The Roots - ...And Then You Shoot Your Cousin (2014)

Thanks! en whoops je hebt gelijk, ik bedoelde ook eigenlijk einde 19e eeuw/begin 20ste eeuw.. maar dat laatste klonk zo dichtbij haha. Ik had nb voor mn post nog opgezocht wanneer de lp speler uitgevonden was om niet de mist in te gaan, tevergeefs. Ik vind het altijd zo verwarrend dat de 19e eeuw niet van 1900 naar 2000 is maar 1800-1900, dat kan mijn brein na tig jaren nog steeds niet goed doen kennelijk .

Dan leven we nu dus in de 21ste eeuw? crisis, dat gaat vlot !

Begin eerst maar met Illadelph Halflife. Extreem vet album, en nog altijd het beste wat ze gemaakt hebben.

Dat wás zo.

Undun en deze komen dichtbij, maar Illadelph Halflife blijft wat mij betreft hun hoogtepunt.

Dies irea, de dag van het laatse oordeel, in de klassieke muziek is het vaak een onderdeel van een gecomponeerd requiem (dodenmis).
De muziek is meestal heel heftig.
Hier staat het ergens in het midden en is ook heftig en chaotisch, past ook mooi op een album dat als thema geweld heeft.
Was het een losse track geweest, zou het niet gewerkt hebben, maar hier maakt het indruk en de overgang naar The Coming is ook heel mooi.
Zie het een beetje als "Fitter Happier"op OK Computer, los werkt die track niet, maar op het album wel.
West legt het ook nog even uit.

Een paar keer geluisterd nu. Eerste luisterbeurten waren even wennen, maar dat klopt ook wel met de originele sound van The Roots. Weer een goede plaat afgeleverd. Een korte luisterduur weliswaar, maar dat vind ik juist wel prettig.

O, en Black Rock kan ik juist wel prima waarderen. Net als Dies Irae, passen beide nummers gewoon op het album en doen bij aan het verhaal. Snap dat het niet schitterend kan klinken, maar dat is ook niet de intentie geweest van de heren.

En hoe noem je de eeuw van het jaar 1 tot 99 dan? De 0de eeuw? Gewoon de eerste twee letters plus één doen om het te onthouden

Wat betreft het album: ik twijfelde na 2 luisterbeurten, niet aan de kwaliteit maar wel of ik het ooit ten volle zou kunnen waarderen. Na een tiental luisterbeurten ben ik helemaal overtuigd, een fantastische muzikale trip. Het album werd religieus genoemd maar dat is het imo niet. Hemel, god en hel zijn prominent aanwezig maar zijn een instrument om de sfeer die de rode draad van het album vormt te benadrukken. Nergens krijg ik het gevoel dat Black Thought zich onderwerpt aan de heer of de duivel afzweert...

Ok Rudi S, Dies Irae slaat dus wel ergens op. Interessant toegegeven. Maar het blijft een track die ik standaard skip, omdat ie simpelweg niet om aan te horen blijft

I say wow!

net voor de tweede keer geluisterd, bijzonder album...
wacht nog even met mijn stem/mening

to be continued!

Haha true, true. Ik neem aan dat je de eerste twee cijfers bedoelt , anders wordt het appels en peren optellen hehe.

Fijn dat dit album qua waardering de goede kant is uitgevallen. Kan me voorstellen dat veel mensen niet goed weten wat ze er mee aan moeten en of ze dit nu wel of niet plezier kunnen beluisteren. Het voelt als een vrij beladen album die je niet zo makkelijk opzet als bijvoorbeeld Atmosphere's nieuwste. Desalniettemin prachtig gemaakt en wat mij betreft nu al tijdsloos

Lol letters inderdaad. Ik zal het mede door de tijdsduur nooit zo goed vinden als Undun. Maar het feit dat ik niet voor een 4 ga, ligt aan het feit dat het album wederom een semi-verborgen rode draad doorheen het album loopt. Er is goed over nagedacht en het zit echt ingenieus in elkaar. Ik heb er nu geen zin in maar ik kom er later op de week nog eens uitgebreid op terug.

Toch jammer , dit is typisch zo’n album wat je in zijn geheel moet ontdekken.
Na het geweld van Dies Irea komt de rust en schoonheid van The Coming.
Op het einde van The Coming komt weer die chaos terug en wordt het album donkerder, dit blijft zo tot de laatste opgewekte track Tomorrow (hoop?)
Geweldig album.

Toch eens een poging wagen of mijn country en folk-oren dit album kunnen waarderen, Zaaf!

nou, beste Lura, ik weet dat je de combi met EC wist te waarderen, ik geef deze een goede kans bij je!

Zojuist voor de eerste keer beluisterd, op Dies Irae na is het best te pruimen!

Oeps, heb ik op je teentjes getrapt, Rudi? Ik zie nu dat je hierboven een heel pleidooi gehouden hebt voor die track. Je moet het me maar niet kwalijk nemen, dit was pas de eerste luisterbeurt en heb me nog totaal niet in de teksten verdiept.

Nooit boos, enkel verdrietig en ieder zijn eigen smaak hoor.

tja... het is een aardige opmaat tot echt genieten misschien?

Maar beste Rudi, na een keer luisteren kan ik een album uit een genre waar ik praktisch nooit naar luister (op Guru en Cunninlynguists na), niet direct op zijn juiste waarde beoordelen.

Allemaal leuk en aardig, maar het blijft herrie. Dat statement blijft ook overeind bij de diverse luisterbeurten van het album in z'n geheel. Was bij undun gewoon beter imo.
Daarbij durf ik zelfs te stellen, sterker nog, ben ik overtuigd dat menig luisteraar de track Dies Irea op de lange ( denk eigenlijk korte ) termijn zal gaan skippen. Je kan mij niet wijsmaken dat je daar voor je plezier of even relax naar luistert. Ook niet bij het beluisteren van het album in z'n geheel.

Wat ik overigens nu vele malen heb gedaan en eea wel wat meer kan waarderen. Uitgezonderd dus de genoemde track.

Ja, het is inderdaad herrie.

Zonde, want het idee is wel goed.

Ik vind Dies Irea eerlijk gezegd ook fantastisch, juist omdat het zo lekker kort is. Ik zal het daarom zelfs regelmatig los van het album zelf opzetten.

Tsja, meningen verschillen he

Zoals gezegd Dies irea komt uit een dodenmis (Reqieum).
Deze sample komt van een electronic avant garde componist Michel Cion.
Het is inderdaad een kwestie van smaak.
De link is niet zo zeer bedoeld om in zijn geheel af te luisteren, meer als achtergrond info.
Michel Chion - Requiem - YouTube

Kan hier nog steeds niet inkomen. Begin me af te vragen of het aan mij ligt of het album.

het album natuurlijk! pffff

Alweer een dope album van The Roots! Had alleen misschien iets meer Hip-Hop op het album willen zien, want ja, het is wel aan de korte kant allemaal. Maar wat er wel opstaat is gelukkig dope genoeg. Wel moet ik erbij zeggen dat het geen gemakkelijke plaat is. Hij luistert niet zo lekker weg als z'n voorganger, maar is niet per se een slecht ding. Hij moest even bij me binnenkomen omdat ik eerst niet wist wat ik er nou precies van vond maar ik vind hem toch wel erg lekker na een aantal luisterbeurten.

Dit klinkt op het eerste gehoor verrassend goed en donker. Wow.