Morrissey - World Peace Is None of Your Business (2014)

Misschien wel de flow er uit, maar oh wat een prachtig mooi nummer!

NME geeft dit album een 9/10 en dat doen zij niet vaak.
Het blad is wel altijd behoorlijk chauvinistisch (britpop aanbidders), maar toch.
I'm not a man is trouwens favoriet bij NME.

Nu ook weer vind ik. Ik betrap me erop de bonus-cd nog vaker te draaien dan het oorspronkelijke album ( die ik al goed vind btw). Scandinavia vooral, maar al die bonustracks zijn prima.

'Something much bigger and better...'

Alle ingrediënten voor een topplaat zijn hier aanwezig!!! Waar Morrissey op zijn vorige platen vooral leunde op Glamrock invloeden, vaart hij nu een totaal nieuwe koers met ondermeer Spaans Latijnse en Turkse invloeden. Hij experimenteert er lustig op los, met 'nieuwe' instrumenten zoals de didgeridoo, saz gitaar (bekend van o.a. shocking blue's at home), accordeon en fluit: zonder daarbij te vervallen in quasi experimentele art-rock. Het album is bovendien opvallend sterk en helder geproduceerd. Waar veel albums van Morrissey vooral doen verlangen naar de duisternis van de wintermaanden, is dit album een typische zomerplaat! De melodieën zijn vrolijk en opbeurend en de songteksten zijn, zoals we gewend zijn van Morrissey, scherpzinnig controversieel, maatschappij-kritisch, empatisch en erotisch. De absolute hoogtepunten van het album zijn: Staircase at the University, I'm not A Man en Oboe Concerto.

Ben je al terug gekomen op de "middelmatigheid"? Ik vind em n.l. iedere keer beter worden. Halverwege de 90's was er sprake van een duet met Prince... is er nooit gekomen. Maar voor het eerst kan ik me er iets bij voorstellen als ik Julie in the weeds hoor. (Ik hoor Prince als het ware meezingen

Nee, ik ben nog steeds niet ondersteboven van dit album eerlijk gezegd. Als ik terug ben van vakantie koop ik het op vinyl, misschien dat ik er dan toch weer anders naar ga luisteren.
Ik draai weer veel oude Morrissey albums en dan merk ik wel het verschil. Dit gaat allemaal wat langs me heen. Ik vond zijn vorige, i.t.t. veel anderen, ook leuker eerlijk gezegd. En ook dat album behoort niet tot zijn beste.
Maar slecht is het niet hoor, daarvoor vind ik Morrissey gewoon te goed

Overigens ken ik dat verhaal van een mogelijk duet met Prince niet en laat ik van beide artiesten toch een groot liefhebber zijn.

Vitaal album van Morrissey.

Goed om te zien dat hij weer met lively sparkle terugkeert na enkele haast zorgwekkende verhalen.

Openingstrack weet de toon gelijk lekker te zetten en tot zover houdt de plaat die vibe goed vast.

Met een mooie knipoog naar Strangeways, Here We Come in de laatste twee songs!

Hij weet hier wat mij betreft zeker ijzersterk terug te keren met een meer dan uitstekende topplaat die zich makkelijk kan meten met zijn beste werk.

Qua instrumentatie sprankelt het er lekker divers en levendig op los en doet het iets anders dan voorheen wat zeer geslaagd uitpakt.

Een zeer consistent geheel dat zich laat kenmerken door het opmerkelijke stemgeluid en natuurlijk de bekende teksten met de typische Morrissey twists en we hebben hier te maken met een album dat ik alleen maar erg hoog kan beoordelen.

Laat ik de jojo maar weer eens op en neer gaan. Nu een halfje erbij. Ik had toch maar even een mooi momentje met Moz zo onder de Franse zomerhemel, intens luisterend naar dit album

Heb 'm ook nog maar eens opstaan en ik blijf erbij, geweldig album.

Zou zomaar eens mijn favoriet ooit van hem kunnen zijn.

Stuk voor stuk heerlijke nummers die de revue passeren, en bij andere albums heb ik hier en daar toch wel een skipmomentje meestal.

Wat een prachtplaat is deze nieuwe Morrissey zeg! Zijn beste sinds Vauxhall and I wat mij betreft.
Als dit zijn laatste plaat blijkt te zijn kan je spreken van een monumentaal afscheid. Ik krijg er haast tranen van in mijn ogen om Moz nog eens op zijn best te horen.

Na Vauxhall And I uit 1994 en You Are The Quarry uit 2004, is dit wederom een geweldige plaat. Hoogtepunten van het album zijn; Staircase At The University, Smiler With Knife en de prachtige afsluiter Oboe Concerto.

Ik zie dat ik het album per ongeluk twee keer heb aangeklikt bij Amazon
Iemand een brandnieuwe versie voor € 6 inclusief verzendkosten?
(de eerste PM-er wint)
Edit: het album is inmiddels weg!

Hij blijft verbazen die Morrissey. Er is geen enkele artiest uit de jaren 80 die zo'n constante stroom kwaliteitsalbums blijft maken. Absolute grote klasse. De bonustracks zijn ook helemaal super vooral Art-Hounds blijf ik draaien

The Passenger van Johnny Marr die vorig jaar verscheen vind ik lekkerder en minder hoogdravend dan deze toch wel erg saaie en lange zit. Zo te zien sta ik bijna alleen in mijn oordeel. Maar als de cd is afgelopen wijst de extase meter naar 0, en daar had ik bij de laatste Marr helemaal geen last van, integendeel.
Het zegt nog niets, ik zal de laatste Morrissey nog een paar keer beluisteren voordat ik mijn oordeel geef. Maar tot nu toe, ik ben niet erg onder de indruk.

Het één hoeft niet minder te zijn dan het andere. Ik vond The Messenger één van de beste albums van het jaar.
Maar ik geloof dat Morrissey Marr alweer 25 jaar niet heeft gesproken dus wat dat betreft is het niet vreemd dat beide heren wat uit elkaar groeien en hoeft er bovendien ook geen vergelijk meer te zijn, althans, net zo min als met elk ander album dat vorig jaar is verschenen.

Daar heb je natuurlijk wel gelijk in. Aan de andere kant blijven beide heren toch voor altijd aan The Smiths verbonden. Waardoor ik toch onbewust beide naast elkaar ben gaan leggen.

Ook hier sprake van een geweldig album. Zo'n Kiss me a lot is toch een prachtig Morrissey pareltje?

Ik las ergens dat iemand vond dat Morrissey vitaal klonk en ik kan mij daar helemaal bij aansluiten. Vitaal, goed bij stem en geïnspireerd.

Als je toch Morrissey vergelijkt met dat Johnny Marr album van vorig jaar , is Morrissey wel dichter bij het idioom van The Smiths gebleven dan Marr. En dat komt niet alleen door de stem van Morrissey maar wel door de wisselingen in tempo, de donkere kant die af en toe mooi oplicht, af en toe de akoestische gitaar die wordt ingezet. Typisch ook kenmerken van Smiths albums.

Dan nog is natuurlijk de vraag of de kwaliteit van de songs van Morrissey hoog genoeg is om elk vergelijk met The Smiths te kunnen doorstaan. Dat wil er nog wel eens aan ontbreken maar ik kan voor World Peace is none of your Business alleen maar de duimen omhoog steken.

Grappig trouwens dat hij bij het oude label Harvest zit, maar dat is geheel iets anders.

Dat was ik.

Good for you! De juiste bronvermelding is een essentieel onderdeel van de journalistiek!

Hou dat vast.

Dat huwelijk is ook alweer voorbij... Volgens true-to-you.net: "Capitol Records/Harvest have ended their relationship with Morrissey, as directed by label boss Steve Barnett. Morrissey is once again in search of a record label." Dit nadat Morrissey op dezelfde website enkele dagen eerder kritiek op het label had geuit. Bigmouth strikes again. Nu maar hopen dat er toch nog een Europese tour komt naar aanleiding van het nieuwe album.

Ik hoop toch dat het daar niet van af hoeft te hangen?

Paint a vulgar picture wordt hem nog steeds niet in dank afgenomen.....

Het album zal weinig nieuw publiek trekken denk ik. De eerste luisterbeurt klinkt soms weer wat pompeus zoals ik dat de laatste jaren wel vaker vond in vergelijking met z'n eerdere solowerk. Als niet fan zal je dan wellicht al denken...mwoah niks voor mij. Maar , als echte fan, geef je Moz natuurlijk de tijd. Cd in de auto en luisteren en al heel snel valt dan het kwartje. Dit album is inderdaad weer eens een prachtwerk. Muzikaal meer divers als zijn twee voorgangers. Nee het is geen terugkeer naar 'vintage' Morrissey. Maar ja , ik ben zelf ook niet meer de man die ik 25 jaar geleden was. Hij heeft zich weer eens vernieuwd en toont aan nog steeds mee te tellen. Ook al levert het dan geen nieuwe fans op.

Aangenaam verrast door dit plaatje. Weer een stap vooruit ten opzichte van Years Of Refusal. Staircase at the University mag zelfs één van zijn beste nummers sinds jaren genoemd worden van mij.

Morrissey was een grote meneer in de periode dat ik niet zo 'into' zijn muziek was. Je smaak en voorkeur ontwikkelt zich en daarom (invloed MuMe is groter als de muziekbladen die ik vroeger opvrat ) toch een poging gewaagd. En verdorie dit klinkt gewoon goed. Iets soortgelijk had ik ook met Nick Cave ten tijde van de release van Push THE Sky Away. Inmiddels ben ik aardig verslaafd aan mr. Cave. Of dat bij Morrissey ook gaat gebeuren laat ik (even) in het midden. Deze World Peace is een goed gearrangeerd en erg afwisselend album. De productie klinkt ook nog eens subliem. Ingrediënten die Broem wel lekker vindt. Aangenaam verrast.

Hij doet het toch maar weer. Terug een keigoeie schijf. Telkens je denkt, de Mozzer heeft zijn beste tijd nu wel gehad is hij er weer. Ringleaders vond ik maar middelmaats en Year of the refusal ronduit zwak, maar dan hupsakee daar is ie weer. Bijna net zo goed als Vauxhall And I en You Are The Quarry. Viva Hate is nog steeds mijn favoriet, maar ach, daar had je Vini Reilly op djangelen en The Smiths waren nog zo dicht bij. Oboe Concerto doet mij denken aan Dead of a disco dancer. Dat vind ik niet fout.

Inmiddels al een flinke tijd op vinyl en ter voorbereiding op het concert volgende week (als dat doorgaat, want dat blijft afwachten tot het moment dat ie echt op het podium staat) draai ik het flink, daar het zwaartepunt van de setlist bij dit album ligt.
Ik moet zeggen dat mijn mening enorm is bijgedraaid: absoluut een ijzersterk album.