lol zaaf, vertegenwoordig je dit album ofzo?

Ik zal je een hint geven - wat denk je er zelf van? Hint 2: ik had Slowgaze willen vragen - volgens sommige jongere users schijn ik wel eens te krommuniceren.

Lol, je weet vast wel wat ik denk hier, maar het leek me fair om zaaf zelf een blik erop te laten werpen en zijn mening te geven

point taken. i'll back down. a little..

Jammer, je hebt je best gedaan

I will not back down: des te vaker gedraaid, des te genialer. Ik verhoog 'm naar die allerhoogste score van 5 complete stars. Beste mensen, dit is nou wat men bedoelt met een meesterwerk!

Esta Loco!?!

Inderdaad, te "gek" album

Jammer hoor. Ben je een beetje enthousiast, wordt het gelijk de kop ingedrukt.
Van mij mag je weer rustig "up backen" hoor want deze plaat is dat voor wat mij betreft dubbel en dwars waard.
Voor mij nu ook de volle 5 en een voorzichtige top 10 overweging,....

zaaf come back and don't hold your bek

nee! jullie zijn stom!

Een 5 of top 10 notering (!) zie ik bij mij nooit gebeuren, maar dat dit een onwijs vette plaat is mag idd toch wel gezegd worden! Origineel, divers, boeiend over de hele lijn, mooi geflirt met experimentele stukken muziek en vooral weer een genot voor het oor.

Tjonge jonge, een enigszins overdreven reactie judgepaddy. Mijn opmerking was heus niet om 'zaaf' de kop in te drukken . Beetje jammer dat je dit zo neer zet.
Het was een reactie met een knipoog, maar de moraalridders zijn al in aantocht zie ik.
En als mensen hierdoor minder enthousiast zouden worden of zich laten weerhouden:
grow a pair..

Ik vond het gewoon opmerkelijk en grappig dat zaaf hier veelal iets te zeggen heeft op de meeste comments, alsof hij het album vertegenwoordigt. Dat was niet negatief bedoeld, voor de duidelijkheid dan nog maar even.

Ik heb dat ook met sommige albums, die me dierbaar zijn, dat ik regelmatig langs hobbel op een albumpage..

Mochten jullie dat nog niet gezien hebben: ik heb nu ook gestemd en dat is verdorie weer een hoog cijfer geworden. Moet toegeven dat ik het gat tussen Phrenology en How I Got Over nog niet opgevuld heb in mijn platenkast (en alles voor Things Fall Apart trouwens ook) moet checken, maar dit is de derde 4,5* achter elkaar. Na How I Got Over en undun is deze worp ook weer een bescheiden meesterwerkje. De hoeveelheid hiphop is uitstekend gedoseerd: zo komen alle rapnummers gewoon keihard aan. 'Understand' en 'The Dark (Trinity)' zijn ronduit briljant en Black Thought, Dice Raw en Greg Porn zijn een nieuwe Heilige Drie-eenheid. Ook tekstueel is het allemaal om te smullen, in zoverre ik een vinger achter het concept en de uitwerking kan krijgen. Hier kom ik nog op terug.

Ah, heb ik daar te zwaar aan getild? Dat kan. Excuus dan maar.
Moraalridder? Nuh, valt wel mee hoor wat mij betreft. Kwestie van kool en sop, maar misschien was ik wel wat gepikeerd omdat ik laatst op het werk, toen ik het over dit album had, een collega mij vroeg of ik niet te oud was om zo enthousiast te zijn over een Hip Hop act
Mijn opmerking was ook eigenlijk wat meer gericht op zaaf die zij "point taken. i'll back down. a little.." Wat ik dan weer een beetje jammer vond.

Ik kreeg even geleden te horen of ik niet te oud was voor deze muziek...

Wacht maar tot je eens technotempel zoals Berghain binnengaat, vragen ze geheid aan je of je dochter komt halen

Techno op je oude dag Mjuman, dat is toch ook niks voor jou...

Wordt tijd om pantoffels, open haard en de gehele collectie Dire Straits aan te schaffen. (Daar luisterde mijn collega graag naar. Oh ja en PUR want hij is Duits en een eikel )

My friend, a true advice from the young at heart: How to Have a Successful Midlife Crisis: 19 Steps (with Pictures) - wikihow.com

Leeftijd is een biologisch feit, energie-level persoonlijk Beter techno en andere electronic dan die dipshit alternative zoals War against Drugs en andere droefenis.

Geen Joy Division voor jou dus meer, beste Mju .

Overigens, zelfs ik vind JD beter dan die takkeherrie van Technomuziek .

All good .
En ik kan me wel iets bij de reactie van je collega voorstellen. 'Jullie' (45+) zijn waarschijnlijk één van de eerste generaties die hiphop als jeugd/jongere hebben meegemaakt en nu de, laat ik voorzichtig zijn, de jeugdigere leeftijd zijn ontgroeid .. (oh dear, er is geen goede manier om dit te verwoorden zonder dat iemand zich met 'oud' bestempelt voelt worden of niet ?).

Wat ik wil zeggen: de eerste generatie die hiphop heeft meegemaakt en meeneemt tot een latere generatie.. Uhm ofzo. Je snapt me, hopelijk. (Tupac zou inmiddels ook al bijna 43 zijn!!).

Alle generaties vóór jullie zijn, waarschijnlijk, niet opgegroeid met hiphop en waarderen hiphop meestal ook wat minder (uitzonderingen daar). Uiteraard ben je nooit te oud om..

Als hij er überhaupt in mag.

Yep. Ik herinner mij op schoolfeestjes dat we voor het eerst Rapper's Delight van The Sugarhill Gang (1979) hoorden.
Nu heette dat toen volgens mij toen nog geen Hip hop maar gewoon "Rap" en was het achteraf gezien maar een paar suffe teksten over een sample van Chic, maar het was een beginnetje.
Wat er ondergronds in America toen aan het borrelen was kregen wij weinig van mee, maar het eerste wat ik daar van merkte was Grandmaster Flash - The Message en later was met Public Enemy het hek van de dam en heb ik het altijd met een schuin oogje een beetje in de gaten gehouden, met name ook door de Funk raakvlakken.

Ook hier in de buurt in Düsseldorf en Keulen is Hip Hop nog steeds wel hot en ik laat mij nog wel eens adviseren door jongere kennissen om bepaalde dingen te luisteren. Dat, en platen zoals deze laten mij zien dat het genre nog totaal niet uitgemolken is. Vooral in vergelijking met bijvoorbeeld Grunge wat volgens mij behoorlijk opgebrand is en achteraf toch niet echt een bron van creativiteit bleek te zijn?
Deze plaat is IMHO een feest van creativiteit!!