menu

Jethro Tull - Aqualung (1971)

mijn stem
3,99 (453)
453 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Chrysalis

  1. Aqualung (6:37)
  2. Cross-Eyed Mary (4:07)
  3. Cheap Day Return (1:18)
  4. Mother Goose (3:50)
  5. Wond'ring Aloud (1:52)
  6. Up to Me (3:14)
  7. My God (7:11)
  8. Hymn 43 (3:15)
  9. Slipstream (1:08)
  10. Locomotive Breath (4:38)
  11. Wind-Up (5:59)
  12. Lick Your Fingers Clean * (2:45)
  13. Just Trying to Be * (1:37)
  14. My God [Early Version] [Previously Unreleased] * (9:10)
  15. Wond'ring Aloud (13th December 1970) [Previously Unreleased] * (1:48)
  16. Wind-Up [Early Version] * (5:18)
  17. Slipstream [Version 2] [Previously Unreleased] * (0:52)
  18. Up the 'Pool [Early Version] [Previously Unreleased] * (1:09)
  19. Wond'ring Aloud, Again [Previously Unreleased] * (7:04)
  20. Life Is a Long Song * (3:16)
  21. Up the 'Pool * (3:09)
  22. Dr. Bogenbroom * (2:58)
  23. From Later * (2:04)
  24. Nursie * (1:35)
toon 13 bonustracks
totale tijdsduur: 43:09 (1:25:54)
zoeken in:
avatar van musicfriek
4,0
musicfriek schreef:
Heb het album nu en vind het toch teveel van hetzelfde klinken... Vind het wel goed, maar dat ik nu sta te springen? Nee... 3*

Maar nu anderhalf jaar later dus wel. Wat een mooi album is dit eigenlijk. Ik hoorde dat er destijds totaal niet in, maar nu hoor ik het ene mooie nummer na de andere. Aqualung, Mother Goose (het lijken de middeleeuwen wel! ) en Locomotive Breath zijn echt toppers. Ik verhoog naar 4*.

Op naar Thick as a Brick

avatar van deric raven
3,0
De Catweasel achtige hoes heeft mij altijd wel getrokken, een soort van verschoppeling die bij de Britse pubs geweigerd wordt vanwege het altijd platzak zijn.
Maar Jethro Tull heeft nou eenmaal de uitstraling van Men in Tights.
Blije Middeleeuwse muziek met de dwarsfluit in de hoofdrol.
Ik heb niks met de bijdrage van Thijs van Leer in Focus, maar Barry Hay overtuigd mij wel met Back Home, al blijkt die volgens eigen zegge niet eens zo’n geweldige speler te zijn.
Aqualung is beter dan wat ik verwachtte, het rockt absoluut, en de dwarsfluit is minder dan verwacht op de voorgrond.
Ian Anderson ziet er uit als een softe Mick Fleetwood, maar dan gekleed in de meest foute creaties die je maar kan bedenken; een glamrocker, maar dan zonder plateauzolen.
Vandaag voor minder dan een Euro The Broadsword and the Beast kunnen scoren, en ondanks de lauwe beoordelingen, was ik wel enthousiast, en dan wil je vervolgens wel het bekendere werk horen.
En dit valt niet tegen, het doet mij nog wat aan Deep Purple denken, maar dan hun eerste albums, waarbij ook de nodige folk invloeden zitten.
Is dit nou een album waarvoor ik volgende week haastig naar op zoek ga in de platenzaak?
Nee, dat niet, maar mijn vooroordelen zijn wel verdwenen.

avatar van RonaldjK
4,0
geplaatst:
Toen ik in de tweede helft van de jaren '70 naar Hilversum 3 ging luisteren, de enige popzender die ons landje telde, kende dit station nog geen formats. Iedere omroep draaide wat haar uitkwam, met als gevolg een lappendeken aan programma's. In het boek 50 jaar 3FM: van vrolijke puinhoop naar serious radio (2015) van Arjan Snijders wordt ook op die periode uitgebreid teruggeblikt.
Die jaren van 'vrolijke puinhoop' hadden ook voordelen: als beginnend luisteraar trokken alle genres aan mijn oren voorbij, van hardrock bij Alfred Lagarde tot soul en disco bij Ferry Maat. Dat hielp om een bredere smaak te ontwikkelen. Met de huidige radiostations wordt veel minder gevarieerd geprogrammeerd en veel meer op luistercijfers gemikt, met voorspelbare playlists tot gevolg.

In Arbeidsvitaminen, waarin nonstop muziek klonk, kwam bijna wekelijks Aqualung of Locomotive Breath voorbij, bij verschijnen in 1971 niet meer dan een tipparadehitje. Een interessante eerste kennismaking.
Toen ik in 1983 met de trein ging forensen naar mijn nieuwe opleiding, deed ik dat met een studiegenootje. Zij had oudere broers die haar op het spoor van Jethro Tull hadden gezet en vertelde daarover. Het werd dus tijd om deze plaat uit de fonotheek te lenen, een hele stap voor iemand die vanaf 1978 vooral voor hardrock, metal en new wave was gegaan. Wat hielp was de wetenschap dat gitarist Tony Iommi van Black Sabbath eind 1968 een maandje of twee in de band had gespeeld.

De hoes vond ik prachtig, al denkt zanger Ian Anderson daar anders over; volgens de biografie Jethro Tull: a History of the Band, 1968-2001 (2002) van de Amerikaan Scott Allen Nollen was (en is!) die er niet blij mee dat schilder Burton Silverman uitgerekend hem als model had genomen voor de zwerver op de cover.
Al bij de eerste tonen hoorde ik overeenkomsten met de licks van Tony Iommi, al heeft die natuurlijk niets met dit album te maken. Toch herkende ik de sfeer, die tegelijkertijd veel breder uitwaaierde. Folk, klassiek en progressieve rock worden door Andersons typerende stem aaneen gesmeed. De ander die mij opviel was gitarist Martin Barre, die het rijke kleurenpalet creatief invult, van scheurende rock naar ingetogen folk. Uiteraard is daar de dwarsfluit die hier en daar verrassend heftig klinkt. Plus intelligente, verhalende teksten, waarin hij op de B-kant opvallend intens met God, mens en religie worstelt.

Toch denk ik dat ik nog niet rijp genoeg was voor deze muziek; toen ik in 2014 de discografie van de band voor het eerst chronologisch doorploegde, (her)ontdekte ik op deze door mij bijna vergeten plaat veel pareltjes. De titelsong, lang maar met onderling sterk verschillende delen; Cross-Eyed Mary met zijn zware riffs, hóe heerlijk; Mother Goose bleek het liedje te zijn dat mij al zo'n 30 jaar regelmatig te binnen schoot, waarvan ik niet meer kon thuisbrengen van wie het was of hoe het heette; Hymn 43 met zijn felle gitaarwerk en gospelachtige pianogroove.

Niet alles vind ik even sterk, wat niet wegneemt dat dit een monument van een plaat is. Bovendien van een band met een volstrekt eigen stijl en tegelijkertijd een amalgaam van al die verschillende invloeden, waardoor afwisseling troef is.

avatar van metalfist
Er zijn zo van die albums die echt een totaalpakketje zijn. Een band op het hoogtepunt van zijn kunnen, geen enkel nummer dat misplaatst aanvoelt en artwork dat tot de verbeelding spreekt. Iedereen zal wel zijn eigen voorbeelden hebben, maar Aqualung van Jethro Tull hoort absoluut in dat lijstje voor mij. Het was één van mijn eerste kennismakingen met de heren van Tull en na al die jaren blijft dit nog altijd één van mijn go-to albums als ik even iets door de boxen wil laten knallen om mijn gemoedstoestand te verbeteren. Aqualung - en dan heb ik deze keer specifiek over de openingstrack - leent zich daar dan ook perfect voor met die heerlijke gitaar in de intro, maar sowieso zitten er hier een aantal geweldig rockende nummers tussen. Sowieso een aantal klassiekers in het oeuvre van Jethro Tull (wat is en blijft Locomotive Breath toch een geweldig stuwend nummer), maar sowieso vind ik hier geen enkel zwak nummer op staan. Het is dan ook moeilijk om hier favorieten aan te duiden, maar ik ben misschien alsnog net iets meer gecharmeerd door de eerste helft van het album. Die eerste 6 tracks zijn het beste wat Tull te bieden heeft, maar daar doe ik dan onder andere zo'n Hymn 43 weer oneer mee aan. Schrap die laatste zin dus maar. Ik heb zelf de 1996 reissue in huis (dus die met onder andere het interview met Anderson) en daar staat dan ook nog eens Lick Your Fingers Clean bij op. Een nummer dat werd opgenomen tijdens de Aqualung sessies, maar uiteindelijk niet op het album is terecht gekomen. Zonde, want ook dat is één van mijn favoriete nummers van Anderson en co en had hier ook niet op misstaan.

avatar van Roxy6
4,5
Aqualung vormde voor mij, in de tweede helft van de jaren zeventig, de eerste echte kennismaking met Jethro Tull. En dat was echt een bominslag. Ik weet nog goed dat ik gebiologeerd was door de dwarsfluit en ook door de verschijning van Ian Anderson, die tijdens optredens vaak zijn kenmerkende pose met het opgetrokken been in nam, ik vond hem direct een virtuoos op diverse gebieden.

DIt album staat stijf van de fantastische tracks en het gekke is, aan de ene kant vind ik het album tijdloos (de kwaliteit) maar ook weer tijdsgebonden (de sfeer ademt jaren 60-70)
maar de songs zijn absoluut tijdloos en heel bijzonder, niet enkel de titel track maar zeker ook Cross-Eyed Mary, Mother Goose, Wond'ring Aloud, My God (heerlijk fel gezongen) Hymn 43 en het onvolprezen
Locomotive Breath.

Het album maakt onderdeel uit van de muzikale stijlkaart van mijn jeugd en heb ik daarna ook nog vaak gedraaid. Binnen het JT oeuvre behoort het ook tot mijn favorieten.

Ik deel de gedachte van metalfist over het totaalpakketje, dat heb ik ook o.a. bij Bowie's Diamond Dogs, Roxy Music's Avalon, Supertramps Crime of the Century, The Eagles Hotel California.... among others...:-)

Gast
geplaatst: vandaag om 12:48 uur

geplaatst: vandaag om 12:48 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.